บทที่ 924 ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์

แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่าง ทอดเงาตกกระทบเป็นรอยด่างดวงภายในห้อง

จ้าวเจียนเจียค่อยๆ ตื่นขึ้นมา ทันใดนั้นก็ต้องสะดุ้งตกใจ นางรีบลุกขึ้นนั่งโดยสัญชาตญาณพลางเอ่ยอย่างร้อนรนว่า "ฟ้าสว่างป่านนี้แล้ว จื่อยวนยังไม่ยอมเรียกข้าอีก..."

พูดไม่ทันขาดคำ ฝ่ามืออันหนักแน่นทรงพลังก็กดลงบนไหล่บอบบางของนาง แล้วดึงนางกลับลงไปในผ้าห่ม

จนกระทั่งตอนนี้ จ้าวเจียนเจียถึงได้สติว่าตนเองไม่ได้อยู่ในเมืองจิงตูอีกแล้ว

นางหันไปสบสายตาอันเร่าร้อนของโจวหยวน แล้วพลันนึกถึงท่วงท่าอันกล้าหาญเมื่อคืน ใบหน้าก็พลันแดงซ่านขึ้นมาทันที