บทที่ 97 จอมตุกติกไม่เอาตัวไปเสี่ยงอันตราย

เย่ฉางชิงสาบานได้ ว่าเขาแค่พูดไปเรื่อยเปื่อยจริงๆ

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาของบรรดาศิษย์ที่จ้องมองมา เย่ฉางชิงก็หดคอ เอ่ยอย่างจนใจด้วยความระมัดระวังว่า

"เอ่อ ศิษย์พี่ทุกท่าน พวกท่านนี่มัน...?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องก็ไม่ตอบคำ หันกลับไปมองสัตว์อสูรเผ่าวารีที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา ทว่าในวินาทีนี้ แววตาของทุกคนกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ยิ่งมีศิษย์บางคนพึมพำออกมาว่า

"ล้วนเป็นวัตถุดิบทำอาหารชั้นเลิศทั้งนั้นเลย"

พูดไปพลาง กระบี่ยาวในมือก็ค่อยๆ ถูกชักออกจากฝัก ในดวงตาก็เปล่งประกายสีแดงก่ำ

ศิษย์น้องฉางชิง หากเจ้าพูดเช่นนี้ ศิษย์พี่ก็ชักจะคึกคักขึ้นมาแล้วสิ

แม้แต่ศิษย์สายตรงอย่างเจ้าเจิ้งผิง หลิ่วซวง สวีเจี๋ย ลู่โยวโยว หวังเหยา และคนอื่นๆ ก็ล้วนเป็นเช่นนี้ หลิ่วซวงถึงกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากแดงระเรื่อ

"จำนวนแค่นี้มันจะน้อยไปหน่อยไหม จะพอกินหรือ?"

"ไร้สาระ พวกเรามีตั้งหลายคน จะไปพอได้อย่างไร"

"ทะเลบูรพานี้ไม่ได้ขึ้นชื่อว่ามีเผ่าวารีนับไม่ถ้วนหรือไง ทำไมถึงมาแค่นี้เอง?"

"จัดการพวกมันก่อน แล้วค่อยคิดหาวิธีทีหลัง"

"ก็จริง อยู่ที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลแล้ว ยังจะกลัวไม่มีอะไรกินอีกหรือ? อย่างมากก็รอให้บาดแผลหายดี พวกเราค่อยบุกออกไป"

ให้ตายเถอะ เพราะยืนอยู่ข้างๆ พวกเจ้าเจิ้งผิง เย่ฉางชิงจึงได้ยินบทสนทนาของพวกเขาเต็มสองรูหู

เมื่อครู่นี้แต่ละคนยังมีสีหน้ากังวลอยู่เลย ทว่าตอนนี้พวกท่านกลับคิดจะบุกออกไปเสียแล้ว?

มองดูเผ่าวารีที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน เย่ฉางชิงจึงกระซิบเสียงเบา

"ศิษย์พี่ทุกท่าน ข้าว่าพวกเรามาพิจารณาเรื่องตรงหน้าก่อนดีกว่าไหมขอรับ"

"ก็จริงนะ แล้วพวกเจ้าว่ายังไง? จะบุกออกไปตรงๆ เลยไหม?"

จะบุกออกไปอีกแล้ว? เย่ฉางชิงรู้สึกชาไปทั้งตัว

โชคดีที่สวีเจี๋ยส่ายหน้า

"ศิษย์พี่ใหญ่อย่าเพิ่งใจร้อน ศิษย์น้องเตรียมการไว้แล้วขอรับ"

สิ้นคำกล่าวนี้ บรรดาศิษย์รอบข้างต่างก็เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน

"อืม จัดการพวกมันก่อนสักระลอก"

"ใช่แล้ว การทำสงครามต้องรู้จักวางกลยุทธ์"

"รอดูลาดเลาก่อน"

เมื่อได้ยินคำพูดของทุกคน เย่ฉางชิงก็งุนงงไปหมด เจ้าเจิ้งผิงก็งุนงงเช่นกัน ทว่าบรรดาศิษย์ที่เอ่ยปากนั้น ต่างก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

อีกด้านหนึ่ง เจียวหมิ่นที่นำเผ่าวารีพุ่งทะยานเข้ามา มองดูค่ายที่อยู่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเบ่งบาน

"หลังจบศึกนี้ ตำแหน่งนายน้อยต้องตกเป็นของข้าอย่างแน่นอน"

ราวกับเห็นภาพค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลถูกตีแตกแล้ว ทว่าเวลานี้ เผ่าวารีที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้น

"องค์ชายสาม มีบางอย่างผิดปกตินะขอรับ ทำไมบนกำแพงเมืองถึงมีแสงสีแดงล่ะ ดูเหมือนดวงตาเป็นคู่ๆ เลยขอรับ"

"ตดเถอะ เจ้าเคยเห็นตาใครเปล่งแสงสีแดงได้ด้วยรึ?"

