บทที่ 96 ช่วงเวลาแห่งการล่า

หลังจากวิจารณ์ด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ เจ้างั่งนี่ถึงกับยกชามขึ้นมาทำท่าทำทาง คารวะไปรอบๆ ที่ไม่มีคนอยู่เลยสักคน

"ศิษย์พี่หญิงรอง น้ำซุปชามนี้ศิษย์น้องขอคารวะท่าน ขอบคุณบุญคุณที่คอยดูแลตอนข้ายังเด็ก"

"ศิษย์น้องหญิงห้า น้ำซุปชามนี้ศิษย์พี่ก็ขอคารวะเจ้า เป็นเจ้าที่พาข้าไปรู้จักกับศิษย์น้องฉางชิง ถือเป็นความดีความชอบสูงสุด"

"สุดท้ายคือศิษย์พี่ใหญ่ แม้ท่านจะเป็นคนเจ้าระเบียบ ทว่าศิษย์น้องก็ยังเคารพท่าน"

"ศิษย์พี่ ศิษย์พี่หญิง ศิษย์น้องหญิงทุกท่าน ขอให้มิตรภาพระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้องของพวกเรายั่งยืนตลอดไป ข้าขอดื่มรวดเดียวหมดเลยนะ"

พูดจบ สวีเจี๋ยก็ยกชามขึ้นดื่มอย่างเต็มคราบ ทว่าในเวลานี้เอง ด้านหลังกลับมีเสียงหนึ่งลอยมาเอื่อยๆ

"ว่าแล้วเชียว เจ้าแอบมาซดน้ำซุปอยู่ที่นี่เอง"

"พรวด..."

น้ำซุปที่เพิ่งเข้าปาก ถูกพ่นออกมาจนหมดในพริบตา เขาจำได้ว่าวางค่ายกลไว้เรียบร้อยแล้วนี่นา ทำไมถึงยังมีคนเข้ามาได้ล่ะ?

เพื่อน้ำซุปอึกนี้ สวีเจี๋ยเตรียมตัวมาอย่างดี ทั้งในลานบ้านและนอกลานบ้าน เขาวางค่ายกลไว้ถึงสามชั้น เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมารบกวน

ทว่าตอนนี้ กลับมีคนแอบเข้ามาได้อย่างไร้ร่องรอย หันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นศิษย์พี่ใหญ่เจ้าเจิ้งผิงนั่นเอง

"ศะ... ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านเข้ามาได้อย่างไรขอรับ?"

ไม่มีเหตุผลเลยนี่นา แม้ตบะบารมีของศิษย์พี่ใหญ่จะสูงกว่าเขา ทว่าก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายค่ายกลทั้งสามชั้นอย่างเงียบเชียบ โดยที่เขาไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

ต่อเรื่องนี้ เจ้าเจิ้งผิงก็เบ้ปาก

"เจ้าลืมไปแล้วรึว่าค่ายกลพวกนี้ ข้าเป็นคนสอนเจ้าทั้งหมด?"

บัดซบ ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง มิน่าล่ะ ค่ายกลพวกนี้ศิษย์พี่ใหญ่คุ้นเคยยิ่งกว่าเขาเสียอีก เรื่องวิธีทำลายนี่รู้ดีจนทะลุปรุโปร่งเลย

เขามองเจ้าเจิ้งผิงอย่างอึ้งๆ สองศิษย์พี่ศิษย์น้องสบตากัน ครู่ใหญ่ผ่านไป สวีเจี๋ยถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างคอตก

"ในเมื่อศิษย์พี่ใหญ่มาแล้ว งั้นก็กินด้วยกันเถอะขอรับ"

"ไม่รบกวนใช่ไหม? ข้าเห็นเจ้ากำลังอารมณ์ดีเลยนี่"

"ไม่รบกวนๆ ศิษย์พี่ศิษย์น้องอยู่ด้วยกันสิถึงจะคึกคัก"

"งั้นข้าก็ขอรับไว้ด้วยความยินดีแล้วกันนะ?"

"เชิญศิษย์พี่ใหญ่ขอรับ"

เรื่องบางเรื่องบนโลกใบนี้ ทำคนเดียวเรียกว่าความสุข ทำสองคนกลับกลายเป็นความทรมาน อย่างเช่นการดื่มน้ำซุป

เมื่อเจ้าเจิ้งผิงเข้าร่วม บรรยากาศภายในห้องก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตา

"บัดซบ ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านเหลือไว้ให้ข้าบ้างสิขอรับ"

"ข้าเพิ่งจะดื่มไปอึกเดียวเองนะ"

"นี่มันอึกบ้าอะไรของท่าน? ปากเหวลึกหรือไง? ท่านเป็นสัตว์อสูรกลืนสวรรค์งั้นรึ?"

