บทที่ 963 รอยแยก

"เจ้าเป็นบ้าหรือว่าโง่เขลากันแน่?"

"ทำเช่นนี้ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไร?"

"ที่นี่มีคนนับพัน แต่ละคนล้วนมีชีวิตที่ไร้ค่า มีร่างกายที่เน่าเฟะ เจ้าไม่สู้ถ่ายทอดกำลังภายในให้พวกเขาทุกคนเลยล่ะ จะได้เอาชีวิตตัวเองทิ้งไปด้วยเลย!"

ยืนอยู่ท่ามกลางลานหิมะ หลี่อวี้หว่านโมโหเป็นอย่างมาก ตะโกนเสียงดัง "ช่วยไม่ไหวหรอก ต่อให้เจ้ามีกำลังภายในล้ำลึกเพียงใดก็ช่วยไม่ไหวหรอก"

ซู่อิวจื่อเอ่ยอย่างดื้อดึงยิ่งนัก "หรือจะปล่อยให้พวกเขาตายไปเช่นนี้?"