เจียวหมิ่นยังไม่ตระหนักถึงอันตราย ส่วนศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่อยู่บนกำแพงเมือง เมื่อเห็นเผ่าวารีเข้ามาใกล้เรื่อยๆ บางคนก็อดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอ

"มาแล้วๆ"

"อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว"

"ใกล้แล้ว ดี ลงมือเลย"

ฟังไม่ออกเลยว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน เห็นเพียงศิษย์สายในคนหนึ่ง จู่ๆ ก็ประสานอิน ทันใดนั้น ที่ไกลออกไปก็เกิดแสงไฟพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ชั่วพริบตา สัตว์อสูรหลายร้อยตนก็ถูกลูกหลงเข้าไปในนั้น

นี่คือแสงจากยันต์อาคม อีกทั้งดูเหมือนระดับขั้นจะไม่ต่ำเสียด้วย

"ฮ่าๆ นี่คือยันต์อาคมที่ข้าฝังไว้เมื่อตอนบ่าย ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้งานจริงๆ"

เขาหัวเราะด้วยความตื่นเต้น ทว่าวินาทีต่อมาก็ถูกสวีเจี๋ยด่าทออย่างสาดเสียเทเสีย

"ใครใช้ให้เจ้าใช้ยันต์อาคมระดับห้าฮะ สัตว์อสูรถูกเจ้าย่างจนสุกหมดแล้ว จะเอามาเป็นวัตถุดิบทำอาหารได้ยังไง"

"ไอ้ตัวผลาญสมบัติ ดูของข้านี่"

จากนั้นก็มีศิษย์อีกคนเริ่มประสานอิน แสงจากยันต์อาคมสว่างวาบขึ้นมาอีกระลอก

ครั้งนี้เป็นยันต์อาคมระดับสาม ยันต์แสงทอง แสงสีทองสว่างจ้าเข้าครอบคลุมเผ่าวารีหลายร้อยตนในชั่วพริบตา ทะลวงร่างของพวกมันในพริบตา

คราวนี้บนกำแพงเมือง ทุกคนต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องชื่นชม

"ดี ยันต์แสงทองนี่เลือกได้ยอดเยี่ยมมาก ไม่ทำลายซากของเผ่าวารีเหล่านี้เลย"

"เป็นศิษย์พี่ถังที่คิดรอบคอบจริงๆ"

ช่วงเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อหลังจากนั้น เย่ฉางชิงเห็นเพียงด้านนอกค่าย ยันต์อาคมและค่ายกลสารพัดรูปแบบถูกกระตุ้นการทำงานอย่างต่อเนื่อง

หลากหลายประเภท หลายระดับขั้น แทบจะครอบคลุมทุกซอกทุกมุมภายนอกค่าย

เผ่าวารีเหล่านั้น แทบไม่มีเวลาตอบสนองเลยแม้แต่น้อย ชั่วพริบตาก็ถูกยันต์อาคมและค่ายกลครอบคลุมไว้

มองดูศิษย์พี่ศิษย์น้องรอบกายที่กำลังรื่นเริงยินดี เย่ฉางชิงก็รู้สึกชาไปทั้งตัว

"นี่คือสิ่งที่ศิษย์พี่ทุกท่านเป็นคนวางค่ายกลไว้หรือขอรับ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น สวีเจี๋ยก็โอบไหล่เย่ฉางชิง เอ่ยด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"ก็ใช่น่ะสิ ไม่ใช่พวกเราแล้วจะเป็นนังหนูยอดเขาหยกนารีพวกนั้นหรือไงล่ะ"

"ศิษย์น้อง เจ้าจำเอาไว้นะ ในฐานะศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอย่างพวกเรา วันหน้าไม่ว่าจะไปที่ใด ต้องจดจำคำพูดประโยคนี้ไว้ให้ขึ้นใจ วิญญูชนไม่เอาตัวไปเสี่ยงอันตราย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่ฉางชิงก็รู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ นี่มันใช่เรื่องวิญญูชนไม่เอาตัวไปเสี่ยงอันตรายที่ไหนกันล่ะ

แต่พวกเราเพิ่งจะมาถึงค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล หากจำไม่ผิด ดูเหมือนจะยังไม่ถึงหนึ่งวันเลยนะ แถมทุกคนยังมีบาดแผลเต็มตัวอีกต่างหาก

ในเวลาสั้นๆ แค่นี้ พวกท่านถึงกับสามารถวางยันต์อาคมและค่ายกลไว้ด้านนอกค่ายได้มากมายขนาดนี้เลยเชียวหรือ

