บทที่ 95 เผ่าวารีผงาดขึ้นในวันนี้

มองดูกระดูกที่ถูกดูดจนเหลือสภาพเช่นนี้แต่ยังจะเอากลับไปอีก เย่ฉางชิงก็มุมปากกระตุก

ไม่เพียงแค่นั้น ศิษย์บางคนที่แย่งกระดูกไม่ทัน ดื่มน้ำซุปในชามจนเหลือแค่ก้นชาม ท้ายที่สุดถึงกับเติมน้ำเปล่าแล้วพากลับไปด้วย

ปากก็พร่ำบ่นไปพลางว่า

"เติมน้ำหน่อยสิ ไม่เห็นน่าเกลียดเลย อย่างไรเสียก็ยังมีหัวเชื้อน้ำซุปอยู่ แค่รสชาติจืดไปหน่อยเท่านั้น"

ต่อเรื่องนี้ เย่ฉางชิงแสดงความเห็นว่า นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่ปัญหาว่าจืดหรือไม่จืดแล้วกระมัง แต่นี่มันคือน้ำเปล่าชามหนึ่งชัดๆ

อยากจะเอ่ยปากเตือนบรรดาศิษย์พี่ ว่าอย่าทำเช่นนี้เลย ทว่าทุกคนกลับไม่ฟังแม้แต่น้อย

ท้ายที่สุดก็ยังคงเป็นไปตามกฎเดิม หลังจากทานข้าวเสร็จ บรรดาศิษย์ต่างก็ล้างชามของตนเอง เก็บกวาดจนเรียบร้อยแล้วจึงทยอยจากไป

เมื่อกลับถึงที่พักของตนเอง ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นว่าบรรดาศิษย์ล้วนมีสีหน้าแทบจะเหมือนกันหมด

พวกเขามองดูสหายที่นอนอยู่บนเตียง พลางกล่าวด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ

"ต้าจุ่ย เจ้าดูสิว่านี่คืออะไร? ศิษย์พี่ดีต่อเจ้าใช่ไหมล่ะ ไปกินข้าวยังไม่ลืมเจ้าเลย"

"โก่วจื่อ พ่อเอาข้าวมาให้เจ้าแล้ว ยังไม่รีบคุกเข่าขอบพระคุณอีก"

"วางใจเถอะ วางใจได้ วันหน้าหากศิษย์พี่มีของกินตกถึงท้อง ย่อมไม่มีทางขาดส่วนของเจ้าแน่นอน มาๆ แทะซะ"

"ศิษย์น้อง เจ้าไม่รู้อะไร ตอนที่ได้น้ำซุปชามนี้มา ศิษย์พี่ต้องผ่านความเป็นความตายมาถึงจะแย่งกลับมาได้นะ ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่สาม พวกเขาทั้งหมดต่างก็จ้องน้ำซุปชามนี้ตาเป็นมัน ท้ายที่สุดศิษย์พี่อย่างข้า ต้องใช้หมัดชกศิษย์พี่ใหญ่ ใช้เท้าถีบศิษย์พี่รอง ใช้ก้นทับศิษย์พี่สาม กว่าจะรักษาน้ำซุปชามนี้ไว้ให้เจ้าได้มันไม่ง่ายเลย ศิษย์พี่รู้ว่าเจ้าชอบรสชาตินี้ มาๆ ศิษย์น้อง ดื่มชามนี้ให้หมดเลย"

มองดูกระดูกและน้ำซุปที่บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องนำกลับมา บรรดาศิษย์ที่นอนอยู่บนเตียงต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ

กระดูกนี่ถูกเลียจนขึ้นเงาแล้วนะ ลิ้นของพวกเจ้ามีหนามแหลมติดอยู่หรือไง?

แล้วก็น้ำซุปนั่นด้วย ไม่มีคราบน้ำมันลอยอยู่เลยสักนิด หากไม่ใช่เพราะยังไม่ได้ล้างชาม และยังมีกลิ่นเนื้อหลงเหลืออยู่บ้าง มันก็ไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่าเลยนะ

ทว่าถึงกระนั้น บรรดาศิษย์ก็ยังคงเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบพระคุณศิษย์พี่ขอรับ"

"เกรงใจทำไมกัน วันหน้าค่อยเลี้ยงคืนศิษย์พี่สักมื้อก็พอแล้ว ในเวลาที่ศิษย์พี่แย่งที่นั่งไม่ทันน่ะนะ"

ใช้ของแค่นี้ก็คิดจะมาแลกกับข้าวหนึ่งมื้อรึ? สิ้นคำกล่าวนี้ บรรดาศิษย์ที่นอนอยู่บนเตียงก็ราวกับมีแรงฮึดเฮือกสุดท้าย ต่างพากันสบถด่าออกมาด้วยความโกรธ

"ไสหัวไปเลย หากเจ้าเหลือเนื้อไว้ให้สักนิด ข้าก็ยังพอรับได้ เจ้าดูไขกระดูกนี่สิ มันเอาไปใช้เป็นกระจกเงาได้แล้ว ไขกระดูกก็ถูกเจ้าดูดไปจนเกลี้ยง"

