บทที่ 905 ชาติบ้านเมืองล่มสลาย ราษฎรล้วนมีส่วนรับผิดชอบ

"ฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสีแล้ว"

ไร้ซึ่งสายลม ไร้ซึ่งเกลียวคลื่น ผืนน้ำทะเลราบเรียบจนผิดปกติ ทว่ากลับชวนให้อึดอัดจนใจคอไม่ดี

เมฆดำทะมึนก่อตัว บดบังท้องฟ้าจนมิดชิด โลกอันมืดมิดมาเยือน ท้องทะเลกลายเป็นแอ่งน้ำโสโครกอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต

หวงจั๋วอวี่ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ ฝ่ามือทั้งสองข้างมีเหงื่อซึมออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ หลายวันมานี้ เขาต้องทนทุกข์ทรมานจากฝันร้าย สะดุ้งตื่นจากความง่วงงุนอยู่ตลอดเวลา

จนถึงขั้นทำให้เขาเริ่มมีอาการเมาเรือแล้ว