บทที่ 904 ลิขิตฟ้ามิอาจหยั่งรู้ สวรรค์มิเคยทอดทิ้ง

ท่ามกลางฟ้าดินอันมืดมิด เปลวเพลิงยังคงลุกโชน

ทหารนับไม่ถ้วนกำลังเก็บกวาดซากศพ และทำความสะอาดบาดแผลของตนเอง

พวกเขามาล้อมวงกันที่หน้ากระโจมชั่วคราว ทุกคนรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าแต่ละคนกำลังคิดอะไรอยู่

มีเพียงเปลวเพลิงที่ยังคงลุกโชน สาดส่องแสงสว่างในรัศมีแคบๆ ส่องให้เห็นใบหน้าอันเงียบงันของพวกเขา

ภายในกระโจมชั่วคราวอันคับแคบ มือน้อยๆ อันซีดเผือดและบอบบาง ถูกมือใหญ่กุมไว้แน่น ราวกับจะไม่มีวันพรากจากกันชั่วนิรันดร์