บทที่ 978 น้ำตาลทรายแดง

แม้หิมะจะหยุดตกแล้ว แม้ดวงดาวจะเต็มท้องฟ้า ทว่าอุณหภูมิก็ยังคงต่ำมาก โจวหยวนไม่ได้รู้สึกหนาว แต่กลับรู้สึกคอแห้งผาก ในปากจืดชืดไร้รสชาติ เวลาหนึ่งชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว พวกซ่งอู่กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง และรีบจัดกระบวนทัพทันที

"ตั้งปืนใหญ่! กะระยะยิงให้ดี! ต้องตั้งให้อยู่นอกระยะยิงของปืนใหญ่ฝ่ายตรงข้าม!" "ยิงกระสุนปืนใหญ่ให้หมด ถล่มหอคอยประตูเมืองฮั่นเฉิงให้ยับเยิน เปิดให้เป็นช่องโหว่ให้ได้!" "ไอ้พวกระยำนี่ถึงกับเอาหินมาอุดประตูเมืองไว้เลยนะเนี่ย กะจะทำตัวเป็นเต่าหดหัวอยู่ในนั้นจริงๆ สินะ" ทหารเจ็ดแปดนายรับหน้าที่ดูแลปืนใหญ่หนึ่งกระบอก พวกเขาเข็นแท่นปืนใหญ่ที่หนักอึ้งไปข้างหน้า และติดตั้งอย่างรวดเร็ว

"ทหารม้าเกราะหนักเตรียมพร้อม!" โจวหยวนเอ่ยเสียงขรึม "ต้าหย่ง ให้ค่ายหัวกะทิของเจ้าเตรียมตัวให้พร้อม ทันทีที่หอคอยประตูเมืองเกิดช่องโหว่ พวกเจ้าต้องบุกทะลวงเข้าไปทันที" "ซ่งอู่ ค่ายหย่งเซี่ยวและค่ายอู่เย่าในระหว่างที่ไล่สังหารพวกโจรสลัดเกาะ ให้จัดเตรียมกองหนุนคอยอุดช่องโหว่ เพื่อป้องกันไม่ให้โจรสลัดเกาะหนีรอดไปได้" "ปิดกั้นถนนสายหลักก่อน จากนั้นค่อยๆ กวาดล้างไปทีละส่วน พยายามอย่าให้เล็ดลอดไปได้แม้แต่คนเดียว" "ก่อนฟ้าสาง พวกเราต้องจบศึกนี้ให้ได้"

ซ่งอู่ตอบรับเสียงก้อง "รับทราบขอรับ!" โจวหยวนหันไปมองหลี่อวี้หว่าน เอ่ยว่า "พระแม่พี่สาว ให้คนของพวกท่านชูธงประจำราชวงศ์หลี่ขึ้นมา เตรียมตัวยึดอำนาจการปกครองเมืองฮั่นเฉิงในนามของราชวงศ์ ขุนนางบุ๋นต้องเตรียมแผนรับมือเพื่อปลอบขวัญราษฎรด้วย" หลี่อวี้หว่านตื่นเต้นไม่น้อย เอ่ยอย่างคึกคัก "วางใจเถอะ พวกเรารอคอยวันนี้มานานแล้ว พวกเราทำทุกอย่างได้ดีแน่นอน" โจวหยวนพยักหน้ารับ ก่อนจะตะโกนลั่น "โจมตี! ยิงได้!"

จุดสายชนวน ปืนใหญ่ฝอหล่างจีแผดเสียงคำรามก้องโลก กระสุนปืนใหญ่พุ่งทะยานเข้าใส่หอคอยประตูเมืองฮั่นเฉิงอย่างหนาแน่น เจาะหอคอยที่ก่อจากอิฐดินดิบจนเป็นรูพรุน เสียงดังสนั่นทำให้โจวหยวนรู้สึกคลื่นไส้ จนอดไม่ได้ที่จะขย้อนออกมาสองสามครั้ง หลี่อวี้หว่านสังเกตเห็นทันที นางรีบเดินเข้ามาใกล้ ขมวดคิ้วถาม "เป็นอะไรไป? ป่วยหรือ?" โจวหยวนโบกมือปฏิเสธ "ไม่เป็นไร แค่รู้สึกจืดปากจืดคอ เลยคลื่นไส้นิดหน่อย" "ก็ไม่บอกแต่แรกล่ะ!" หลี่อวี้หว่านยิ้มบางๆ ราวกับเล่นกล นางหยิบลูกอมก้อนหนึ่งออกมา เอ่ยว่า "นี่ไง น้ำตาลทรายแดง"