บทที่ 99 ศิษย์น้องฉางชิงโปรดนั่งรออย่างสงบเถิด

เดิมทีขวัญกำลังใจก็ถูกค่ายกลและยันต์อาคมบั่นทอนจนไม่เหลือหลออยู่แล้ว ยามนี้เมื่อเห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่ดวงตาเปล่งประกายสีแดงก่ำแต่ละคน เผ่าวารีเหล่านี้ก็ถึงกับขวัญหนีดีฝ่ออย่างแท้จริง

นี่น่ะหรือคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส? แนวเขาพยัคฆ์คงไม่ได้คิดจะยืมดาบฆ่าอสูร วางแผนเล่นงานเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาของพวกมันหรอกนะ?

เมื่อมองกลับไปที่บนกำแพงเมือง บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างก็ใช้นิ้วชี้... ไม่ใช่สิ จ้องมองเผ่าวารีเบื้องล่างด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว

"เจ้าว่าทำไมเมื่อก่อนข้าถึงไม่เคยรู้เลยนะ ว่าเผ่าวารีพวกนี้จะดูน่ากินขนาดนี้"

"ใช่แล้ว หากไม่ใช่เพราะศิษย์น้องฉางชิงเตือนสติ พวกเราก็คงคิดไม่ถึงเรื่องนี้จริงๆ"

"มัวพูดอะไรไร้สาระอยู่ได้ บุกไปจัดการพวกมันมาเป็นอาหารเช้ากันเถอะ"

ฟังดูสิ ฟังดูสิ นี่มันวาจาสามหาวของเสือร้ายหมาป่าพเนจรชัดๆ

ตอนนี้ดูเหมือนฝั่งตรงข้ามจะได้เปรียบเรื่องจำนวนอยู่นะ แม้จะผ่านการโดนโจมตีอย่างทารุณไร้มนุษยธรรมมาแล้ว ทว่าเผ่าวารีก็ยังมีจำนวนมากถึงสองหมื่นตนเชียวนะ

ส่วนศิษย์ยอดเขากระบี่เทพบนกำแพงเมืองเล่า หักพวกที่บาดเจ็บสาหัสจนลุกจากเตียงไม่ไหวออก ก็เหลือเพียงสี่พันกว่าคนเท่านั้น ยังไม่ถึงห้าพันคนด้วยซ้ำ

แค่นี้ พวกท่านยังจะบุกออกไปอีกรึ?

"ศิษย์พี่ทุกท่าน ข้าว่าพวกเราใจเย็นกันก่อนดีไหมขอรับ?"

เย่ฉางชิงยังคงรู้สึกว่าตนเองเป็นคนรอบคอบเสมอ เมื่อมองดูบรรดาศิษย์พี่ที่ดุดันราวกับเสือร้ายหมาป่าพเนจร ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากห้ามปราม

ทว่าคำห้ามปรามเช่นนี้กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง บรรดาศิษย์พี่ต่างพากันหัวเราะร่วน

"ศิษย์น้องฉางชิงไม่ต้องเป็นห่วง ก็แค่วัตถุดิบทำอาหารเล็กน้อย แป๊บเดียวก็จัดการเสร็จแล้วล่ะ"

เอาล่ะสิ ไม่เรียกเผ่าวารีแล้วด้วยซ้ำ ในสายตาพวกท่าน พวกมันกลายเป็นอาหารไปหมดแล้วสินะ?

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนเริ่มถามเย่ฉางชิงแล้วว่าจะทำอาหารเมนูไหนดี

"ศิษย์น้องฉางชิง เจ้าลองคิดดูสิว่าจะทำอาหารรสชาติไหนถึงจะอร่อย ช่วงนี้ศิษย์พี่ธาตุไฟแตกซ่าน อยากจะกินอะไรจืดๆ หน่อยน่ะ"

เมื่อได้ยินประโยคเหล่านี้ เย่ฉางชิงก็แทบอยากจะตบปากตัวเองสักฉาดใหญ่ เมื่อครู่ข้าจะไปพูดเรื่องนั้นทำไมกัน

ใครใช้ให้เจ้าปากพล่อยล่ะ คราวนี้ดีล่ะสิ จะจัดการยังไงล่ะเนี่ย

"เอาล่ะ เลิกทำตัวเป็นเด็กๆ ได้แล้ว"

ในเวลานี้ก็ยังคงเป็นเจ้าเจิ้งผิงที่เอ่ยปาก เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ฉางชิงก็หันไปมอง เมื่อเห็นใบหน้าจริงจังของเขา ในใจก็สงบลงอย่างมาก

ใช่แล้ว ทำไมข้าถึงลืมศิษย์พี่ใหญ่ไปได้ล่ะ ด้วยนิสัยของเขา ย่อมไม่มีทางปล่อยให้บรรดาศิษย์พี่ทำตัวเหลวไหลอย่างแน่นอน โชคดีที่มีศิษย์พี่ใหญ่อยู่ด้วย

