บทที่ 994 ความหยิ่งผยอง

เป็นไปตามที่โจวหยวนคาดการณ์ไว้ อีกฝ่ายไม่ยอมเปิดโอกาสให้พวกเขาได้ซุ่มโจมตีเลย กระโจมสำหรับการเจรจาถูกตั้งขึ้นกลางทุ่งโล่ง โดยมีกองทหารประจำการปืนคาบศิลาอยู่เบื้องหลัง และยังมีกองทหารนักโทษอีกหลายพันนายตั้งค่ายอยู่ห่างออกไปสองลี้ สายลับถูกกระจายกำลังออกไปอย่างแน่นหนา หากฝ่ายโจวหยวนมีความเคลื่อนไหวทางทหารใดๆ พวกเขาก็จะรู้ตัวล่วงหน้าทันที การซุ่มโจมตีจึงเป็นเรื่องที่ไม่เป็นจริง แล้วการลอบสังหารล่ะ? ด้วยวรยุทธ์ของโจวหยวนในเวลานี้ การลอบสังหารกู่ม่านเยียฝูต่อหน้าองครักษ์หลายสิบคนนั้นไม่ใช่เรื่องยาก เพราะในระหว่างการเจรจาย่อมต้องอยู่ใกล้ชิดกัน ทว่าเมื่อลงมือสังหารแล้ว การจะหลบหนีออกมานั้นยากยิ่งนัก ทำให้เขาจำต้องปัดความคิดนี้ทิ้งไป หลังจากการหารือกันมาตลอดทั้งวัน เขากับหวงไท่จี๋ก็ได้ข้อสรุปเพียงอย่างเดียว นั่นคือในการเจรจาครั้งนี้ ต้องแสร้งทำเป็นอ่อนแอและโอนอ่อนผ่อนตามเพื่อตบตาอีกฝ่าย ประจวบเหมาะกับที่วันนี้มีหิมะตกหนักพอดี กองทหารม้าคุ้มกันทั้งสองคนมาถึงลานกว้างทางตะวันตกของอู่กู่เหอ ก็เห็นกระโจมขนาดใหญ่สีขาวอมเหลืองตั้งตระหง่านอยู่ "พวกเจ้ารออยู่ที่นี่" หวงไท่จี๋สั่งการ สบตากับโจวหยวนครั้งหนึ่ง แล้วก้าวยาวๆ เดินไปเบื้องหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่โจวหยวนได้เห็นกองทหารปืนคาบศิลาที่เป็นทหารประจำการของอาณาจักรซาร์ พวกเขาสวมเสื้อโค้ทผ้าวูลสีแดง รองเท้าบู๊ตสีดำหุ้มขนสัตว์ ถือขวานด้ามยาวรูปจันทร์เสี้ยว สะพายปืนคาบศิลา สวมหมวก ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน พวกเขารูปร่างสูงใหญ่จริงๆ แต่ละคนสูงเกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ร่างกายกำยำล่ำสัน ดูทรงพลัง "หยุดก่อน! ต้องค้นตัว!" ผู้ที่พูดเป็นชายผิวเหลือง ผิวคล้ำเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าทำหน้าที่เป็นล่าม ทว่าโจวหยวนก็ฟังไม่ออก จึงหันไปมองหวงไท่จี๋ หวงไท่จี๋กล่าว "เป็นไปตามคาด พวกเขามีคนที่พูดภาษาฮั่นได้ด้วย ถึงตอนนั้นจะได้ทำหน้าที่เป็นล่ามให้เจ้า" บุคคลสำคัญสองคนยืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้ทหารหลายคนค้นตัวจนทั่ว ถึงได้ปล่อยให้เข้าไปในกระโจม ภายในกระโจมช่างแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง พื้นปูด้วยแผ่นไม้ มีเตาผิงจุดไฟไว้ถึงแปดเตา ทำให้ทั่วทั้งกระโจมอบอุ่นยิ่งนัก กู่ม่านเยียฝูนั่งอยู่บนที่นั่งสูง รองนั่งด้วยหนังหมีอันอบอุ่น หนวดเคราม้วนงอและขนสีน้ำตาล ทำให้เขาดูป่าเถื่อน เขารูปร่างสูงใหญ่ นัยน์ตาสีฟ้า หน้าเหลี่ยม กรามกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหนัง กำลังสวาปามเนื้อชิ้นโต นอกจากเขาแล้ว ยังมีนายทหารอีกสี่คนนั่งอยู่ด้านล่าง เหลือเพียงโต๊ะเล็กๆ สองตัวไว้ให้โจวหยวนและหวงไท่จี๋ รวมกู่ม่านเยียฝูด้วยแล้ว อาณาจักรซาร์มีนายทหารทั้งหมดห้าคน พวกเขาไม่แม้แต่จะปรายตามองโจวหยวนและหวงไท่จี๋เลยด้วยซ้ำ กลับเป็นล่ามคนนั้นที่ยิ้มพลางกล่าว "เชิญนั่งก่อนเถิด รอให้ใต้เท้าทั้งหลายกินดื่มจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ค่อยมาทักทายพวกท่าน" หวงไท่จี๋และโจวหยวนสีหน้าเรียบเฉย นั่งลงอย่างว่าง่าย ผ่านไปราวสองเค่อ นายทหารเหล่านี้ก็กินดื่มจนอิ่มหนำ เช็ดมือ แล้วหันมามองโจวหยวนและหวงไท่จี๋ ราวกับกำลังพิจารณาเหยื่อ กู่ม่านเยียฝูปรบมือ พูดจารัวเร็ว ทว่าโจวหยวนกลับฟังออกทุกคำ "ใต้เท้าถามว่า พวกท่านกินข้าวมาหรือยัง? หากยังไม่ได้กิน จะจัดเตรียมให้" น้ำเสียงของล่ามเลียนแบบน้ำเสียงของอีกฝ่าย ฟังดูแล้วชวนให้อึดอัดใจยิ่งนัก หวงไท่จี๋ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ประจบสอพลอและขี้ขลาด เขาถูมือไปมาพลางกล่าว "ขอบคุณท่านนายพลกู่ม่านเยียฝู พวกเราไม่หิว พวกเรามาที่นี่เพียงเพื่ออยากจะเข้าพบใต้เท้า" โจวหยวนก็ยิ้มตาม พยักหน้าหงึกหงัก ท่าทีของทั้งสองคนดูเห็นแก่ได้และต่ำต้อย กู่ม่านเยียฝูหัวเราะลั่น พูดจาภาษาต่างด้าวอีกชุดใหญ่ โจวหยวนฟังออกอย่างชัดเจน ชั่วขณะนั้นก็ลอบแค่นเสียงเย็นในใจ "ใต้เท้าบอกว่า อยากจะช่วยพวกท่าน”

