บทที่ 918 สุขุมเกินวัย

คอโลเดียเศร้าโศกเสียใจยิ่งนัก

นางรู้สึกกะทันหันว่าบุตรสาวเติบโตขึ้นแล้ว และกำลังจะจากนางไป ความรู้สึกที่หลงเหลือเพียงตัวคนเดียวทำให้ในใจวูบโหวง ทำสิ่งใดก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง จึงเรียกไดซี่เข้าไปคุยในห้อง

นางกุมมือน้อยๆ ของบุตรสาว เอ่ยเสียงเบา "ไดซี่ เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? หรือเจ้าคิดจะฝากชีวิตไว้กับผู้ชายที่เจ้าชู้ขนาดนี้? เขามีตรงไหนที่ดึงดูดเจ้า?"

ทว่าไดซี่กลับขมวดคิ้ว นางมองมารดาด้วยความฉงน เอ่ยเสียงเรียบ "ท่านแม่ ท่านมีข้อเสียอยู่ประการหนึ่ง"

คอโลเดียแทบไม่เชื่อหู "เจ้าว่าอย่างไรนะ?"