บทที่ 882 รวมพล

หลังจากจุมพิตอันยาวนานจบลง ทั้งสองก็แยกจากกัน ต่างฝ่ายต่างหอบหายใจเล็กน้อย

ใบหน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันเพียงคืบ ต่างจ้องมองเข้าไปในดวงตาของกันและกัน โจวหยวนค่อยๆ เช็ดรอยน้ำตาของพระแม่พี่สาวอย่างเบามือพลางกระซิบว่า "ท่านมาแล้ว ข้าก็รู้ว่าเวลาแห่งการตัดสินรบได้มาถึงแล้ว"

หลี่อวี้หว่านเบ้ปากกล่าวว่า "ใช่ว่าข้าจะมาช่วยเจ้าทำสงครามเสียหน่อย ข้าอยากพาเจ้าหนีไปต่างหาก แค่ใช้ท่อนไม้เพียงท่อนเดียว ข้าก็มั่นใจว่าสามารถพาเจ้าข้ามทะเลไปได้"

โจวหยวนกลับส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "ศึกนี้หากไม่รบ เกาหลีจะทำอย่างไร? หากข้าเดาไม่ผิด พวกโจรสลัดบนเกาะคงยกพลขึ้นบกแล้วใช่หรือไม่"

เมื่อถูกเตือนสติ หลี่อวี้หว่านก็เริ่มตระหนก นางกุมมือโจวหยวนไว้แน่นแล้วกล่าวว่า "ใช่... พวกมันขึ้นฝั่งแล้ว ราชวงศ์คิมไม่มีกำลังจะต่อกรได้เลย เกาหลีล้าหลังมานานเกินไปแล้ว"