"งั้นเจ้าก็บอกมาว่าจะเอาหรือไม่เอา"

"เอา"

"แบบนี้สิถึงจะถูก กินของเขาแล้วก็ต้องเกรงใจ รับของเขามาก็ต้องติดค้าง จำไว้ว่าวันหน้าต้องคืนด้วยล่ะ"

นอนขยับตัวไม่ได้อยู่บนเตียง จึงทำได้เพียงปล่อยให้คนอื่นจัดการตามใจชอบ แทะกระดูกที่แทบจะไม่มีรสชาติอะไรเหลืออยู่เลย บรรดาศิษย์ต่างสาบานในใจว่า วันหน้าจะยอมให้การบาดเจ็บมาเป็นอุปสรรคต่อการกินข้าวไม่ได้อีกเด็ดขาด โคตรจะน่าอึดอัดเลย

ส่วนศิษย์ที่ได้ดื่มน้ำซุปนั้นยิ่งน่าอนาถกว่า นั่นก็คือการดื่มน้ำเปล่าไปชามหนึ่ง กลิ่นเนื้อเพียงเล็กน้อยที่หลงเหลืออยู่ ก็เป็นเพียงสิ่งที่พัดผ่านไปในชั่วพริบตาเท่านั้น

ในขณะที่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเข้าประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล อีกด้านหนึ่งของค่ายกล ภายใต้ผืนน้ำทะเลที่สงบนิ่ง สถานที่แห่งนี้คืออาณาเขตของเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพา

เผ่าวารีนับไม่ถ้วนอาศัยอยู่ที่นี่

หากกล่าวถึงความแข็งแกร่ง เผ่าวารีแห่งทะเลบูรพานับเป็นเผ่าอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาเผ่าอสูรแห่งทวีปบูรพาอย่างมิต้องสงสัย เพียงแต่มีค่ายกลขวางกั้นอยู่ เผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาจึงไม่อาจเข้าสู่อาณาเขตของทวีปบูรพาได้

และในส่วนลึกของก้นทะเล กลุ่มตำหนักใต้บาดาลที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบสงบ

บริเวณทางเข้ามีแผ่นป้ายบานหนึ่งแขวนอยู่ ด้านบนจารึกอักษรตัวใหญ่สองตัวว่า วังมังกร

กลุ่มตำหนักแห่งนี้ก็คือดินแดนของเผ่ามังกรเจียว

เพียงแต่การตั้งตนเองว่าเป็นวังมังกรนั้น นับว่าเป็นการยกย่องตนเองเกินจริงไปสักหน่อย

แม้เผ่ามังกรเจียวจะมีสายเลือดของเผ่ามังกรอยู่บ้าง ทว่าในความเป็นจริง เผ่ามังกรสายเลือดบริสุทธิ์ที่แท้จริง ไม่เคยยอมรับเผ่ามังกรเจียวเลย ซ้ำความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายก็ยังแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

เผ่ามังกรสายเลือดบริสุทธิ์ในทวีปบูรพา ถือเป็นตัวตนที่อยู่ในระดับตำนานไปแล้ว

เวลานี้ ภายในตำหนักใหญ่แห่งวังมังกร ยอดฝีมือแห่งเผ่ามังกรเจียวต่างมารวมตัวกัน ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือระดับราชันอสูร จำนวนมีมากถึงเกือบสี่สิบตน

ราชันอสูรสี่สิบตน จำนวนนี้เพียงพอที่จะทัดเทียมกับสำนักเต้าอีได้แล้ว และยังเหนือกว่าเผ่าอสูรอื่นๆ ในทวีปบูรพาอย่างทิ้งห่าง

ล้วนจำแลงกายเป็นมนุษย์แล้ว ทว่าก็ยังคงหลงเหลือลักษณะเฉพาะของสัตว์อสูรอยู่บ้าง โดยเฉพาะเขามังกรหนึ่งคู่บนศีรษะ

ผู้นำเผ่ามังกรเจียวที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน กวาดสายตามองบรรดาราชันอสูรที่อยู่เบื้องล่างหนึ่งรอบ จากนั้นจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ทางฝั่งแนวเขาพยัคฆ์เพิ่งจะมีข่าวส่งมา สำนักเต้าอีเพิ่งจะปะทะกับเผ่าอสูรแห่งทวีปบูรพาที่ด้านนอกค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลอย่างดุเดือด ยามนี้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแทบทุกคนล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัส นี่นับเป็นโอกาสอันดีสำหรับพวกเรา"

ทันทีที่ได้รับข่าว ผู้นำเผ่ามังกรเจียวก็เรียกชุมนุมเหล่าอสูรในทันที ตั้งใจจะส่งคนไปยึดครองค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลให้ได้ก่อน

และเมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาราชันอสูรที่อยู่ที่นั่นต่างก็ดวงตาเป็นประกายสว่างวาบ พากันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง

"นี่มันโอกาสที่สวรรค์ประทานมาให้ชัดๆ"

"ใช่แล้ว หากสามารถยึดครองค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลไว้ได้ก่อนที่จะทำลายค่ายกล แบบนั้นก็มีโอกาสสำเร็จถึงเก้าในสิบส่วนแล้ว"

"ถูกต้อง"

เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดคัดค้าน ผู้นำเผ่ามังกรเจียวก็กล่าวอย่างตรงไปตรงมา

"ข้าตั้งใจจะให้องค์ชายสามนำกำลังบุกเข้าค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล อีกทั้งเรื่องนี้ล่าช้าไม่ได้ คืนนี้ลงมือเลย"

ราชันอสูรอย่างพวกมันย่อมไม่อาจผ่านค่ายกลเข้าไปได้แน่ ทำได้เพียงส่งคนรุ่นเยาว์ไป และองค์ชายสามก็คือหนึ่งในยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนรุ่นเยาว์ของเผ่ามังกรเจียว

ให้เขานำทัพไป ประกอบกับคนของยอดเขากระบี่เทพต่างก็บาดเจ็บสาหัส ย่อมไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

คำพูดนี้ได้รับการสนับสนุนจากบรรดาราชันอสูร

"ตกลง ให้องค์ชายสามลงมือด้วยตนเอง ย่อมต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน"

"ถูกต้อง ดูเหมือนว่าเผ่าวารีของเราจะผงาดขึ้นในวันนี้แล้วสินะ"

"ฮ่าๆๆ พูดได้ถูกต้อง เผ่าวารีของเราจะผงาดขึ้นในวันนี้แหละ"

บรรดาราชันอสูรต่างก็ตื่นเต้นยินดี แม้แต่ผู้นำเผ่ามังกรเจียวก็ยังอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา นี่คือโอกาสที่สวรรค์ประทานมาให้จริงๆ

ดูเหมือนว่าแม้แต่สวรรค์ก็ยังเข้าข้างเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาอย่างพวกมัน

โดยไม่รู้ถึงการเคลื่อนไหวของเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาเลยแม้แต่น้อย ภายในค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล เมื่อรัตติกาลมาเยือน นอกเหนือจากศิษย์ที่ลุกจากเตียงไม่ไหว ศิษย์คนอื่นๆ กลับยังคงยืนหยัดฝึกวิชาต่อไป

ภาพความอุตสาหะพากเพียรเช่นนี้ หากถูกผู้อื่นพบเห็น ย่อมต้องเอ่ยชื่นชมออกมาประโยคหนึ่งอย่างแน่นอน

"สมกับเป็นศิษย์สำนักเต้าอีจริงๆ"

ภายในค่ายเต็มไปด้วยความอึกทึกครึกโครม ทว่าท่ามกลางความอึกทึกนั้น เงาดำสายหนึ่งกลับเคลื่อนผ่านรัตติกาลอย่างเงียบเชียบ ลอบเข้ามายังเรือนพักของสวีเจี๋ย

ภายในห้อง สวีเจี๋ยนั่งหันหลังให้ประตู ดูเหมือนจะจุดไฟด้วย ปากก็ส่งเสียงหัวเราะ หึๆ ออกมาเป็นระยะ

"หึๆ ยังคงเป็นข้าที่ฉลาดหลักแหลม คราวนี้ก็ลาภปากแล้ว ไม่เลวเลย ไม่เลวเลย"

ก่อนหน้านี้ที่ทางเข้าค่ายกล ตอนที่เห็นพวกฉีสยงรุดมาถึง สวีเจี๋ยก็เป็นคนแรกที่เก็บน้ำซุปกระดูกเคี่ยวที่เหลือรอดจากการดื่มไปทั้งหมด

ที่ยังไม่ยอมเอาออกมา ก็เพื่อรอเวลานี้แหละ

ดึกสงัดเงียบสงัด อยู่เพียงลำพัง นี่มันเวลาเหมาะเหม็งในการซดน้ำซุปไม่ใช่หรือไง

ในวินาทีนี้ สวีเจี๋ยสัมผัสได้ถึงความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

สลัดคราบจอมขี้เล่นในยามปกติทิ้งไป สวีเจี๋ยหยิบชุดถ้วยชามและตะเกียบอันประณีตออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ตักน้ำซุปให้ตนเองชามหนึ่งอย่างไม่รีบร้อนราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์

หากเป็นยามปกติ เขาคงซดรวดเดียวหมดชามไปแล้ว ทว่าตอนนี้ เจ้านี่กลับมาทำเป็นวางมาด ก่อนอื่นก็สูดกลิ่น จากนั้นก็แสร้งทำเป็นวิจารณ์อย่างสง่างามว่า

"น้ำซุปนี้ช่างเลิศรสนัก นับว่าคู่ควรกับคุณชายสามสวีอย่างข้าเสียจริง"