บทที่ 886 เร้นกายในฝุ่นควัน

โจวหยวนนำลูกทีมกลุ่มเล็กๆ พร้อมด้วยหลี่อวี้หว่าน มุ่งหน้าฝ่าวงล้อมออกไป เปลวเพลิงที่แผดเผาเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวง ซ้ำยังต้องเผชิญกับการระเบิดของก๊าซชีวภาพถึงสองครั้ง โชคดีที่หลบหลีกได้ทันท่วงที มิเช่นนั้นคงถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปแล้ว ทว่าสภาพของพวกเขาก็ดูทุลักทุเลไม่น้อย เสื้อผ้าถูกไหม้จนดำเกรียม ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน ดูแล้วช่างอัปลักษณ์ยิ่งนัก

"พรืด!" จู่ๆ หลี่อวี้หว่านก็หลุดหัวเราะออกมา เอามือปิดปากพลางกล่าว "หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่สภาพดูไม่ได้ขนาดนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าแท้ๆ" โจวหยวนตอบกลับ "แล้วท่านโทษข้าไหมล่ะ?" หลี่อวี้หว่านกวาดตามองเปลวเพลิงรอบกาย อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น "โรแมนติกจังเลยนะ พวกเรากำลังเผชิญกับการทดสอบความเป็นความตายร่วมกัน" นางกุมมือโจวหยวนไว้ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา ในดวงตาของนางสะท้อนภาพเปลวเพลิง บนใบหน้าของนางก็มีคราบเขม่าควันสีดำเปรอะเปื้อน มันคือฝุ่นควันจากการเผาไหม้ คือเถ้าถ่านที่หลงเหลือหลังจากการทำลายล้าง นางจ้องมองโจวหยวน กระซิบเสียงแผ่ว "ข้ารักเจ้า" คำสามคำนี้ช่างมีพลังมหาศาลเสียจนนางไม่เคยกล้าเอื้อนเอ่ยมันออกมาเลย แต่ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนี้ นางกลัวว่าชีวิตจะสิ้นสุดลง ณ ที่แห่งนี้ นางกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้เอื้อนเอ่ยคำๆ นี้ออกมาอีก "โจวหยวน หากข้าสามารถเลือกชะตากรรมของตัวเองได้ ข้าหวังว่าจะเกิดช้ากว่านี้สักยี่สิบปี”

“หากข้าเป็นหญิงสาววัยสิบแปด ข้าคงสามารถมอบวัยเยาว์ทั้งหมดของข้าให้แก่เจ้าได้”

“น่าเสียดาย ที่ตอนนี้ข้าอายุสามสิบแปดแล้ว ข้าได้อุทิศวัยเยาว์ให้แก่วรยุทธ์และการระหกระเหินไปหมดแล้ว สิ่งที่ข้าเหลืออยู่ ก็มีเพียงเศษเสี้ยวของชีวิตที่จะมอบให้เจ้าได้เท่านั้น”

“บางที นี่อาจจะไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของข้า แต่..." โจวหยวนยกมือขึ้นปิดปากนางไว้ นัยน์ตาของเขาแดงก่ำ แฝงไว้ด้วยเปลวเพลิงที่คุกรุ่น เขาเอ่ยเสียงขรึม "อย่าพูดจาเช่นนี้ในเวลาแบบนี้!”