บทที่ 987 กฎแห่งอารยธรรม

นี่เป็นคำถามที่ลึกซึ้งยิ่งนัก ไม่ใช่สิ่งที่จะอธิบายให้กระจ่างได้ในประโยคหรือสองประโยค การที่หวงไท่จี๋คิดไม่ตก ไม่ใช่เพราะเขาโง่เขลา แต่เป็นเพราะเขาฉลาดเกินไปต่างหาก หมีแดนเหนือเหตุใดจึงต้องลงใต้? ที่นี่มีอะไรดีหรือ? สภาพอากาศหนาวเหน็บ แสงแดดไม่เพียงพอ ผืนดินแห้งแล้งทุรกันดาร การต้องข้ามระยะทางนับหมื่นลี้เพื่อมาสำรวจ ต้องทุ่มเทต้นทุนมหาศาล จะแลกมาซึ่งผลกำไรเช่นไรได้? การรุกราน สิ่งที่ต้องพิจารณามิใช่การเปรียบเทียบระหว่างต้นทุนการรุกรานและผลประโยชน์ที่ได้รับหรอกหรือ? โจวหยวนติดหล่มอยู่กับคำถามนี้มาเนิ่นนาน ท้ายที่สุดก็ค้นพบคำตอบที่คลุมเครือบางอย่างผ่านสถานการณ์โลก อาณาจักรซาร์นั้นแข็งแกร่งมาก มีคน มีดินแดน มีทหาร ทว่าโดยเนื้อแท้แล้วยังคงเป็นรัฐศักดินาแบบดั้งเดิม อาณาจักรนี้ไม่ได้มีความแตกต่างจากต้าจิ้นในแง่ของแก่นแท้ แม้จะมีจุดเริ่มต้นของระบบทุนนิยม ทว่ากลับถูกระบบการปกครองกดทับไว้ ท้ายที่สุดจึงไม่อาจพัฒนาขึ้นมาได้ พลาดช่วงเวลาแห่งยุคการเดินเรือครั้งยิ่งใหญ่ พลาดโอกาสทองของเรือรบใบเรือ พลาดการสะสมทุนในยุคเริ่มแรก ความแข็งแกร่งในปัจจุบันที่กล่าวอ้าง แท้จริงแล้วคือการผลาญรากฐานเดิมของตนเองทั้งสิ้น เมื่อเวลาผ่านไป ความแข็งแกร่งนี้จะกลายเป็นเพียงภาพลวงตาอย่างรวดเร็วเนื่องจากความสำคัญของน่านน้ำมหาสมุทรที่เพิ่มขึ้น และความล้าหลังก็ย่อมกลายเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว มหาราชปีเตอร์แห่งอาณาจักรซาร์ในยุคปัจจุบัน เป็นชายหนุ่มที่อายุน้อยทว่ามีวิสัยทัศน์ทางยุทธศาสตร์เฉียบแหลม เขามองการณ์ไกลมากพอ ดังนั้นจึงปรารถนาการเปลี่ยนแปลง จะเปลี่ยนแปลงจากจุดใด? เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ทางยุโรปตะวันตกโดยตรง? หรือจะสำรวจมุ่งไปทางตะวันออก? แรงต้านทานที่พบเจอเมื่อมุ่งไปทางตะวันตก จะมากกว่ามุ่งไปทางตะวันออกหรือไม่? ด้วยสถานการณ์การแข่งขันอันดุเดือดของกองเรือรบชาติตะวันตกในปัจจุบัน เขาย่อมต้องเลือกมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเพื่อหาท่าเรือที่เหมาะสม ใช้ประโยชน์จากทรัพยากรในท้องถิ่น ทั้งแรงงานและทรัพยากรป่าไม้ เพื่อค้นหาและสร้างกองกำลังทางทะเลของตนเอง สร้างฐานทัพเรือของตนเอง ท้ายที่สุดแล้ว ในดินแดนตะวันออก กองกำลังที่สามารถคุกคามท่าเรือของพวกเขาได้นั้นมีจำกัดเหลือเกิน ผลาญกำลังของชาติ เพื่อแลกกับหน้าต่างแห่งการพัฒนาทางทะเลสามสิบปี นี่คือยุทธศาสตร์อันยิ่งใหญ่ คือการตัดสินใจที่ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว การตัดสินใจนี้ถูกต้องหรือไม่? นั่นต้องใช้เวลาและความเป็นจริงเป็นเครื่องพิสูจน์ ทว่าการตัดสินใจ คือสิ่งที่ฮ่องเต้พึงกระทำ อีกฝ่ายได้ตัดสินใจไปแล้ว นั่นคือ... มุ่งหน้าสู่ตะวันออก!

โจวหยวนทอดสายตามองเมืองเสิ่นโจว เอ่ยอย่างช้าๆ "ปล่อยให้พวกเขาเป็นคนตอบเจ้าเถอะ หลังจากที่เจ้าได้พบกับผู้นำระดับสูงของพวกเขาจริงๆ เจ้าถึงจะได้คำตอบที่แท้จริง การคาดเดาของพวกเรานั้นไร้ความหมาย”

“พวกเราเพียงแค่ต้องเข้าใจจุดหนึ่ง นั่นคือศึกครั้งนี้มิอาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป เมื่อฮ่องเต้ได้ตัดสินใจลงไปแล้ว ย่อมไม่มีทางหันหลังกลับ”

“เพราะฮ่องเต้ไม่มีวันผิด อย่างน้อยก่อนที่จะสูญเสียบัลลังก์ไป เขาก็ไม่มีความผิด"

พูดมาถึงตรงนี้ โจวหยวนก็ยิ้มพลางถาม "ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าเจ้ามองทะลุปรุโปร่งถึงการเปลี่ยนผ่านของยุคสมัยตั้งแต่เมื่อใด? ในตอนนั้น ทุกคนล้วนกำลังยุ่งอยู่กับการสู้รบเข่นฆ่ากันบนแผ่นดินใหญ่ รวมถึงเสด็จพ่อของเจ้าด้วย ที่หมายมั่นปั้นมือจะบุกตีเมืองจิงตูให้จงได้"