บทที่ 950 ตัวตนที่แท้จริง

การมาถึงของทหารค่ายหัวกะทิแปดร้อยนายและโจวหยวน ทำให้บรรดาขุนนางเฒ่าและทหารแก่เพียงไม่กี่ร้อยคนที่เหลือรอดอยู่ของราชวงศ์หลี่ ได้มองเห็นความหวังอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

พวกเขาตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง รีบรวบรวมคนจัดเก็บทรัพย์สินและอาวุธยุทโธปกรณ์ด้วยความรวดเร็วที่สุด เพื่อเตรียมอพยพไปยังเมืองซานจวี๋หลี่

หลี่อวี้หว่านควงแขนโจวหยวน ดวงตาเป็นประกาย นางมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา "แทบไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ"

"เมล็ดพันธุ์ที่ฝังไว้ ณ วัดหลิงอิ่นในตอนนั้น ในที่สุดก็หยั่งรากงอกเงย เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ตระหง่านฟ้า ทั้งยังสามารถเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ข้าได้อีกด้วย"

"โจวหยวน ขอบใจเจ้านะ การที่ข้าสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนั้น แล้วเดินทางไปหาเจ้าที่เซียงโจว มันไม่สูญเปล่าเลยจริงๆ"