บทที่ 889 ความภาคภูมิใจของคนเถื่อน

"ทำไมล่ะ! ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!"

เมื่อเห็นขบวนที่เดิมทีกำลังมุ่งหน้าไปดับไฟแปรเปลี่ยนเป็นสมรภูมิรบ ผู้คนนับไม่ถ้วนเข่นฆ่ากันเอง ขุยสือหนู่ไห่ก็ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน

ร่างของเขาสั่นเทา พึมพำกับตัวเอง "ตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือว่าจะไปดับไฟ? แล้วทำไมถึงไม่ดับไฟล่ะ! ทำไมถึงไม่ยอมดับไฟเล่า!"

"เขตล่าสัตว์ของชาวไซ่เต๋อก้อ (ซีดิก) มอดไหม้ไปหมดแล้ว ไม่เหลืออะไรเลย"

"แล้วพวกเราจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรล่ะ!"