"ศิษย์พี่ใหญ่ เหลือกระดูกแค่สองท่อนสุดท้ายแล้ว แม้พวกเราจะเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้อง ทว่าคำพูดบางคำก็ต้องพูดให้ชัดเจนนะขอรับ พี่น้องแท้ๆ ยังต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน น้ำซุปนี้ข้าเป็นคนเอากลับมา ดังนั้นท่อนใหญ่นี้ควรจะเป็นของข้า ศิษย์น้องอย่างข้าเห็นแก่ความผูกพันของศิษย์ร่วมสำนัก ท่อนเล็กนี้ยกให้ท่านก็ได้ขอรับ"

"ถ้าเจ้าจะพูดแบบนี้ล่ะก็ ปีนั้นตอนที่เจ้าเพิ่งเข้าสำนัก ไปฝึกฝนที่เขาจาวานรเพียงลำพัง สุดท้ายดูเหมือนข้าจะเป็นคนช่วยเจ้าไว้ใช่ไหม ตอนนั้นเจ้ายังพูดเองเลยว่า วันหน้าหากมีสิ่งใดขอร้อง เจ้าไม่มีทางปฏิเสธ"

"ข้า... ข้าเคยพูด... แต่ว่า..."

"ยอมรับก็ดีแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาตอบแทนบุญคุณแล้ว มา ศิษย์น้องสาม เอาท่อนใหญ่ใส่ชามศิษย์พี่มาเลย"

น้ำซุปมีแค่หม้อเดียว ทว่าคนมีถึงสองคน การแย่งชิงย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในขณะที่สองศิษย์พี่ศิษย์น้องกำลังแย่งชิงกันอยู่ ด้านนอกค่ายกล บนผิวน้ำทะเลที่เดิมทีสงบนิ่ง ยามนี้กลับมีเผ่าวารีรุ่นเยาว์มารวมตัวกันอย่างหนาแน่นนับหมื่นตน

เผ่าวารีเหล่านี้ไม่ได้มีเพียงเผ่ามังกรเจียวเท่านั้น แต่ส่วนใหญ่จะเป็นพวกเผ่าเต่ากระดอง เผ่าปูยักษ์ เผ่ากุ้งวิญญาณ

พวกมันล้วนเป็นเผ่าบริวารของเผ่ามังกรเจียว จงรักภักดีต่อเผ่ามังกรเจียวมาหลายชั่วอายุคน

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่เป็นผู้นำ กำลังจ้องมองทางเข้าค่ายกลด้วยสายตาร้อนแรง คนผู้นี้ก็คือองค์ชายสามแห่งเผ่ามังกรเจียว เจียวหมิ่น

"องค์ชาย ได้เวลาพอสมควรแล้วขอรับ"

เผ่าอสูรที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น ความประสงค์ของผู้นำเผ่าคือคืนนี้ต้องยึดค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลให้จงได้ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความล่าช้าจนเสียการ ยิ่งไม่ควรให้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพได้มีเวลาพักหายใจ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียวหมิ่นก็ยิ้มบางๆ เอ่ยด้วยความมั่นใจ

"วางใจเถอะ ครั้งนี้เผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาของเรามีกำลังพลถึงห้าหมื่นตน จำนวนคนมากกว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพหลายเท่า อีกทั้งพวกเขายังมีบาดแผลเต็มตัว แค่พลิกฝ่ามือก็บดขยี้ได้แล้ว"

ไม่ว่าจะมองจากมุมใด ศึกนี้ก็เป็นศึกที่ชนะอย่างแน่นอน มิน่าล่ะเจียวหมิ่นถึงได้มั่นใจถึงเพียงนี้

มีการเตรียมการไว้ในใจอยู่แล้ว ทว่ามันกลับไม่ได้ฉุกคิดถึงเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือสถานการณ์ของคู่ต่อสู้ หรือจะพูดให้ถูกก็คือความเปลี่ยนแปลงของยอดเขากระบี่เทพ

ก่อนหน้านี้ก็เคยประมือกับยอดเขากระบี่เทพมาบ้าง ศิษย์สายตรงอย่างเจ้าเจิ้งผิง หลิ่วซวง สวีเจี๋ย ลู่โยวโยว เจียวหมิ่นล้วนเคยประมือมาแล้วทั้งสิ้น

จึงคิดเอาเองว่าเข้าใจยอดเขากระบี่เทพเป็นอย่างดี

ทว่าหารู้ไม่ ดังคำกล่าวที่ว่าวันเวลาเปลี่ยนผัน ยอดเขากระบี่เทพในยามนี้ ไม่เหมือนกับยอดเขากระบี่เทพในกาลก่อนอีกต่อไปแล้ว

เจียวหมิ่นยังไม่รู้เลยว่า การไปครั้งนี้สิ่งที่มันต้องเผชิญหน้า แท้จริงแล้วคือพวกเฒ่า... ไม่ใช่สิ ศัตรูแบบไหนกันแน่

รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งทวีความมั่นใจ เจียวหมิ่นยกมือขึ้นแล้วเอ่ยช้าๆ

"เหล่าอสูรจงฟังคำสั่ง เมื่อเข้าสู่ค่ายกลไม่ต้องหยุดพัก พุ่งทะยานเข้าค่ายโดยตรง องค์ชายอย่างข้าจะเผด็จศึกในคราเดียว เผ่าวารีจะผงาดขึ้นในวันนี้ ฆ่า"

