บทที่ 98 ยังไม่ทันถึงกำแพงเมือง ก็ตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ค่ายกลและยันต์อาคมเปล่งแสงสารพัดสีพุ่งทะยานขึ้นฟ้า เมื่อมองดูภาพตรงหน้า เย่ฉางชิงก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตนเองยังรู้จักบรรดาศิษย์พี่ไม่ดีพอ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจำนวนที่มากมายมหาศาลเลย ทว่าวิธีการวางค่ายกลและยันต์อาคมเหล่านี้ ทำเอาคนดูรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบจริงๆ

นี่คือการนำจิตใจมนุษย์มาคาดเดาและใช้ประโยชน์ได้อย่างทะลุปรุโปร่งชัดๆ

เจ้าคิดว่าเจ้าดักทางข้าได้ ทว่าหารู้ไม่ว่าข้าดักทางที่เจ้าดักทางข้าไว้อีกทีแล้ว

ยิ่งเป็นสถานที่ที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุด ก็ยิ่งเป็นสถานที่ที่อันตรายมากที่สุด

ค่ายกลที่ข้าวางไว้มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

สารพัดวิธีการปั่นหัวคน ล้วนถูกถ่ายทอดออกมาอย่างหมดจดในยันต์อาคมและค่ายกลเล็กๆ เหล่านี้

ชั่วขณะนั้น เย่ฉางชิงก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า เผ่าวารีพวกนี้คิดสั้นหรืออย่างไร ถึงได้กล้ามาแกว่งเท้าหาเสี้ยนกับพวกจอมตุกติกกลุ่มนี้

ดูเอาเถอะ นี่ยังวิ่งไม่ถึงค่ายด้วยซ้ำ ก็ล้มตายไปมากขนาดนี้แล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้ จำนวนคนของเจ้าแค่นี้เกรงว่าจะไม่พอเสียแล้วล่ะ

หากจะบอกว่าเวลานี้ยังมีอีกคนที่มึนงงยิ่งกว่าเย่ฉางชิง นั่นก็คือองค์ชายสามเจียวหมิ่น

เจียวหมิ่นที่เดิมทีมั่นใจเต็มเปี่ยม ตั้งใจจะเผด็จศึกในคราเดียว ยามนี้เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ก็ถึงกับยืนเซ่อไปเลย

บัดซบเอ๊ย นี่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ทั้งสองฝ่ายยังไม่ทันได้ประจันหน้ากันด้วยซ้ำ เผ่าวารีของพวกมันก็ล้มตายกันไปขนาดนี้แล้ว

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าจะได้เผด็จศึกในคราเดียวจริงๆ ทว่าไม่ใช่ฝ่ายมันที่เผด็จศึก แต่เป็นยอดเขากระบี่เทพต่างหากที่จะเผด็จศึกมันในคราเดียว

เผ่ามังกรเจียวตนอื่นๆ ที่อยู่ด้านข้างก็ฉงนเช่นกัน มีคนเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงใจว่า

"ไหนบอกว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเพิ่งจะเข้ามาประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลได้ไม่ถึงวันไง? แล้วไปเอายันต์อาคมกับค่ายกลมากมายขนาดนี้มาจากไหน?"

ใช่แล้ว ระยะเวลามันไม่สมเหตุสมผลเลย นี่คือสิ่งที่สามารถวางได้ภายในวันเดียวรึ? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าทุกคนยังมีบาดแผลเต็มตัวอีกต่างหาก

ขบคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ ทว่าจู่ๆ ก็มีคนเหมือนจะเดาอะไรออก ร้องอุทานขึ้นมา

"ข้ารู้แล้ว ยันต์อาคมและค่ายกลพวกนี้ ต้องเป็นฝีมือของศิษย์ยอดเขาหยกนารีที่ทิ้งไว้แน่ พวกนางประจำการอยู่ที่นี่มาหนึ่งปีเต็ม ย่อมมีเวลาเหลือเฟือที่จะวางของพวกนี้"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้"

"ยอดเขาหยกนารีร้ายกาจนักนะ มาทำลายแผนการใหญ่ของเผ่าวารีพวกเราได้"

สิ้นคำกล่าวนี้ เหล่าอสูรที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ใช่แล้ว ต้องเป็นยอดเขาหยกนารีไม่ผิดแน่ นอกจากพวกนางแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก

ดูภายนอกเป็นถึงกลุ่มเทพธิดาน้อยที่ไร้เดียงสาบริสุทธิ์ คิดไม่ถึงเลยว่าวิธีการจะสกปรกได้ขนาดนี้

"ข้าถึงได้บอกไง ว่าในหมู่เผ่ามนุษย์ไม่มีคนดีหรอก"

"นั่นสิ เมื่อก่อนข้ายังเคยคิดว่าศิษย์ยอดเขาหยกนารีนั้นใสซื่อบริสุทธิ์อยู่เลย"

เหล่าอสูรต่างหลงคิดว่าตนเองค้นพบความจริงของเรื่องราวแล้ว ทว่าเจียวหมิ่นในเวลานี้กลับแผดเสียงตวาดลั่น

"ตอนนี้มาพูดเรื่องพวกนี้แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา?"

