บทที่ 901 ภูผาชลธารคงอยู่ค้ำฟ้า วีรชนหาญกล้ามิรู้คลาย

ยังคงเป็นยามเช้าตรู่

ยังคงเป็นท้องฟ้าที่มืดครึ้ม

สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือลมที่เมืองชื่อคั่นพัดแรงกว่า โหมกระหน่ำ หวีดหวิว ราวกับฟ้าดินกำลังร่ำไห้

เมื่อมองดูกองกำลังสามร้อยคนที่ยืนหน้าตึงเครียดอยู่เบื้องหน้า โจวหยวนก็สูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยเสียงขรึม "ทุกท่าน พวกท่านล้วนเป็นยอดฝีมือที่หมู่บ้านของตนคัดเลือกมา พวกท่านคือตัวแทนแห่งความภาคภูมิใจของหมู่บ้าน และเป็นตัวแทนแห่งอนาคตของเกาะตงฟาน"

"พวกท่านทุกคนล้วนห้าวหาญชาญชัย ซ้ำยังเรียนรู้วิธีใช้ปืนไฟคาบศิลาจนชำนาญ นับว่ามีพลังรบที่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว"