บทที่ 767 อ๋องจิ้ง ข้าขอแสดงความยินดีด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ

"กินสิ รีบกินเข้า!"

"เร็วกว่านี้หน่อยสิวะ บัดซบเอ๊ย ต้าหย่งไอ้ลูกเต่านี่กินเร็วชะมัด เนื้อแกะหม้อแค่นี้ มันฟาดไปกว่าครึ่งแล้ว"

ซ่งอู่ร้อนใจจนต้องเตะเก้าอี้ของต้าหย่ง แต่กลับพบว่าเตะไม่ขยับเลยสักนิด

สืออี้หัวเราะร่วน "ข้ากินอิ่มแล้วล่ะ ได้เวลาทำงานแล้ว จะเอายังไงดีล่ะ? จับมัดโยงแล้วเฆี่ยนเลยไหม?"

ซ่งอู่ตีหน้าขรึม "อะไรคือจับมัดโยงแล้วเฆี่ยน? ท่านแม่ทัพเคยสอนไว้ว่า ต้องสยบคนด้วยคุณธรรมสิ"