บทที่ 975 พายุหิมะ

ค่ำคืนในฤดูหนาวที่เหน็บหนาวมักจะมืดมิดและลึกล้ำจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตนเอง ไร้ซึ่งเสียงแมลงร้อง โลกทั้งใบราวกับตายจากไป ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบงัน

หลี่อวี้หว่านจุดเทียนขึ้น ทำหน้าบึ้งตึงแล้วแค่นเสียงฮึอย่างแรง นั่งทำหน้างออยู่บนม้านั่งด้วยความขุ่นเคือง

โจวหยวนตบผ้าห่มปุๆ เอ่ยว่า "ขึ้นเตียงนอนได้แล้ว!"

"ไม่อยากนอน! พวกเจ้านอนกันให้สบายไปเลย!"

นางถลึงตาใส่โจวหยวนอย่างเอาเรื่อง ซู่อิวจื่อที่นอนอยู่ข้างกายโจวหยวนไม่ปริปากพูดอันใด เพียงแค่หลับตาลงด้วยสีหน้าสงบเยือกเย็น