บทที่ 100 ไม่สมเหตุสมผลเลย

ก่อนหน้านี้ก็เคยฆ่ามังกรเจียวมาแล้ว แต่ตอนนั้นสถานการณ์มันไม่เหมือนกันนี่นา แค่ฆ่าให้ตายก็พอแล้ว ต่อให้เจ้าสับมันจนกลายเป็นเนื้อบดก็ไม่มีใครว่า

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน เผ่ามังกรเจียวพวกนี้ล้วนเป็นวัตถุดิบทำอาหารชั้นเลิศ หากทำไม่ดีแล้วศิษย์น้องฉางชิงโกรธขึ้นมาจะทำอย่างไร

ก็นะ เย่ฉางชิงอยู่ไกล ไม่ได้ยินคำพูดของทุกคน มิฉะนั้นคงต้องบอกว่า อย่าเลย พวกท่านทำตามสบายเถอะ ข้าไม่มีทางโกรธเด็ดขาด ต่อให้พวกท่านจะถลกหนังเลาะกระดูกก็เอาที่สบายใจเลย

ส่วนเผ่ามังกรเจียวอีกด้านหนึ่ง เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ แต่ละคนก็งุนงงไปตามๆ กัน ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้กำลังพูดเรื่องอะไรกัน? รู้สึกเหมือนจะฟังรู้เรื่อง แต่ก็เหมือนจะไม่เข้าใจ

"พวกเขาพูดเรื่องเก็บศพไว้ให้สมบูรณ์อะไรกัน?"

"ไม่รู้สิ ช่างมันเถอะ ฆ่าพวกมันซะ"

ทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันอย่างดุเดือดในทันที ทว่าเผ่ามังกรเจียวที่เดิมทีมั่นใจเต็มเปี่ยม คิดว่าตนเองไม่เป็นรองศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้เลยสักนิด ทว่าพอเผชิญหน้ากันจริงๆ ก็ถึงกับยืนเซ่อไปเลย

"คนล่ะ?"

"ความเร็วของเจ้าแค่นี้ไม่ไหวนะ"

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ไปโผล่อยู่ด้านหลังพวกมันแล้ว กวาดสายตามองเรือนร่างมังกรขึ้นลงด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"ตกลงแล้วควรจะเริ่มลงมือจากตรงไหนดีล่ะเนี่ย?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ มังกรเจียวก็โกรธจัด พุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง ทว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็หลบหลีกอีกครั้ง ซ้ำยังหลบพ้นได้อย่างง่ายดาย

ราวกับว่าเจ้าทุ่มเทแรงกายแรงใจจนหมดก๊อก ทว่าหมัดสุดท้ายกลับชกโดนปุยฝ้าย เผ่ามังกรเจียวในยามนี้ก็รู้สึกเช่นนั้นแหละ

พวกมันทุ่มเทสุดกำลัง ทว่ากลับไม่ระคายแม้แต่ชายเสื้อของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเลย

ส่วนศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ไม่ยอมลงมือ ได้แต่จ้องมองพวกมันด้วยใบหน้าครุ่นคิด เรื่องนี้ทำให้เผ่ามังกรเจียวรู้สึกอัปยศอดสูจนถึงขีดสุด

นี่กำลังหยอกล้อพวกมันอยู่หรือ? เห็นชัดๆ ว่าสามารถหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย ทว่ากลับไม่ยอมตอบโต้ รังแกอสูรกันเกินไปแล้ว

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพย่อมไม่ได้ว่างงานขนาดนั้น ที่ไม่ยอมลงมือก็เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มลงมือจากตรงไหนดีต่างหาก

หลังจากกวาดตามองและสำรวจดูครู่หนึ่ง ก็มีศิษย์คนหนึ่งเกาหัวพลางกล่าวว่า

"ไม่ได้การล่ะ ข้าหาจุดลงมือไม่ได้เลย จะเริ่มจากตรงไหนก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าท่า"

"ข้าก็เหมือนกัน ตอนแรกคิดว่าตัดหัวไม่ได้ งั้นสับเป็นท่อนๆ ก็แล้วกัน แต่ก็กลัวว่าจะไม่ได้ผลอีก"

"เหลวไหล สับเป็นท่อนๆ แล้วจะเรียกว่าเก็บศพไว้ให้สมบูรณ์ได้อย่างไร?"