สิ้นเสียงตวัดมือของเจียวหมิ่น เผ่าวารีนับหมื่นด้านหลังต่างก็แผดเสียงร้องคำราม พุ่งทะยานเข้าสู่ค่ายกล

ค่ายกลมีระบบแยกแยะสัตว์อสูรโดยเฉพาะ เมื่อใดที่มีสัตว์อสูรเข้าสู่ค่ายกล ค่ายกลจะตรวจพบในทันที ดังนั้นเจียวหมิ่นจึงให้เหล่าอสูรพุ่งเข้าโจมตีค่ายโดยตรง เพื่อไม่ให้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพมีเวลาเตรียมตัว

"เผ่าวารีจะผงาดขึ้นในวันนี้ ฆ่า"

"เผ่าวารีจะผงาดขึ้นในวันนี้ ฆ่า"

"ต้องชนะ องค์ชายสามต้องชนะ"

"องค์ชายสามต้องชนะ..."

กลิ่นอายความห้าวหาญพุ่งทะยานดุจสายรุ้ง ราวกับมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะจัดการศิษย์ยอดเขากระบี่เทพได้อย่างแน่นอน

ส่วนภายในค่าย บรรดาศิษย์ที่เดิมทีกำลังฝึกวิชาอยู่ ก็พบว่าแท่นศิลาค่ายกลตรงใจกลางค่ายเปล่งแสงสีแดงออกมา นี่คือสัญญาณเตือนจากค่ายกลว่ามีสัตว์อสูรบุกรุก

บรรดาศิษย์ที่กำลังฝึกวิชาอยู่ พุ่งทะยานไปยังกำแพงเมืองในพริบตา

"ศิษย์พี่ แขนท่านหักไปแล้ว ยังจะฝึกกระบี่อีกหรือขอรับ?"

"หึ ผู้บำเพ็ญเพียรอย่างเรา จะมาละทิ้งการฝึกวิชาเพียงเพราะบาดแผลเล็กน้อยแค่นี้ได้อย่างไร"

"พูดได้ถูกต้อง วันนี้ไม่ขยัน พรุ่งนี้ก็ต้องอดข้าว"

"ยังจะหิวบ้าอะไรอีก แท่นศิลาค่ายกลสว่างแล้ว"

"บัดซบ"

ไม่นานนัก บรรดาศิษย์ที่พอจะขยับตัวได้ ก็พากันมาที่กำแพงเมือง รวมถึงเจ้าเจิ้งผิงและสวีเจี๋ยที่กำลังซดน้ำซุปอยู่ด้วย

เผ่าอสูรบุกเข้ามาในค่ายกลนี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เนื้อในปากยังกลืนไม่ลงคอ เจ้าเจิ้งผิงและสวีเจี๋ยก็รีบรุดมาแล้ว

"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

เพิ่งจะเอ่ยปากได้ประโยคเดียว หลิ่วซวงก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เจ้าเจิ้งผิงทันที ต่อเรื่องนี้ เจ้าเจิ้งผิงถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว บัดซบ เนื้อยังกลืนไม่ลงคอเลย ถูกจับได้เสียแล้ว

ฝืนทนต่อสายตาตัดพ้อของหลิ่วซวง เจ้าเจิ้งผิงมองตรงไปเบื้องหน้า ก็เห็นสัตว์อสูรเผ่าวารีนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งเข้ามาหาค่ายอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน อีกทั้งการเคลื่อนไหวของเผ่าวารีในครั้งนี้ก็แปลกประหลาดมาก เมื่อเห็นภาพนี้ บรรดาศิษย์หลายคนต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด

"เผ่าวารีพวกนี้คิดจะโจมตีค่ายอย่างนั้นรึ?"

"ช่างเลือกเวลาได้ดีเสียจริง"

เพิ่งจะผ่านศึกใหญ่มา ยามนี้ถือเป็นช่วงเวลาที่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอ่อนแอที่สุดอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าแม้จะพูดเช่นนั้น แต่ในดวงตากลับไม่มีแววหวาดวิตกมากนัก ดูเหมือนจะไม่ค่อยกลัวเผ่าวารีพวกนี้เท่าไหร่นัก

ส่วนเย่ฉางชิงที่เพิ่งจะก้าวขึ้นมากำแพงเมือง เมื่อมองไปยังเผ่าวารีจำนวนมากที่พุ่งทะยานมาจากแดนไกล เบื้องหน้าเขาก็ปรากฏข้อความขึ้นมาทีละบรรทัด

[เผ่าปลาแซลมอนเนื้อหวานฉ่ำ]

[เผ่ากุ้งวิญญาณรสชาติกลมกล่อม]

[เผ่ามังกรเจียวอุดมด้วยโภชนาการ]

ข้อความปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทีละบรรทัด เย่ฉางชิงเผลอหลุดปากออกมาอย่างลืมตัว

"ให้ตายเถอะ นี่มันวัตถุดิบทำอาหารชั้นเลิศทั้งนั้นเลยนี่นา"

สิ้นประโยคนี้ บรรดาศิษย์ก็พากันหันขวับ หันมามองเย่ฉางชิงทันที