บทที่ 952 เคลื่อนทัพสามสาย

หิมะตกโปรยปราย ฟ้าดินราวกับเชื่อมต่อเป็นผืนเดียวกัน โลกทั้งใบขาวโพลนดุจแผ่นกระดาษ

เมื่อทอดสายตามองออกไป ท่ามกลางโลกสีขาวโพลนนั้น ร่องรอยกระดำกระด่างของบ้านเรือนกลับดูเหมือนรอยเปื้อนที่รูปทรงประหลาดตาไปเสียอย่างนั้น

โจวหยวนทอดสายตามองไปเบื้องหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ตอนที่เจ้ารู้ข่าวว่าพ่อพลีชีพในสนามรบ เจ้ารู้สึกอย่างไร?"

คำถามนี้โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำเอาซ่งอู่ถึงกับทำตัวไม่ถูก ทว่าเขาก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่วู่วามและไร้เดียงสาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างช้าๆ "ไม่รู้สึกอะไรเลยครับ ไม่ได้เศร้า และก็ไม่ได้ดีใจ"