บทที่ 922 อัจฉริยะ

เรือแล่นไกลออกไปแล้ว ดวงตะวันขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างสมบูรณ์

โจวหยวนหยุดยืนอยู่ที่ท่าเรือเนิ่นนาน เขาถอนหายใจยาวก่อนจะค่อยๆ หันหลังกลับ เขาจำต้องยอมรับว่าโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าอัจฉริยะอยู่จริง เพราะหากจะพูดกันตามตรง เขาได้ให้คำแนะนำและชี้นำแก่พวกไป๋อวี่น้อยมาก แต่คนหนุ่มกลุ่มนี้กลับอาศัยพุทธิปัญญาของตนเอง สัมผัสได้ถึงช่องว่างระหว่างต้าจิ้นและตะวันตกได้อย่างถ่องแท้ ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง

ช่องว่างนั้นอยู่ที่ใด? อยู่ที่วิทยาศาสตร์งั้นหรือ? ไม่ใช่ แต่มันคือทัศนคติในการศึกษาค้นคว้าวิทยาศาสตร์และระบบการสรุปผลทางวิทยาศาสตร์ต่างหาก หากขาดระบบการสรุปผลทางวิทยาศาสตร์ที่ชัดเจน ย่อมไม่เอื้อต่อการสืบทอด เมื่อไม่เอื้อต่อการสืบทอดและการสั่งสอน ช่องว่างก็จะถูกทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ

โจวหยวนเคยทอดถอนใจอยู่หลายครั้งว่าต้าจิ้นชราภาพจนใกล้โรยราแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอิทธิพลแห่งยุคสมัย หรืออิทธิพลจากตัวเขาเอง คนรุ่นใหม่จึงเริ่มผงาดขึ้นมา เริ่มตระหนักถึงความรับผิดชอบบนบ่า และกล้าที่จะแบกรับมันไว้

ชวี่หลิงเอ่ยถามเบาๆ "แล้วพวกเราล่ะ ต้องทำอะไรกันต่อ?"