บทที่ 949 ที่พึ่งพิง

หลังจากเดินทางรอนแรมมาหลายวัน ในที่สุดหลี่อวี้หว่านก็กลับมาถึงเมืองในหุบเขา

อาการของซู่อิวจื่อไม่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังมีแนวโน้มแย่ลงเรื่อยๆ กำลังภายในของนางยังคงอยู่ ทว่าสติสัมปชัญญะกลับเลอะเลือน สภาพจิตใจก็ไม่ค่อยดีนัก มักจะจมดิ่งสู่นิทราอยู่เสมอ

"องค์หญิงใหญ่ องค์หญิงรองเป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?"

ขุนนางเฒ่าหลายคนเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ เกรงว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น

หลี่อวี้หว่านโบกมือปัด "ไม่มีอะไรหรอก พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วง ไปเตรียมตัวรับมือกับเรื่องสำคัญจะดีกว่า"