บทที่ 992 สามีน้อย

ควบม้าเร่งรุดข้ามคืน หกวันให้หลังก็มาถึงซานหว่านเว่ย ปลายเดือนสอง ต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศที่นี่ยังคงหนาวเหน็บ ผืนดินปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ กิ่งไม้แห้งกรังชูชันสู่แผ่นฟ้า ทหารในชุดเกราะนวมออกมารอต้อนรับ พร้อมเตรียมน้ำขิงร้อนๆ ไว้ให้โจวหยวนและผู้ติดตาม เมื่อดื่มลงท้องไป ร่างกายก็อบอุ่นขึ้นมาก หวงไท่จี๋ทอดสายตามองผืนดินที่ถูกแช่แข็ง ในใจเกิดความรู้สึกหลากหลาย เขาชี้ไปเบื้องหน้าพลางกล่าว "อย่าเห็นว่าตอนนี้ขาวโพลนไปหมด พอถึงฤดูร้อน พืชพรรณจะเติบโตอย่างอุดมสมบูรณ์ ผืนดินจะถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าเขียวขจี ฝูงวัวฝูงแกะก็จะได้หากินและขยายพันธุ์”

“ชาวหนี่ว์เจินของพวกเราอาศัยอยู่บนผืนดินอันกว้างใหญ่นี้มาหลายชั่วอายุคน คุ้นเคยกับน้ำแข็งและหิมะ คุ้นเคยกับความหนาวเหน็บ คุ้นเคยกับการต้อนฝูงวัวฝูงแกะ และการขี่ม้าล่าสัตว์”

“มีคนบอกว่าดินแดนแห่งนี้แห้งแล้งทุรกันดาร สภาพอากาศเลวร้าย ไม่เหมาะแก่การเพาะปลูก เป็นผืนดินที่ไร้ประโยชน์”

“แต่นี่กลับเป็นบ้านของพวกเรา" เขาไม่ใช่คนเปิดเผย อันที่จริงส่วนใหญ่เขามักจะเงียบขรึม ใช้ความคิดมากกว่าคำพูด เน้นการกระทำมากกว่าการเอ่ยปาก ทว่าบางทีอาจเป็นเพราะวาระสุดท้ายใกล้เข้ามา บางทีอาจเป็นเพราะบททดสอบที่กำลังจะเผชิญนั้นหนักหนาสาหัสเกินไป หรือบางทีอาจเป็นเพราะในที่สุดก็มีคนเข้าใจคำพูดของเขา ดังนั้นในใจจึงเกิดความสะท้อนใจมากมาย โจวหยวนกล่าวอย่างช้าๆ "ซานหว่านเว่ยเคยเป็นหนึ่งในเมืองหน้าด่านที่สำคัญที่สุดของต้าจิ้นในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับโม่เหอ ใกล้กับเน่ย์เค่อเอ่อร์ข่า และยิ่งขึ้นเหนือไปอีกก็จะเป็นทุ่งหญ้าเค่อเอ่อร์ชิ่นอันกว้างใหญ่ ถือเป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งในการป้องกันชาวมองโกล”

“เมื่อต้าจิ้นเสื่อมถอย เผ่าหนี่ว์เจินก็ผงาดขึ้น ที่นี่จึงค่อยๆ ตกไปอยู่ในกำมือของพวกเจ้า”