บทที่ 894 การรับมือทางยุทธวิธี

สวรรค์เถิด ผืนดินเถิด โปรดเบิกตาดูบ้างเถิด! ข้า ฉู่เฟยฝาน ผู้ซึ่งนับว่าเป็นยอดฝีมือที่หาตัวจับยากในใต้หล้า ไฉนถึงต้องมาคอยทำหน้าที่วิ่งส่งสารเช่นนี้ด้วย ยอดฝีมือระดับข้า ควรจะได้ออกไปรำดาบฟาดฟันศัตรู บั่นคอแม่ทัพข้าศึกท่ามกลางทหารนับหมื่นสิ ตอนนี้กลายเป็นอะไรไปแล้ว? ยอดฝีมือวิ่งวิบากข้ามเขา ผู้เยี่ยมยุทธ์ว่ายน้ำข้ามสมุทรด้วยกายเนื้อ ช่างน่าอัปยศอดสูยิ่งนัก ไอ้ลูกเต่าโจวหยวนนั่น มันคิดว่าข้ากลัวมันหรือไง? ถ้าไม่ใช่เพราะพระแม่พี่สาวเข้าข้างมันล่ะก็ ข้าซัดมันแหลกคามือไปนานแล้ว แถมยังบังคับให้ส่งสารให้ถึงก่อนวันที่สิบสามเดือนเก้าอีก เดรัจฉานแท้ๆ หลังจากไปจากที่นี่แล้ว ข้าขอสาบานว่าจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเด็ดขาด พูดให้ถึงที่สุดแล้ว คนที่นี่จะเป็นจะตาย ก็ไม่กงการอะไรของข้าสักหน่อย!

"หืม?" ในระหว่างที่กำลังควบม้าอย่างเร่งรีบ ฉู่เฟยฝานก็บังเอิญเหลือบไปเห็นหมู่บ้านที่ปลูกสร้างบ้านเรือนลดหลั่นกันไปอย่างเป็นระเบียบอยู่เบื้องหน้า เขาชะงักไปชั่วครู่ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเหมือนจะเคยมาที่นี่ หมู่บ้านนี้ชื่ออะไรนะ? ตอนนั้นเหมือนจะไม่ได้ถามชื่อไว้ แต่ที่นี่เคยมีผู้หญิงถูกเผาทั้งเป็น ฉู่เฟยฝานจำได้แม่นยำ เขาอดไม่ได้ที่จะขี่ม้าเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อดูให้แน่ใจ ทว่ากลับพบว่าที่นี่แทบจะไม่มีคนเหลืออยู่เลย มีเพียงคนแก่ ผู้หญิง และเด็กๆ เดินไปมาอยู่ประปราย แต่โบสถ์สีขาวสลับดำแห่งนั้น กลับสะอาดสะอ้าน เด็กๆ หลายคนกำลังเช็ดถูหน้าผาหินอย่างตั้งอกตั้งใจ "เช็ดให้สะอาดหน่อย ทุกสิ่งที่เราทำ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทอดพระเนตรอยู่”

“วันข้างหน้าเมื่อเราตายไป ก็จะได้ขึ้นสวรรค์"

ฉู่เฟยฝานขมวดคิ้ว เสียงนี้เขาคุ้นเคยดี เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ ก็พบว่าเป็นช่ายเสี่ยวซ่วยจริงๆ เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียก "ไอ้หนูนั่นน่ะ มานี่สิ มานี่หน่อย คนในหมู่บ้านนี้หายไปไหนกันหมด?" พอช่ายเสี่ยวซ่วยเห็นฉู่เฟยฝาน ดวงตาก็เบิกกว้างเป็นประกาย รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาทันที เขาเอ่ยด้วยความตื่นเต้น "ท่าน... ข้า... ท่านลุง ทำไมท่านถึงกลับมาอีกแล้วล่ะ? ไม่ใช่ว่ากลับเผ่าจีหลงไปแล้วหรือ?" ฉู่เฟยฝานปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบ "เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องสนใจหรอก ข้าแค่จะถามเจ้า ทำไมเจ้าถึงยังไม่กลับบ้าน?" ช่ายเสี่ยวซ่วยตอบ "อ้อ ตอนที่ข้ากำลังจะกลับบ้าน บังเอิญเดินผ่านที่นี่ เลยแวะเข้ามาสวดภาวนา แล้วท่านบาทหลวงก็ขอให้ข้าช่วยดูแลโบสถ์แห่งนี้น่ะสิ" เมื่อพูดถึงตรงนี้ บนใบหน้าของเขาก็ปรากฏร่องรอยของความภาคภูมิใจ ฉู่เฟยฝานรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ตะคอกเสียงดัง "แล้วผู้ชายที่นี่ล่ะ? พวกชายหนุ่มฉกรรจ์หายไปไหนหมด!" ช่ายเสี่ยวซ่วยตอบ "ก็ไปกันหมดแล้วน่ะสิ ตามท่านบาทหลวงไปทางทิศตะวันตก ได้ยินว่าจะไปช่วยทำงานอะไรสักอย่างนี่แหละ"

ฉู่เฟยฝานเองก็เดาไม่ออกว่าพวกฮอลันดากำลังคิดจะทำอะไร แต่ถึงอย่างไร นี่ก็เป็นเรื่องที่โจวหยวนต้องปวดหัว ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา ดังนั้น เขาจึงตะคอกใส่ช่ายเสี่ยวซ่วย "วันๆ ไม่ยอมกลับบ้าน มัวแต่เถลไถลอะไรอยู่ข้างนอก! รีบไสหัวกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้!" ช่ายเสี่ยวซ่วยรีบเถียงทันควัน "จะทำแบบนั้นได้ยังไง! ข้าต้องคอยดูแลโบสถ์แห่งนี้นะ!" แววตาของฉู่เฟยฝานเริ่มเย็นเยียบ เอ่ยเสียงขรึม "ข้าจะพูดอีกแค่ครั้งเดียว กลับบ้าน!”