บทที่ 900 เด็กไร้คนเลี้ยงดู คนแก่ไร้ที่พึ่งพิง

ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง ลมยามเช้าพัดโชยมา ต้นไม้สั่นไหว ใบไม้สีเหลืองปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า ความงามอันเงียบเหงาของฤดูใบไม้ร่วงเผยให้เห็นอย่างหมดจดในยามนี้

หลี่อวี้หว่านขี่ม้าเดินทอดน่องไปตามทางอย่างสบายอารมณ์ จิตใจผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง

นางไม่รู้เส้นทางไปเผ่าซินก่าง แต่อาศัยถามทางมาเรื่อยๆ ก็ไม่นับว่าลำบากนัก

การเดินทางเพียงลำพัง ทำให้นางอดนึกถึงช่วงเวลาที่เคยระหกระเหินเร่ร่อนไม่ได้ ตอนนั้นนางกลับไม่รู้สึกเหงาเลยสักนิด

บางทีอาจเป็นเพราะในใจเก็บงำความแค้นไว้ จึงเอาแต่คิดที่จะทำการบางอย่างให้สำเร็จ