บทที่ 986 หวงไท่จี๋

พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก สาดส่องแสงสีแดงฉานไปทั่วผืนป่า แผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลถูกอาบไล้ด้วยแสงสีแดง ความหนาวเย็นของฤดูหนาวค่อยๆ มลายหายไปภายใต้แสงแดด ฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาเยือน แม่น้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็งกำลังจะละลาย ยอดหญ้าอ่อนเริ่มแทงทะลุพื้นดินขึ้นมาแล้ว ฉ่ายนีใช้ศีรษะกระแทกพระอาทิตย์สีแดงไม่หยุดพลางหอบหายใจ เอ่ยว่า "ร่างกายของท่านแม่ฟื้นตัวขึ้นมากเลยเจ้าค่ะ เฉินซีเก่งจริงๆ อาการป่วยเรื้อรังหลายปียังรักษาให้หายได้ ที่อำเภอหรงเซี่ยนขาดนางไม่ได้เลยจริงๆ”

“ตอนนี้ผู้คนจากทั่วสารทิศในมณฑลเสฉวนต่างพากันมาที่โรงหมอ เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลเป็นร้อยๆ ลี้เพื่อมารักษาโรค”

“เดิมทีข้าคิดว่าที่ท่านแม่รักษาโรคอยู่ที่นั่นเป็นเพียงความเคยชิน ทว่าพออยู่ได้ไม่กี่เดือน ข้าถึงเพิ่งรู้ว่าท่านแม่มีความสุขจริงๆ ข้าก็เลยไม่ดึงดันที่จะให้นางตามข้ามาแล้ว”

“ถึงอย่างไรนางก็สอนหลักการต่างๆ ให้ข้ามากมาย ทำให้ข้าเข้าใจเรื่องราวหลายๆ อย่าง ข้ารู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นเยอะเลยเจ้าค่ะ"

โจวหยวนเกร็งหน้าท้อง ยิ้มยิงฟันกล่าว "คนเราล้วนมีเส้นทางเป็นของตัวเอง พวกเราไม่อาจใช้ความต้องการของตัวเองไปกำหนดชีวิตให้คนอื่นได้ ดังนั้นเมื่อท่านอาจารย์บอกว่าจะไป ข้าจึงไม่ได้รั้งไว้”