“สถานการณ์ของเผ่าหนี่ว์เจินในตอนนี้ยากลำบากนัก เมื่อราชสำนักต้าจิ้นจัดการเรื่องในมือเสร็จสิ้นแล้ว ย่อมต้องส่งทหารมาปราบปรามพวกท่านอย่างแน่นอน พวกท่านต้านทานไม่ไหวหรอก ใต้เท้าสามารถช่วยได้”

“ขอเพียงพวกท่านเข้าร่วมอ้อมกอดของอาณาจักรซาร์อันยิ่งใหญ่ ก็จะได้รับการคุ้มครองตลอดไป" หวงไท่จี๋หรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง "ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากหรอก ทว่า... ทว่าเหล่าขุนนางข้างล่างคงคัดค้าน ราษฎรก็คงไม่ยินยอม" เมื่อได้ฟังคำแปล กู่ม่านเยียฝูก็หัวเราะเสียงดังลั่นยิ่งกว่าเดิม แน่นอนว่าเขาฟังออกถึงความหมายของหวงไท่จี๋ ว่าต้องการเงินและผลประโยชน์ ดังนั้นเขาจึงพูดรัวๆ อีกชุดใหญ่ ทันใดนั้นกระโจมก็เปิดออก หญิงสาวหลายคนก้าวเท้าเล็กๆ เดินเข้ามา พวกนางสวมเสื้อโค้ทบุฝ้ายตัวหนา หน้าตาสะสวย ผิวพรรณขาวผ่อง นัยน์ตาสีฟ้าราวกับจะพูดได้ ภายในกระโจมอบอุ่น พวกนางจัดแถว แล้วถอดเสื้อโค้ทบุฝ้ายออก เผยให้เห็นเพียงคอร์เซ็ตและถุงน่องที่อยู่ด้านใน อวดเรือนร่างอันเซ็กซี่เย้ายวนทันที พร้อมกับเสียงกลองและเสียงพิณ พวกนางก็เริ่มร่ายรำอันเป็นเอกลักษณ์ อวดเรียวขายาวสวยอย่างเต็มที่ หวงไท่จี๋กดเสียงต่ำ "นี่คือการใช้มารยาหญิงยั่วยวนพวกเรา" โจวหยวนพยักหน้า "เต้นเก่งจริงๆ!" หวงไท่จี๋เหลือบมองโจวหยวน สีหน้าแปลกประหลาด เขานึกถึงข่าวลือเหล่านั้น จู่ๆ ก็อดห่วงไม่ได้ว่าโจวหยวนจะทนการยั่วยวนไม่ไหวจริงๆ "เอ่อ... จางป๋ายหลง...”

