บทที่ 957 รับคำท้า

“ให้นางไปซะ ให้นางไปเดี๋ยวนี้!”

หลี่อวี้หว่านอดไม่ได้ที่จะตะโกนลั่นออกมา นางทำปากยื่นพลางเอ่ยว่า “นางอยู่ที่นี่แล้วมีอะไรดี? คำหวานซึ้งกินใจอะไรก็พูดให้นางฟังหมด ส่วนข้ากลับไม่มีส่วนแบ่งเลย”

“เดี๋ยวก็มรรคาที่ถูกต้องในโลกมนุษย์ เดี๋ยวก็อยากให้นางเป็นพยาน มาเป็นชุดๆ เชียวล่ะ”

พูดมาถึงตรงนี้ นางก็เริ่มรู้สึกน้อยใจขึ้นมา กระซิบเสียงเบาว่า “ทีพูดกับข้าล่ะก็ มีแต่คำหวานเชยๆ บ้านๆ ทั้งนั้น”

โจวหยวนมองดูแล้วก็รู้สึกขบขัน อดไม่ได้ที่จะยิ้มถามว่า “พระแม่พี่สาวอยากได้คำหวานแบบไหนล่ะ?”