ที่น่าเหลือเชื่อกว่านั้นคือ เทคนิคการวางค่ายกลช่างแยบยลนัก ต่อให้เป็นปรมาจารย์ด้านยันต์อาคมหรือปรมาจารย์ค่ายกลมาเห็น ก็คงต้องยกนิ้วโป้งให้

อย่างเช่นตอนนี้ หลังจากผ่านการชำระล้างจากยันต์อาคมและค่ายกลระลอกแรกไปแล้ว เผ่าวารีเหล่านี้ก็ระมัดระวังตัวมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ไม่เพียงแต่กระจายตัวกันออกไปในพริบตา ทว่าสำหรับพื้นที่ที่ดูมีพิรุธ พวกมันก็เลือกที่จะหลีกเลี่ยงให้ไกล ไม่ยอมเข้าใกล้เด็ดขาด

ทว่าถึงกระนั้น ก็ยังคงหลบไม่พ้นอยู่ดี

ขบวนเผ่าวารีนับพันตน ขณะที่กำลังควบตะบึงมายังค่าย ก็คอยระมัดระวังรอบด้านอย่างรัดกุม

สังเกตเห็นพื้นดินเบื้องหน้าบริเวณหนึ่งคล้ายมีร่องรอยการถูกพลิกหน้าดิน ซ้ำยังถูกคนจงใจปูใบไม้ทับไว้ชั้นหนึ่ง

เผ่าวารีที่เป็นผู้นำแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา สั่งให้ขบวนอ้อมผ่านไปทันที

"หึ ก่อนหน้านี้ไม่ได้ระวังตัว ตอนนี้ยังคิดจะใช้วิธีตื้นเขินเช่นนี้มาล่อลวงข้าอีกงั้นรึ? อ่อนหัดเกินไปแล้ว"

สิ้นเสียง ยันต์อาคมก็ถูกกระตุ้น ขบวนทั้งขบวนถูกยันต์อาคมนับสิบใบโอบล้อม แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วบริเวณ

และสถานที่ที่พวกมันอยู่ในเวลานี้ ก็คือบริเวณด้านข้างของพื้นดินที่มีพิรุธนั่นเอง พวกมันอ้อมผ่านไปแล้วแท้ๆ ทว่าก็ยังคงตกหลุมพรางอยู่ดี

"ทำไมล่ะ?"

ในดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน ที่นี่ทำไมถึงมียันต์อาคมได้ล่ะ?

ส่วนบนกำแพงเมือง ศิษย์พี่ที่เป็นผู้วางยันต์อาคมในบริเวณนี้ ยามนี้กลับมีรอยยิ้มเรียบเฉยพลางกล่าวว่า

"เรื่องที่พวกเจ้าคิดได้ ข้าจะคิดไม่ได้งั้นรึ? พื้นดินตรงนั้นข้าจงใจขุดไว้เองแหละ ยันต์อาคมของจริงข้าเอาไปวางไว้ตรงทางผ่านด้านข้างต่างหากเล่า หึ"

ยังมีเผ่าวารีบางตนที่ตกอยู่ในวงล้อมของค่ายกลตั้งแต่แรก ยอมทุ่มสุดตัวเพื่อพุ่งฝ่าวงล้อมออกมา

"พุ่งตรงไปเลย ข้างหน้าต้องไม่มีค่ายกลแล้วแน่ๆ ไม่มีใครโง่พอที่จะวางค่ายกลเป็นเส้นตรงหรอก"

ฝ่าวงล้อมออกมาได้สำเร็จ เดิมทีคิดว่าหลังจากนี้น่าจะปลอดภัยแล้ว ทว่าวินาทีต่อมากลับถูกค่ายกลกักขังไว้อีก

บนกำแพงเมือง ศิษย์พี่ผู้วางค่ายกล แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาพลางกล่าวว่า

"ดังคำกล่าวที่ว่า รุกตีระลอกแรกขวัญกำลังใจฮึกเหิม ระลอกสองขวัญกำลังใจถดถอย ระลอกสามขวัญกำลังใจเหือดแห้ง เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอันดุดันของศัตรู ก็ต้องบั่นทอนกำลังลงทีละชั้น จนสุดท้ายทำให้พวกมันไม่กล้าแม้แต่จะคิดต่อต้าน ทำได้เพียงยอมจำนนแต่โดยดี"

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น เผ่าวารีกลุ่มนี้ ฝ่าค่ายกลมาได้สามค่ายรวดแล้ว เดิมทีคิดว่าจะไม่มีค่ายกลอีกแล้ว ทว่าใครจะคาดคิด เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกค่ายกลครอบคลุมอีก เผ่าวารีที่เป็นผู้นำแทบจะถูกทรมานจนร้องไห้อยู่แล้ว

"ใครเป็นคนวางค่ายกลวะเนี่ย วางไว้เป็นเส้นตรงทั้งหมดเลยโว้ย"