“ของปลอมทั้งนั้น อย่าไปเชื่อ!" โจวหยวนสวนกลับอย่างอารมณ์เสีย ทว่าสายตากลับจับจ้องไปที่หญิงสาวที่กำลังร่ายรำไม่วางตา ต้องยอมรับเลยว่า สาวต่างชาติเต้นรำแล้วมีเสน่ห์ไปอีกแบบ แถมคอร์เซ็ตนี้ก็ดูเซ็กซี่มาก ทำเอาใจเต้นตึกตักเลยทีเดียว กู่ม่านเยียฝูไม่ได้พูดอะไรอีก กลับเรียกให้คนนำสุราและเนื้อสัตว์เข้ามา ให้ทุกคนได้ดื่มด่ำ กินเนื้อ และชมการร่ายรำไปพร้อมๆ กัน สิ่งนี้ทำให้โจวหยวนพอใจเป็นอย่างยิ่ง เขาขี้เกียจฟังพวกงั่งนี่พล่ามไร้สาระอยู่แล้ว การที่เขามาที่นี่และได้เห็นพวกมันกับตา ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว การนั่งดูสาวเต้นรำ ฆ่าเวลาไปพลางๆ กลับเป็นทางเลือกที่ไม่เลว ทว่าการดื่มสุราเริ่มขึ้นแล้ว นอกจากกู่ม่านเยียฝูแล้ว นายทหารคนอื่นๆ ก็เข้ามาชนแก้วกับพวกเขาทั้งสอง พูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย ความหมายคร่าวๆ ก็คืออาณาจักรซาร์มีหญิงสาวเช่นนี้อีกมากมาย ให้โจวหยวนและหวงไท่จี๋เลือกกลับไปได้ตามใจชอบ หวงไท่จี๋ตอบปฏิเสธอย่างนุ่มนวล แสดงท่าทีว่าไม่สนใจผู้หญิง แต่สนใจเงินทอง พร้อมกันนั้น เขาก็พอใจในท่าทีของโจวหยวน กดเสียงต่ำเอ่ยว่า "โชคดีที่เจ้าทนต่อการยั่วยวนได้ ไม่งั้นข้าคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนตอนกลับไปเจอไต้ฉาน" โจวหยวนตอบ "ไม่ใช่หรอก ข้าแค่รู้สึกว่าพวกนางอวบไปหน่อย ข้าชอบสาวอาณาจักรซาร์ที่อายุน้อยกว่านี้" หวงไท่จี๋หันหน้าหนี จิบสุราไปอึกหนึ่งโดยไม่พูดอะไร การร่ายรำจบลง หญิงสาวที่ร่ายรำก็เดินเข้ามาหาทุกคน คอยปรนนิบัติคนละคน และเริ่มรินสุราให้ โจวหยวนยกจอกสุราขึ้นชนกับหญิงสาวตรงหน้า พลางชูนิ้วโป้งให้ ชมว่านางมีพรสวรรค์สูง หญิงสาวหัวเราะอย่างเปิดเผย เทสุราลงร่องอก แล้วประคองให้โจวหยวนดื่ม โจวหยวนกลับดื่มไม่ลง เขาไม่ชอบนั่งรถร่วมกับใคร จึงหัวเราะกลบเกลื่อนบอกว่าตนเมาแล้ว กู่ม่านเยียฝูเห็นได้จังหวะ ในที่สุดก็ลุกขึ้น เดินมาหาโจวหยวนและหวงไท่จี๋ เขาเอ่ยอย่างช้าๆ "หากเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของอาณาจักรซาร์อันยิ่งใหญ่ พวกเจ้าจะได้รับทองคำอย่างน้อยสองหีบ เงินสิบหีบ และผู้หญิงอีกนับไม่ถ้วน”

“ถึงเวลานั้น กองทหารปืนคาบศิลาของพวกเรา จะช่วยพวกเจ้าต้านทานการรุกรานของต้าจิ้น" คำพูดสวยหรูแบบนี้โจวหยวนฟังจนเบื่อแล้ว เอะอะก็ให้ทองคำเงินเป็นหีบๆ พอถึงเวลาเอาหีบขนาดเท่าฝ่ามือมาให้ จะไปเรียกร้องเอากับใครได้ ทั้งสองแสร้งทำเป็นดีใจจนเนื้อเต้น หวงไท่จี๋เสนอขอเงินยี่สิบหีบ ทองคำสิบหีบ และเรียกร้องให้อีกฝ่ายส่งทหารไปช่วย โจวหยวนเสนอขอสาวผิวขาวอายุน้อยสามสิบคน ท่าทีของเขาทำเอาหวงไท่จี๋แทบจะเล่นละครต่อไม่ไหว เมื่อเดินออกจากกระโจม เขายังอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "โจวหยวน เจ้าไม่ได้ดูเหมือนกำลังเล่นละครเลยสักนิด" พูดแบบนี้หมายความว่าไง! โจวหยวนเปลี่ยนสีหน้าทันที เอ่ยอย่างจริงจัง "ข้าก็แค่แสดงเก่งต่างหากล่ะ มาพูดถึงผลลัพธ์ของครั้งนี้กันดีกว่า" หวงไท่จี๋ตอบ "เทียบเท่ากับให้ยาหอมพวกมันไปแล้ว แม้กู่ม่านเยียฝูจะไม่ได้ตอบตกลงส่งทหาร แต่เห็นได้ชัดว่าเขาลดการระแวดระวังพวกเราลงไปมาก”