ไอ้พวกโง่เง่า ยังจะมาดีอกดีใจอะไรกันอีก ต่อให้พวกเจ้าเดาได้ว่าเป็นฝีมือของยอดเขาหยกนารี แล้วมันจะทำไมล่ะ? มันจะทำให้ยันต์อาคมและค่ายกลพวกนี้เสื่อมสภาพไปได้หรือไง?

หลังจากด่าทอจบ เจียวหมิ่นก็หันกลับไปมองสนามรบ เมื่อเห็นเผ่าวารีล้มตายอย่างต่อเนื่อง ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป สบถด่าออกมาอย่างหยาบคาย

"พวกเจ้ามันสมองหมูหรือไง ไม่รู้จักเดินอ้อมกันบ้างรึไง"

"เผ่าเต่ากระดอง บัดซบเอ๊ย พวกเจ้ารนหาที่ตายหรือไง เดินทะเล่อทะล่าเข้าไปในค่ายกลเอง ไม่รู้จักเลี้ยวบ้างเลยรึ? เอาแต่ก้มหน้าก้มตาพุ่งชนอย่างเดียวเนี่ยนะ?"

"เผ่าปูยักษ์ เอาหน้าไปรับยันต์อาคม ดี ดี ดีมาก พวกเจ้าทำให้องค์ชายอย่างข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ"

"เผ่ากุ้งวิญญาณ พวกเจ้าเดินผ่านไปตรงๆ ไม่ได้หรือไง? จะต้องอ้อมไปตรงนั้นทำไม?"

เจียวหมิ่นไม่ได้ลงสู่สนามรบ มันจึงไม่เคยสัมผัสว่าวิธีการของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพนั้นสกปรกเพียงใด การยืนอยู่ด้านหลังมองดูเผ่าวารีมากมาย มันรู้สึกเพียงว่าไอ้พวกนี้แต่ละตัวล้วนโง่เขลาเบาปัญญาเหลือเกิน

ยกตัวอย่างเช่น เผ่าเต่ากระดองที่เดินเป็นเส้นตรงมาตลอดทาง พวกมันก็อยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตาเช่นกัน ใครที่ไหนมันจะไปบ้าบอวางค่ายกลไว้ตลอดแนวเส้นตรงกันฟะ

เดิมทีคิดว่าหลังจากทะลวงค่ายกลมาได้ หากเดินไปตามเส้นตรงนี้น่าจะปลอดภัยแล้ว หากเปลี่ยนไปใช้เส้นทางอื่นต่างหากที่จะอันตรายยิ่งกว่า

ทว่าคนที่วางค่ายกลกลับเหมือนคนป่วยโรคจิต วางค่ายกลทั้งหมดไว้บนเส้นตรงเส้นเดียว ตรงแหน่วเสียจนไม่มีส่วนโค้งส่วนเว้าเลยสักนิด ราวกับเอาไม้บรรทัดมาวัดไว้อย่างไรอย่างนั้น

เผ่าปูยักษ์ยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ พวกมันไม่ได้เอาหน้าไปรับยันต์อาคมเสียหน่อย

ก่อนหน้านี้ได้ลองหยั่งเชิงดูแล้ว และสามารถกระตุ้นการทำงานของยันต์อาคมได้สำเร็จ ในสถานการณ์ปกติแล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหมล่ะ

ดังนั้นพวกมันถึงได้เดินเข้าไปตรงๆ

ทว่าใครจะไปรู้เล่า ว่าไอ้คนที่วางยันต์อาคม ดันวางไว้ที่เดิมซ้ำถึงสองชั้น ซ้ำยังใช้กลไกการกระตุ้นที่แยกจากกันอีกต่างหาก

เมื่อครู่พวกมันกระตุ้นการทำงานไปแล้วรอบหนึ่ง ก็ยังเหลืออีกรอบที่ยังไม่ได้กระตุ้น

ถึงได้เดินเอาหน้าไปรับยันต์อาคมราวกับคนโง่งมเช่นนี้

มีความขมขื่นแต่พูดไม่ออกจริงๆ ประสบการณ์และความรู้ที่พวกมันเคยมี ชั่วขณะนี้ราวกับไร้ประโยชน์ไปโดยสิ้นเชิง

ไม่ว่าเจ้าจะทำอย่างไร ป้องกันแบบไหน ก็ไม่มีทางหลบพ้นยันต์อาคมและค่ายกลเหล่านี้ได้เลย

ยิ่งเป็นช่วงเวลาที่เจ้าคาดไม่ถึง ก็ยิ่งจะตกหลุมพรางได้ง่าย

พลาดพลั้งเพียงนิดเดียว โอ้โห ก็ถูกยันต์อาคมและค่ายกลครอบคลุมไปเสียแล้ว

อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ขวัญกำลังใจก็ร่วงหล่นลงสู่จุดต่ำสุด