"น่ารำคาญจริง เมื่อก่อนตอนฆ่ามังกรก็แค่ฟันฉับๆ ก็จบเรื่องแล้ว ตอนนี้ทำเอาข้าทำอะไรไม่ถูกเลย"

"เมื่อก่อนเจ้าน่ะฆ่ามั่วซั่ว ตอนนี้มันต้องมีศิลปะ รู้ไหม"

บรรดาศิษย์ต่างก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทว่าในสายตาของเย่ฉางชิงที่อยู่บนกำแพงเมือง กลับทำเอาเขาร้อนรนจนแทบเต้นผาง

เห็นได้ชัดเจนว่าเผ่ามังกรเจียวพวกนี้แหละคือตัวสำคัญ หากจัดการพวกมันได้ เรื่องที่เหลือก็ง่ายดายแล้ว ทว่าบรรดาศิษย์สายในพวกนี้ แต่ละคนกลับเอาแต่หลบหลีก

"จัดการมันสิ จะหลบบิดาเจ้าหรือไง"

ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ปลายกระบี่จ่ออยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายแล้ว เขายังไม่ยอมแทงเข้าไปอีกนิดเดียว ขาดอีกแค่สองชุ่นเท่านั้น

เห็นชัดๆ ว่ามีโอกาสดีตั้งมากมาย ทว่ากลับถูกพวกเขาปล่อยให้หลุดลอยไป เย่ฉางชิงจะไม่ร้อนรนได้อย่างไร

"ข้าล่ะยอมใจจริงๆ"

แทบอยากจะกระโดดลงจากกำแพงเมือง ไปจับมือสอนคนพวกนี้ฆ่าสัตว์อสูรเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"เฮ้อ ก็ไม่ถูกนะ ตรงนี้ไม่ได้"

"ปาดคอรึ? ก็ไม่ได้อีกนั่นแหละ แบบนั้นเลือดก็พุ่งสิ"

พวกเจ้าดูสิ พวกเจ้าดูสิ กระบี่พาดอยู่บนคอแล้วแท้ๆ ให้ตายเถอะ ยังมีหน้ามาปล่อยมืออีก

บรรดาศิษย์ต่างพากันลองผิดลองถูกอย่างต่อเนื่อง ทว่าพอถึงจังหวะสุดท้ายก็กลับล้มเลิกไปเสียดื้อๆ ส่วนสภาพจิตใจของเผ่ามังกรเจียวในเวลานี้ก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย

ฆ่าได้แต่ไม่ยอมฆ่า นี่หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าอีกฝ่ายสามารถเอาชีวิตเจ้าได้ทุกเมื่อ ขึ้นอยู่กับว่าอยากจะทำหรือไม่ก็เท่านั้น

ทั้งโกรธแค้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเก่งกาจถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ตอนที่ประมือกันครั้งก่อน พวกมันยังสามารถสู้กับศิษย์สายในยอดเขากระบี่เทพได้อย่างสูสีอยู่เลยนี่นา

แล้วทำไมครั้งนี้ ถึงได้กลายมาเป็นเนื้อมังกรบนเขียงของอีกฝ่ายไปเสียแล้วล่ะ?

ไร้ซึ่งพลังในการตอบโต้ โดยเฉพาะวิชาท่าร่างนั้น เรียกได้ว่าปั่นหัวพวกมันจนหมุนติ้วเลยทีเดียว

เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการคิดหาวิธีสังหารมังกรเจียวพวกนี้ โดยไม่ให้ซากของพวกมันเสียหาย จนไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของมังกรเจียวเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

ไม่ใช่เพียงแค่ยอดฝีมือรุ่นเยาว์ของเผ่ามังกรเจียวเท่านั้น เผ่าวารีกลุ่มอื่นก็พบเจอกับสถานการณ์เช่นเดียวกัน

ตั้งแต่ศิษย์สายตรง ศิษย์สายใน ไปจนถึงศิษย์สายนอก ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้แต่ละคน ราวกับกินยาบ้ามาอย่างไรอย่างนั้น ดุดันกันสุดๆ

อัจฉริยะเผ่าเต่ากระดอง ครั้งก่อนมันยังเป็นยอดฝีมือที่สามารถประมือกับศิษย์สายในยอดเขากระบี่เทพได้อย่างสูสี ทว่าครั้งนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศิษย์สายใน มันกลับกลายเป็นฝ่ายถูกทารุณกรรมอยู่ฝ่ายเดียว

หลายปีมานี้ มันคิดว่าตนเองไม่เคยเกียจคร้านเลยสักนิด ทว่าทำไมถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?

จำนวนคนน้อย ทว่าพลังแข็งแกร่ง ประกอบกับเผ่าวารีสูญเสียขวัญกำลังใจไปจนหมดสิ้น สถานการณ์การรบเรียกได้ว่าเอนเอียงมาทางยอดเขากระบี่เทพตั้งแต่เริ่มแรก

เย่ฉางชิงบนกำแพงเมืองในเวลานี้ก็สังเกตเห็นจุดนี้เช่นกัน เมื่อเห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแต่ละคนดุดันราวกับเทพสังหารจุติ ในใจก็สงบลงอย่างมาก ทว่าก็แปลกใจไม่น้อยเช่นกัน

"ไม่น่าจะใช่นะ พวกเขาทุกคนล้วนมีบาดแผลเต็มตัว แถมจำนวนคนก็น้อย ทำไมถึงรู้สึกว่าดุดันกว่าก่อนหน้านี้อีกเล่า?"

