บทที่ 964 ปลายดาบชี้ไปที่ผิงหราง

แสงเทียนวูบไหว แสงสว่างในห้องดูสลัวลงเล็กน้อย ด้านนอกลมพัดแรงไม่หยุด หน้าต่างราวกับกำลังสั่นสะเทือน

หิมะหยุดตกไปนานแล้ว ทว่าพายุลมแรงช่วงหลายวันนี้กลับพัดกระหน่ำไม่หยุด อาการบาดเจ็บของหลิ่วต้ากวงหายดีไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว ทว่าในสภาพอากาศที่หนาวเหน็บเช่นนี้ เขาจึงทำได้เพียงพักรักษาตัวอยู่บนเตียง

โจวหยวนนั่งพลิกหน้าหนังสืออยู่ด้านข้าง พลางกล่าวว่า "ซ่งอู่กลับมาจากเจียงเจี้ยแล้ว เข้าควบคุมพื้นที่ทางตะวันตกของแม่น้ำชางจินเจียงได้อย่างเบ็ดเสร็จ"

"เจ้าหมอนี่มีพรสวรรค์มาก หัวไว ซ้ำยังสู้งานหนัก หลายปีมานี้พัฒนาก้าวหน้าไปเร็วมากจริงๆ"

คำพูดเหล่านี้กลับทำให้หลิ่วต้ากวงรู้สึกละอายใจ เขายกมือเกาหัว เอ่ยว่า "ทางฝั่งเขาคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว ส่วนข้าน้อยกลับสร้างเรื่องตั้งแต่เริ่ม จนต้องให้ท่านแม่ทัพใหญ่มาคอยตามเช็ดตามล้างให้ ช่างน่าละอายใจยิ่งนัก"