ในวินาทีนี้ ศิษย์พี่ใหญ่ในสายตาของเย่ฉางชิง ก็คือเสาหลักแห่งยอดเขากระบี่เทพอย่างแท้จริง

มิน่าล่ะคนถึงบอกว่ามีผู้สูงอายุในบ้านเหมือนมีสมบัติล้ำค่า ศิษย์พี่ใหญ่ก็คือผู้สูงอายุของยอดเขากระบี่เทพ สมกับที่เป็นศิษย์ที่มีอายุมากที่สุดจริงๆ

ทว่าวินาทีต่อมา ผู้ที่เป็นศิษย์ที่มีอายุมากที่สุดในสายตาของเย่ฉางชิง กลับค่อยๆ ชักกระบี่ออกจากฝัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า

"ที่นี่คือสนามรบ บนสนามรบไม่อนุญาตให้ประมาทแม้แต่น้อย ต้องรู้ไว้ว่าราชสีห์ตะปบกระต่ายยังต้องทุ่มสุดกำลัง..."

ฟังดูสิ นี่สิถึงจะเรียกว่ามีระดับ พูดประโยคเดียวก็เห็นความต่างแล้ว

เย่ฉางชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ดังนั้น ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่ปล่อยวัตถุดิบทำอาหารหลุดรอดไปแม้แต่ชิ้นเดียวเพียงเพราะความประมาท ต้องไม่ลืมนะว่าพวกเราต้องอยู่ที่นี่ไปอีกหนึ่งปีเต็ม"

ใช่ๆๆ บนสนามรบจะประมาทได้อย่างไร ห้ามประมาทจนปล่อยให้... ชิ้นใดชิ้นหนึ่งรอดไปได้...

เย่ฉางชิงพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย ทว่าเมื่อเจ้าเจิ้งผิงพูดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ แข็งค้าง

เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่นี่นา ประโยคแรกๆ ยังดีอยู่เลย ทำไม...

รู้สึกเหมือนมองคนผิดไป ทว่าเจ้าเจิ้งผิงเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ให้โอกาสเย่ฉางชิง สิ้นเสียงตวาดลั่น บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องก็พุ่งทะยานออกไปในพริบตา

"ฆ่าเลย"

"บัดซบ"

เดิมทีคิดว่าเจ้าเจิ้งผิงจะควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ ใครจะคาดคิดว่าหลังจากถูกเขายุยงไปสองสามประโยค บรรดาศิษย์ก็ยิ่งบ้าคลั่งหนักกว่าเดิม แต่ละคนส่งเสียงโห่ร้องแล้วกระโดดลงจากกำแพงเมือง

พุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงสัตว์อสูรราวกับทหารเทพจุติ เหตุการณ์อันกะทันหันนี้ อย่าว่าแต่เย่ฉางชิงเลย แม้แต่เผ่าวารีก็ยังคิดไม่ถึง

"พวกเขาเอาจริงดิ?"

"ไร้สาระ กระบี่พาดคออยู่แล้ว ยังจะปลอมอีกหรือ?"

"ตั้งสติไว้ ตั้งสติไว้ รุมฆ่าพวกมันเลย"

"บัดซบเอ๊ย อย่าหนีสิ"

ชั่วขณะนั้น เผ่าวารีก็ปั่นป่วนไปหมด แม้บรรดาอัจฉริยะเผ่าวารีผู้เป็นผู้นำจะพยายามควบคุมสถานการณ์อย่างสุดความสามารถ ทว่าก็ไม่ได้ผลมากนัก

เมื่อเห็นภาพนี้ เจียวหมิ่นที่อยู่ด้านหลังก็ขบกรามแน่น

"พวกไร้ประโยชน์ ไป ฆ่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้ให้หมด หากผู้ใดกล้าหนี ฆ่าทิ้งทันทีไม่ละเว้น"

เมื่อเห็นเผ่าวารีมากมายถูกทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เจียวหมิ่นก็ทำได้เพียงส่งเผ่ามังกรเจียวออกรบด้วยตนเอง

พลังรบของสัตว์อสูรนั้นแตกต่างจากผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์

เผ่ามนุษย์ดูที่พรสวรรค์และสติปัญญา ส่วนสัตว์อสูรดูที่สายเลือด

อายุเท่ากัน ตบะบารมีเท่ากัน สัตว์อสูรที่มีสายเลือดสูงส่งกว่า พลังย่อมแข็งแกร่งกว่าอย่างแน่นอน

ครั้งนี้เผ่ามังกรเจียวส่งคนมาเพียงร้อยกว่าตน ทว่าความแข็งแกร่งของพวกมัน ย่อมต้องเหนือกว่าเผ่าวารีตนอื่นในระดับตบะบารมีเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อได้ยินคำสั่งของเจียวหมิ่น บรรดายอดฝีมือรุ่นเยาว์เผ่ามังกรเจียวก็พุ่งออกสู่สมรภูมิรบในที่สุด

ยืนอยู่บนกำแพงเมือง เย่ฉางชิงย่อมมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เมื่อเห็นเผ่ามังกรเจียวออกโรง ก็รีบตะโกนบอกบรรดาศิษย์พี่เบื้องล่างทันที

"ระวัง เผ่ามังกรเจียวมาแล้ว"

เดิมทีตั้งใจจะเตือน ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้เย่ฉางชิงตั้งตัวไม่ติด

"อะไรนะ เผ่ามังกรเจียวมาแล้วรึ?"