กว่าจะฝ่าวงล้อมการดักซุ่มของยันต์อาคมและค่ายกลมาได้อย่างยากลำบาก ให้ตายเถอะ เผ่าวารีห้าหมื่นตนตายไปกว่าครึ่ง เหลือไม่ถึงสองหมื่นตนด้วยซ้ำ

เดิมทีคิดว่าหลังจากฝ่าด่านค่ายกลมาได้ คราวนี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว อย่างไรเสียศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ล้วนมีบาดแผลเต็มตัวกันทั้งนั้น

การต่อสู้ระยะประชิดพวกเขาย่อมสู้ไม่ได้อย่างแน่นอน แม้ระหว่างทางจะเกิดความผิดพลาดเล็กน้อย ทว่าก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ในบั้นปลายได้

"ฆ่าเลย"

บรรดาอัจฉริยะเผ่าวารีที่เป็นผู้นำแผดเสียงตวาดลั่น ปล่อยให้พวกเราฝ่าค่ายกลมาได้ คราวนี้มาดูสิว่ายอดเขากระบี่เทพของพวกเจ้าจะยังมีวิธีอะไรอีก

แม้แต่เจียวหมิ่นเองก็คิดเช่นนี้ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หึ คิดว่ามีลูกเล่นเพียงเล็กน้อยก็จะสามารถหยุดยั้งองค์ชายอย่างข้าได้งั้นรึ? ยอดเขากระบี่เทพ พวกเจ้ายังอ่อนหัดเกินไป บุกเข้าไป ฆ่าล้างศิษย์ยอดเขากระบี่เทพให้สิ้นซาก"

กลิ่นอายความห้าวหาญเต็มเปี่ยม ทว่าเมื่อเผ่าวารีแนวหน้าได้ยินคำสั่งกลับไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เมื่อเห็นดังนั้น เจียวหมิ่นก็ขมวดคิ้ว รู้สึกโกรธขึ้นมา

"องค์ชายอย่างข้าสั่งให้พวกเจ้าบุกเข้าไป ฆ่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพให้หมด"

ทว่าก็ยังคงไร้การตอบสนอง เจียวหมิ่นชักจะทนไม่ไหว แผดเสียงตวาดให้ดังขึ้นกว่าเดิม

"พวกเจ้าหูหนวกหรือไง องค์ชายอย่างข้าสั่งให้พวกเจ้าบุกเข้าไป ฆ่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพซะ"

ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว เผ่าวารีมากมายที่บุกมาถึงใต้กำแพงเมืองยังคงยืนนิ่งอึ้ง

เจียวหมิ่นยืนอยู่ไกล จึงมองไม่เห็นสถานการณ์บนกำแพงเมือง ทว่าพวกมันยามนี้ยืนอยู่ใต้กำแพงเมือง ย่อมมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

เดิมทีคิดว่าเมื่อมองขึ้นไป จะได้เห็นกลุ่มศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่อยู่ในสภาพอิดโรย

ทว่าเมื่อพวกมันมาถึงที่นี่จริงๆ และเงยหน้าขึ้นมอง เหล่าอสูรก็ถึงกับยืนเซ่อไปเลยทันที

สิ่งที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองนี่มันตัวอะไรกัน

แต่ละคนล้วนถือกระบี่ยาว คมกระบี่ยังแผ่ซ่านแสงเย็นเยียบสะท้าน ในดวงตาเปล่งประกายสีแดงก่ำอันน่าสะพรึงกลัว ยิ่งไปกว่านั้น บางคนยังเลียริมฝีปากตัวเองไม่หยุด ราวกับอดใจไม่ให้น้ำลายไหลไม่ไหวอย่างนั้นแหละ

แม้บนร่างกายจะมีผ้าพันแผลพันอยู่จริงๆ ทว่าบัดซบเอ๊ย นี่คือสภาพของคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสงั้นรึ?

ไม่มีวี่แววของความอ่อนแอเลยสักนิด สายตานั้น แทบจะอยากกลืนกินพวกมันทั้งเป็นอยู่แล้ว

หากบอกว่าพวกนี้คือฝูงวิญญาณร้าย เผ่าวารีมากมายก็คงเชื่ออย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

บรรดาอัจฉริยะเผ่าวารีที่เคยวางก้ามก่อนหน้านี้ ก็ไม่ปริปากพูดอะไรอีก

"เอ่อ... พวกเรายังจะบุกเข้าไปอีกไหม? ทำไมข้ารู้สึกว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้เหมือนอยากจะกินพวกเราเลยล่ะ"

"ข้าว่าไม่ใช่แค่เหมือนแล้วล่ะ เจ้าดูสิ น้ำลายพวกเขายืดลงมาแล้วเนี่ย"

"ผิดปกติ ผิดปกติจริงๆ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้มีปัญหาแล้วล่ะ หรือพวกเราจะถอยกันก่อนดี?"

"นั่นสิ นี่มันสภาพของคนเจ็บซะที่ไหนล่ะ ศึกนี้สู้ไม่ได้แล้ว รีบถอยกันเถอะ"