บทที่ 923 อดีตและอนาคต

ท้องฟ้าแจ่มใส หมู่ดาวประดับประดาเต็มผืนนภา แสงจันทร์สาดส่องราวกับสายน้ำค่อยๆ ไหลริน อาบชโลมผืนปฐพีจนกลายเป็นสีเงินยวง

โลกหล้าคล้ายถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกบางเบา บนผืนม่านนั้นถูกฉาบด้วยเกล็ดน้ำค้างสีขาว ทว่าเมื่อสายลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่าน ทุกสิ่งทุกอย่างก็พลิ้วไหวไปตามลม

เส้นผมของจ้าวเจียนเจียก็พลิ้วไหวเช่นกัน กาลเวลาดูเหมือนจะไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้บนใบหน้าของนางเลย ผิวพรรณของนางยังคงขาวเนียนเต่งตึง ดวงตาของนางยังคงใสกระจ่างดั่งสายน้ำ

เพียงแต่บุคลิกของนางได้แปรเปลี่ยนไป ไม่หลงเหลือความเอาแต่ใจและเย่อหยิ่งเฉกเช่นในอดีตอีกแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความสง่างามและความอ่อนโยนที่ยากจะพรรณนา

บนใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นช่างอบอุ่นและอ่อนโยนยิ่งนัก