บทที่ 976 วันส่งท้ายปีเก่า

ลมหนาวพัดกระหน่ำ หิมะตกหนักปลิวว่อน เกิดมาสองชาติ โจวหยวนไม่เคยเห็นหิมะตกหนักขนาดนี้มาก่อน ราวกับขนห่านปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า ปลิวว่อนไปพร้อมกับสายลมแรง โลกทั้งใบราวกับถูกถมด้วยสีขาว เมื่อมองไปเบื้องหน้า ถนนหายไป ต้นไม้กลายเป็นสีขาว แม้แต่กระโจมก็กลายเป็นสีขาว ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างหลอมรวมเข้าด้วยกัน ฟ้าดินราวกับถูกคลุมด้วยผ้าขาวผืนหนา เมื่อลมพัดผ่าน ผ้าขาวก็โบกสะบัด ม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นสีขาวซ้อนกันเป็นชั้นๆ ดูสะอาดบริสุทธิ์ทว่าแฝงไว้ด้วยความเงียบสงัดดั่งความตาย

"เดินทางไม่ได้แล้ว" ซ่งอู่เอ่ยเสียงต่ำ "ท่านแม่ทัพ พายุหิมะหนักเกินไป หากฝืนเดินทาง เหล่าทหารคงต้องล้มป่วย และอาจหนาวตายกันเป็นเบือ" "ทำได้เพียงรอให้หิมะเบาบางลงกว่านี้ พวกเราถึงจะพอเดินทางได้"

โจวหยวนพยักหน้าช้าๆ ขมวดคิ้วกล่าว "ให้ทหารยามผลัดเวรเข้ามาในกระโจมด้วย จุดเตาผิงให้พวกเขาที อย่าให้ติดไข้หวัดล่ะ" "หนาวขนาดนี้ คงไม่มีศัตรูบุกมาแล้ว" พูดจบ เขาก็ก้าวยาวๆ เข้าไปในกระโจม เห็นท่านอาจารย์กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ หลับตาพักสายตา พระแม่พี่สาวขดตัวอยู่ในผ้าห่ม นอนหลับสนิท มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ โจวหยวนเดินเข้าไป เลิกผ้าห่มขึ้นเล็กน้อย

"อุ๊ย หนาวนะ" นางรีบกดผ้าห่มลง กระซิบเสียงเบา "ลมเข้าแล้ว อย่าเลิกสิ" โจวหยวนกระซิบตอบ "พระแม่พี่สาว พวกเราไปไม่ได้แล้ว" หลี่อวี้หว่านลุกพรวดขึ้นมาทันที ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน มองไปรอบๆ ก่อนจะถาม "ลมพัดหรือ?" โจวหยวนตอบ "พายุหิมะ หายากมาก ไม่สามารถเดินทัพได้เลย"

หลี่อวี้หว่านรีบลุกขึ้น สวมเสื้อผ้าลวกๆ แล้ววิ่งออกไปข้างนอก เมื่อเลิกม่านกระโจมอันหนักอึ้งขึ้น ลมหนาวก็พัดปะทะใบหน้า พร้อมกับเกล็ดหิมะที่ตบเข้าที่ใบหน้าของนางอย่างจัง นางตื่นเต็มตาในทันที ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ พึมพำว่า "ทำไมหิมะถึงตกหนักขนาดนี้" โจวหยวนกล่าว "บางทีอาจเป็นการทาสีโลกใหม่ เพื่อส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่กระมัง วันนี้คือวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว"