บทที่ 989 ข่าวกรองลับสุดยอด

คนเราเมื่อเก็บกดมานาน ย่อมต้องการทางระบาย สิ่งที่ฉ่ายนีพูดนั้นไม่ผิด เมื่อถึงวินาทีเป็นตาย เรื่องน่าปวดหัวทั้งหลายก็ถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้น ทว่าสภาพจิตใจของไต้ฉานในยามนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะที่จะทำเรื่องพรรค์นั้น การประลองยุทธ์จนหมดเรี่ยวหมดแรง กลับเป็นทางออกที่ดีเยี่ยม ในขณะที่โจวหยวนเข้าร่วมกิจกรรมและพิธีกรรมต่างๆ ที่หวงไท่จี๋จัดเตรียมไว้ล่วงหน้า พอตกกลางคืนยังต้องมาประลองยุทธ์กับไต้ฉานอีก "เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง!" หวันเหยียนไต้ฉานรู้สึกฉุนเฉียวขึ้นมาจริงๆ อดไม่ได้ที่จะตวาดลั่น "ทำไมทุกวันเจ้าต้องมาท้าข้าสู้ด้วย? ข้าเหนื่อยมากนะ ข้าไม่มีอารมณ์มาต่อปากต่อคำกับเจ้าหรอก!" โจวหยวนยิ้มกล่าว "ศึกทางเหนือถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นศึกที่เจ็บปวด พระแม่พี่สาวบอกว่ากำลังภายในของข้ามหาศาลมาก แต่ยังไม่บริสุทธิ์พอ และยังนำมาใช้ไม่ได้เต็มที่”

“การได้ต่อสู้จริงกับเจ้า จะช่วยให้ข้าดูดซับกำลังภายใน ควบคุมพลังอันยิ่งใหญ่ในร่างกายได้ และแข็งแกร่งยิ่งขึ้น”

“สิ่งนี้จะช่วยให้ข้า... มีชีวิตรอดต่อไปได้ในสนามรบอันโหดร้าย”

“เจ้าไม่สังเกตหรือ ว่าข้าก้าวหน้าขึ้นกว่าวันแรกตั้งเยอะ?" หวันเหยียนไต้ฉานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ตกลง! ต่อจากนี้ข้าจะเอาจริงล่ะนะ!" จู่ๆ ร่างของนางก็ปรากฏกระแสปราณสีดำไหลเวียน พลังภายในอันแข็งแกร่งม้วนตัวพุ่งทะยาน ก่อตัวเป็นจันทร์เพ็ญสีดำสนิทเหนือศีรษะ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา ทำเอาโจวหยวนใจสั่นระรัว "เจ้าเบามือหน่อย... อ๊ากก!" โจวหยวนยังพูดไม่ทันจบ ไต้ฉานก็พุ่งเข้าใส่แล้ว ครั้งนี้นางไม่ได้ออมมือให้โจวหยวนเลยแม้แต่น้อย ทุกกระบวนท่าล้วนมุ่งเอาชีวิต ทั้งยังจู่โจมอย่างกะทันหัน ยากจะป้องกัน แถมพลังภายในที่แฝงมาก็ยังน่ากลัวจนโจวหยวนเริ่มจะรับมือไม่ไหว ถึงอย่างไรเขาก็เคยร่ำเรียนกับธรรมราชจันทราทมิฬ (อั้นเยวี่ยฝ่าหวัง) มาสองสามวัน จึงฝืนใจรับมือไปพลาง อาศัยกำลังภายในอันมหาศาลช่วยพยุงไว้ "เซียนเด็ดจันทร์!”

“ห้ากรงเล็บเด็ดบุปผา!" โจวหยวนใช้เพียงสองกระบวนท่าก็บีบให้หวันเหยียนไต้ฉานต้องถอยร่นไปได้ นางเลิกคิ้วถลึงตา ตวาดลั่น "เจ้า! นี่มันท่าขยำหน้าอกกับ... ลามกสิ้นดี! กระบวนท่าพรรค์นี้ ใครเป็นคนสอนเจ้า!" โจวหยวนตอบ "แน่นอนว่าต้องเป็นฉู่เฟยฟาน!" หวันเหยียนไต้ฉานกัดฟันกรอด "ต้องเป็นไอ้โง่นั่นแน่ๆ! มันเอาชีวิตรอดมาได้ก็เพราะกระบวนท่าลามกพวกนี้แหละ! ข้าจะอัดเจ้าแทนไอ้หมอนั่นเดี๋ยวนี้แหละ!" นางประกบมือประสานอิน จันทร์เพ็ญสีดำบนศีรษะแปรเปลี่ยนเป็นแสงหมุนเวียนอยู่ที่ปลายนิ้ว ทุกฝ่ามือที่ฟาดออกไปล้วนแฝงไว้ด้วยพลังภายในอันมหาศาล จนโจวหยวนไม่อาจรับมือได้เลย ยืนหยัดได้เพียงสิบกว่าอึดใจ เขาก็กระอักเลือดออกมา แล้วถอยหลังไปหลายก้าว "ว้าย! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ฉ่ายนีเห็นแล้วปวดใจยิ่งนัก รีบร้องห้าม "ท่านอาจารย์ ทำไมถึงลงมือหนักขนาดนี้ล่ะเจ้าคะ คุณชายเป็นบัณฑิตนะ เดี๋ยวก็บาดเจ็บหรอก" นางรีบเข้าไปประคองโจวหยวน ใช้แขนเสื้อเช็ดเลือดที่มุมปากให้เขา ถามด้วยความห่วงใย "คุณชาย ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?" โจวหยวนกุมหน้าอก เอ่ยว่า "ไม่ไหวแล้ว หายใจไม่ออก”