บทที่ 895 ลมคลั่งสลาตัน

แนวชายฝั่งที่แตกร้าวลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง เศษซากเรือสำเภาขนาดยักษ์ระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้ความร้อนระอุ ประกายไฟปลิวว่อนขึ้นสู่ท้องฟ้า หมุนวนขึ้นลงท่ามกลางพายุสลาตันที่โหมกระหน่ำ แสงไฟริบหรี่นั้นสาดส่องผืนแผ่นดินอันมืดมิดให้สว่างไสว ซากศพนับไม่ถ้วนกองทับถมกันอยู่ เลือดไหลนองจนกลายเป็นแม่น้ำหลายสาย

นักพรตหญิงในชุดเต๋าผู้หนึ่ง ไร้ซึ่งรัดเกล้า ปล่อยผมสยายยาวสลวย นอนหมอบอยู่บนพื้น เลือดกระอักออกมาจากปากไม่หยุดหย่อน ใบหน้าของนางซีดเผือด นางพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก บนร่างเต็มไปด้วยรูกระสุน เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกจากทุกบาดแผล ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก ในระยะสายตาอันไกลโพ้น โจรสลัดบนเกาะนับไม่ถ้วนถือดาบวิ่งกรูกันเข้ามาด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม พร้อมกับส่งเสียงโห่ร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง ซู่อิวจื่อแค่นยิ้มอย่างน่าเวทนา พึมพำกับตัวเอง "อุตส่าห์บำเพ็ญเพียรมาทั้งชีวิต สุดท้ายก็หนีไม่พ้นจุดจบเช่นนี้สินะ? ตายก็ตายเถอะ ตายบนผืนแผ่นดินของตัวเอง ก็ยังดีกว่าต้องไปเร่ร่อนในต่างแดน" นางยื่นมือขวาออกไป รวบรวมกำลังภายในเฮือกสุดท้าย แล้วซัดฝ่ามือเข้าที่หน้าผากของตัวเองอย่างแรง ชั่วพริบตานั้น เลือดก็พุ่งกระฉูดออกจากทวารทั้งเจ็ด นางล้มตึงลงไปนอนแน่นิ่ง ไร้ซึ่งลมหายใจอีกต่อไป

"กรี๊ด! ไม่นะ!" เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดทำลายความเงียบงัน ปลุกให้โจวหยวนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เขารีบหันกลับไปมอง ก็เห็นพระแม่พี่สาวผุดลุกขึ้นนั่งหอบหายใจถี่ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย โจวหยวนกุมมือของนางไว้ เอ่ยถาม "เป็นอะไรไป?" หลี่อวี้หว่านตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง พึมพำว่า "ฝันร้าย ช่วงนี้ข้ามักจะฝันร้ายอยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้มันสมจริงเกินไป สมจริงจนเหมือนข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ" โจวหยวนปลอบโยน "ท่านเครียดเกินไปแล้วล่ะ รอให้สงครามครั้งนี้จบลง ท่านต้องพักผ่อนให้เต็มที่ เพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจให้กลับมาเป็นปกติ" แต่หลี่อวี้หว่านกลับโผเข้ากอดโจวหยวน ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยพลางกล่าว "ข้าฝันเห็นน้องสาวเกิดเรื่อง นางยืนอยู่ท่ามกลางซากศพ ถูกพวกโจรสลัดรุมล้อม”

“เกาหลีต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ โจวหยวน พวกเราต้องรีบไปนะ ข้ากลัวว่า...”

“ข้ากลัวว่า... จะเกิดเรื่องที่ทำให้ข้าต้องเสียใจไปตลอดชีวิต และไม่มีวันแก้ไขอะไรได้อีก" โจวหยวนลูบแผ่นหลังของนางเบาๆ เอ่ยเสียงกระซิบ "โค่นพวกฮอลันดาลงได้เมื่อไหร่ พวกเราจะตรงไปที่นั่นทันที วางใจเถอะ ท่านอาจารย์วรยุทธ์ล้ำเลิศ อีกทั้งยังไม่ใช่คนอวดดี นางไม่มีทางเป็นอะไรหรอก”