"มาได้จังหวะพอดีเลย"

"เผ่าวารีพวกนี้ก็เป็นอาหารเลิศรสแล้ว ถ้าเป็นเผ่ามังกรเจียวล่ะก็..."

"ดี ดี ดี ศิษย์น้องทุกท่านต้านไว้ ข้ากับศิษย์พี่จะไปหาวัตถุดิบชั้นเลิศมาให้"

"ศิษย์สายในร้อยอันดับแรกไปรับมือเผ่ามังกรเจียว ศิษย์คนอื่นรุมจัดการวัตถุดิบต่อไป"

เมื่อได้ยินว่าเผ่ามังกรเจียวออกโรง บรรดาศิษย์ไม่เพียงไม่ตื่นตระหนก ทว่ากลับยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นภาพนี้ เย่ฉางชิงบนกำแพงเมืองก็สบถด่าอย่างหมดคำจะพูด

"ข้าไม่น่าปากพล่อยเลยจริงๆ"

ไม่เตือนก็แล้วไป ยิ่งเตือนกลับยิ่งทำให้พวกเขาคึกคักขึ้นไปอีก เจ้าว่ามันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

ส่วนเจียวหมิ่นที่อยู่เบื้องหลัง เมื่อเห็นยอดฝีมือฝ่ายตนเข้าร่วมสนามรบ บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาออกมา

"หึ ไม่มีค่ายกล ไม่มียันต์อาคมแล้ว ข้าจะคอยดูว่าพวกเจ้ายังมีน้ำยาอะไรอีก"

แม้กระทั่งตอนนี้ เจียวหมิ่นก็ยังคงเชื่อว่า สาเหตุที่มันสูญเสียกำลังพลไปอย่างหนัก เป็นเพราะหลงกลอุบายของยอดเขากระบี่เทพ

พวกเขาก็แค่กลุ่มมนุษย์ต่ำช้าที่เก่งแต่ใช้ยันต์อาคม ค่ายกล และพลังภายนอกเท่านั้น

ตอนนี้ไม่มียันต์อาคมและค่ายกลคอยช่วยเหลือแล้ว แถมยอดฝีมือเผ่ามังกรเจียวของมันก็ลงสนามแล้ว สถานการณ์ก็เป็นอันชี้ขาด

มันมั่นใจในความแข็งแกร่งของเผ่ามังกรเจียวเป็นอย่างมาก อีกทั้งยอดเขากระบี่เทพ แม้แต่เจ้าเจิ้งผิงศิษย์พี่ใหญ่ เจียวหมิ่นก็เคยประมือมาแล้ว ก็แค่สูสีกันเท่านั้น ไม่น่าหวาดกลัวอะไรเลย

ทว่ารอยยิ้มยังไม่ทันจะเบ่งบานอย่างเต็มที่ ก็เห็นว่ายอดฝีมือเผ่ามังกรเจียวที่ยังไม่ทันเข้าสู่สนามรบ ก็ถูกศิษย์สายในของยอดเขากระบี่เทพขวางไว้เสียแล้ว

"รนหาที่ตาย"

เมื่อเผชิญหน้ากับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ เผ่ามังกรเจียวก็ชิงลงมือโจมตีก่อน

ต่อการโจมตีนี้ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไม่เพียงไม่หวาดกลัว ทว่ากลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าใส่ ปากก็ตะโกนเตือนกันเองไม่หยุด

"ระวังอย่าให้ซากมันเละนะ"

"เก็บศพไว้ให้สมบูรณ์ เก็บศพไว้ให้สมบูรณ์"

"แต่ข้าไม่เคยกินเนื้อมังกรเลย ต้องระวังตรงไหนบ้างล่ะ? ฟันคอได้ไหม?"

"ไม่รู้อะ ศิษย์น้องฉางชิงต้องการหัวมังกรหรือเปล่า? ถ้าต้องการแล้วเจ้าตัดหัวมันทิ้ง ก็เสียของน่ะสิ"

"แล้วจะทำยังไงล่ะ? ปล่อยเลือดรึ?"

"เลือดมังกรก็เป็นของดีนะ จะปล่อยทิ้งส่งเดชได้ยังไง"

"แล้วพวกเจ้าว่าไงล่ะ? จะลงมือตรงไหนดี?"