หากไม่เคยสัมผัสด้วยตนเอง ย่อมไม่อาจรับรู้ได้เลยว่า บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพสามารถทำเพื่อของกินได้มากถึงเพียงใด

สงครามแย่งชิงอาหารวันละสามเวลา ได้ฝึกฝนทักษะการต่อสู้จริงของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ

สภาพที่ต้องบาดเจ็บอยู่แทบจะตลอดเวลา ได้หล่อหลอมเจตจำนงการต่อสู้ของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ

การบำเพ็ญเพียรอย่างหนักหน่วงทั้งวันทั้งคืน ทำให้ความแข็งแกร่งของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ภายในสำนัก เนื่องจากถูกจำกัดด้วยกฎระเบียบของสำนัก ทุกคนจึงทำได้เพียงใช้วิชาอาคมที่พลังทำลายล้างไม่สูงมากนักหรือวิชาท่าร่างเท่านั้น

ดังนั้น สิ่งที่ทำให้ผู้คนประทับใจมากที่สุด ก็คือวิชาท่าร่างของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว แทบจะเทียบชั้นกับยอดเขาเงาได้อยู่แล้ว

ทว่าหากเจ้าคิดว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก้าวหน้าเพียงแค่วิชาท่าร่างล่ะก็ นั่นถือเป็นความผิดพลาดอย่างมหันต์

ในเมื่อได้ชื่อว่ายอดเขากระบี่เทพ วิชากระบี่ย่อมต้องเป็นทิศทางหลักในการฝึกฝนของบรรดาศิษย์ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่วิชาท่าร่างก้าวหน้าแล้ว แต่วิชากระบี่กลับไม่ก้าวหน้า

ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าทำไมพวกเราถึงได้ชื่อว่ายอดเขากระบี่เทพกันล่ะ?

ส่วนเรื่องที่ดุดันยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ นั่นก็ไม่ใช่ภาพลวงตาเช่นกัน

การต่อสู้ที่ด้านนอกค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลก่อนหน้านี้ ประการแรกเป็นเพราะต้องปกป้องศิษย์น้องที่พลังยังไม่แข็งแกร่ง ประการที่สองก็มีเรื่องการแสดงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย โดยเฉพาะในช่วงหลัง ทุกคนต่างก็อยากจะดื่มน้ำซุปให้ได้สักคำ

ดังนั้นบรรดาศิษย์มากมายจึงมีอาการวอกแวกไปบ้าง

ทว่าตอนนี้ ศิษย์ที่บาดเจ็บสาหัสจนลุกจากเตียงไม่ไหว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นศิษย์รับใช้ และศิษย์สายนอกที่มีพลังค่อนข้างอ่อนแออีกจำนวนหนึ่ง

ในสมรภูมิรบยามนี้ เรียกได้ว่าเป็นศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดกลุ่มหนึ่งของยอดเขากระบี่เทพเลยก็ว่าได้

เมื่อไม่มีศิษย์น้องมากมายให้ต้องคอยดูแล พวกเขาก็สามารถต่อสู้ได้อย่างเต็มที่ ไร้ซึ่งความกังวลใดๆ พลังรบย่อมต้องเพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย

ส่วนเรื่องบาดแผลบนร่างกายนั้น ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าพวกเขาได้กลืนโอสถรักษาอาการบาดเจ็บไปแล้ว

นับตั้งแต่เย่ฉางชิงแสดงฝีมือทำอาหารเป็นต้นมา สงครามแย่งชิงอาหารวันละสามเวลา ก็ทำให้บาดแผลบนร่างกายไม่เคยห่างหายไปเลย ดังนั้น การนำร่างที่บาดเจ็บเข้าสู่สนามรบ จึงกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไปเสียแล้ว

ประเด็นที่สำคัญที่สุดก็คือ การต่อสู้ก่อนหน้านี้ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแทบทุกคนต่างก็ปกปิดฝีมือที่แท้จริงเอาไว้ อย่างไรเสียก็มีคนนอกอยู่ด้วยนี่นา

รู้ดีว่าแรงดึงดูดของศิษย์น้องฉางชิงนั้นมีมากเพียงใด ศิษย์ยอดเขาหยกนารีไม่ช้าก็เร็วจะต้องกลายเป็นศัตรูในการแย่งชิงที่นั่งของพวกเขา และการเผยไพ่ตายต่อหน้าศัตรู ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการกระทำที่โง่เขลาเบาปัญญา ยอดเขากระบี่เทพอย่างพวกเราจะทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นได้อย่างไร

ยามนี้เหลือเพียงพวกเดียวกันเองแล้ว ย่อมสามารถเปิดเผยฝีมือออกมาได้บ้าง ดังนั้น พลังรบของศิษย์หลายคนจึงเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วนอย่างน่าประหลาด

"บัดซบ เจ้ามันชั่วร้ายจริงๆ นะ ตอนสู้รบครั้งก่อน วิชากระบี่เจ็ดสังหารของเจ้าเพิ่งจะบรรลุขั้นสัมฤทธิ์ผลเล็กไม่ใช่หรือไง?"

"เจ้ายังมีหน้ามาว่าข้าอีกรึ? แล้ววิชากระบี่อาทิตย์อุทัยขั้นสมบูรณ์ของเจ้ามันคืออะไรกันฮะ?"