บทที่ 94 ยอดเขากระบี่เทพที่รักใคร่กลมเกลียวดุจพี่น้อง

หลังจากเดินทางออกจากค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล บรรดาราชันอสูรต่างมองดูซากสัตว์อสูรที่อัดแน่นอยู่เต็มแหวนมิติ แต่ละตนล้วนมีสีหน้ามืดครึ้มจนถึงขีดสุด

โดยเฉพาะราชันอสูรพยัคฆ์โลหิต มันเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจกับราชันอสูรตนที่รับปากฉีสยงไปก่อนหน้านี้ว่า

"ทำไมเจ้าถึงตอบตกลงไป ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ เจ้าย่อมรู้ดี ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นะ"

เมื่อเผชิญกับคำถามคาดคั้นของราชันอสูรพยัคฆ์โลหิต ราชันอสูรตนนั้นก็ตวาดเสียงแข็ง

"แล้วเจ้าจะให้ทำอย่างไร? เปิดศึกกับเผ่ามนุษย์เลยหรือ?"

สิ้นคำกล่าวนี้ กลิ่นอายดุดันของราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตก็อ่อนลงในพริบตา ทว่าก็ยังคงเอ่ยอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ

"ข้าถูกใส่ร้ายจริงๆ นะ..."

"หึ ดูทำตัวเข้าสิ ความน้อยเนื้อต่ำใจเพียงชั่วครู่จะนับเป็นอันใดได้? ผู้ที่หัวเราะทีหลังถึงจะเป็นผู้ชนะที่แท้จริง"

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดในทวีปบูรพายามนี้ เผ่ามนุษย์จึงมักจะข่มเผ่าอสูรอย่างพวกเราอยู่ก้าวหนึ่งเสมอ?"

"เพราะเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาอย่างไรล่ะ"

"ถูกต้อง ปีนั้นหากไม่ใช่เพราะปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเต้าอี สิ้นเปลืองของวิเศษและรากฐานไปนับไม่ถ้วน เพื่อสลักค่ายกลขนาดใหญ่ขึ้นที่ทะเลบูรพา สกัดกั้นเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาไว้ภายนอกทวีปบูรพาแล้วล่ะก็ ขุมกำลังของเผ่าอสูรเราย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าเผ่ามนุษย์อย่างแน่นอน แล้วเหตุใดพวกเราต้องมาแสร้งทำตัวโอนอ่อนผ่อนตามเผ่ามนุษย์เช่นนี้ด้วย"

"ทว่ายามนี้ในที่สุดก็หาโอกาสพบแล้ว เผ่ามังกรเจียวได้ค้นพบของวิเศษที่ใช้ทำลายค่ายกลแล้ว ขอเพียงค่ายกลถูกทำลาย เผ่าวารีนับไม่ถ้วนก็จะสามารถบุกเข้าสู่ทวีปบูรพาได้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง"

"และเมื่อถึงเวลานั้น เผ่าอสูรทุกชนเผ่าในทวีปบูรพาของพวกเราก็ฉวยโอกาสลุกฮือขึ้น ย่อมสามารถบดขยี้เผ่ามนุษย์ลงได้ในคราเดียว"

"สิ่งที่ต้องการในตอนนี้คือเวลา หรือว่าเจ้าคิดจะเอาความพ่ายแพ้และความน้อยเนื้อต่ำใจเพียงชั่ววูบ มาทำลายการเตรียมการหลายปีนี้ให้พังทลายลงหรืออย่างไร?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตก็ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก แน่นอนว่ามันย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี

"ตอนนี้ทุกอย่างต้องยึดถือเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาเป็นหลัก ห้ามให้เผ่ามนุษย์ระแคะระคายเรื่องนี้ล่วงหน้าเด็ดขาด"

"อีกทั้งครั้งนี้ก็นับเป็นโอกาสดี"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ราชันอสูรตนนั้นก็เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา เมื่อได้ยินดังนั้น พยัคฆ์โลหิตก็มองไปด้วยความฉงน

"หลังจากผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มา บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแต่ละคนล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัส เผ่ามนุษย์พวกนั้นอาจจะคิดว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก แต่พวกเรากลับสามารถใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ได้"

"ให้เผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาลงมือจู่โจมอย่างกะทันหัน ก่อนที่จะทำลายค่ายกล ก็บุกยึดค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลทั้งหมดให้ได้ในคราวเดียว ขอเพียงควบคุมค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลไว้ได้ เรื่องราวทุกอย่างก็จะปลอดภัยไร้ข้อผิดพลาด"

เมื่อได้ยินดังนั้น บรรดาราชันอสูรต่างก็ดวงตาเป็นประกายสว่างวาบ พากันเอ่ยชื่นชมออกมา

"เป็นความคิดที่ดี ความคิดที่ดีเยี่ยมเลย"

"ราชันอสูรพยัคฆ์ปัญญา ช่างสมกับเป็นมันสมองของเผ่าอสูรเราจริงๆ ฮ่าๆ ดี ดีเยี่ยมไปเลย"

"หากเป็นเช่นนี้ แผนการใหญ่ก็เป็นอันกำหนดได้แล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงสนับสนุนจากบรรดาราชันอสูร ราชันอสูรพยัคฆ์ปัญญาก็เผยรอยยิ้มอย่างมั่นใจออกมา

ฝ่ายมนุษย์ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าสัตว์อสูรเหล่านี้กำลังวางแผนผีสางอะไรอยู่ หลังจากมาถึงค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลแล้ว ที่นี่เทียบกับสำนักเต้าอีไม่ได้เลยจริงๆ พูดกันตามตรง ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลก็คือเมืองเล็กๆ เมืองหนึ่ง เพียงแต่กำแพงเมืองนั้นสูงลิบลิ่ว และมีการสลักค่ายกลป้องกันเอาไว้ไม่น้อย

"ต่างคนต่างเลือกห้องพักตามระดับขั้นของตนเอง"

สิ้นคำสั่งของเจ้าเจิ้งผิง บรรดาศิษย์ก็เริ่มแยกย้ายกันไปเลือกห้องพัก

ศิษย์รับใช้นอนห้องละสองคน ศิษย์สายนอกนอนคนเดียว ศิษย์สายในก็นอนคนเดียวเช่นกัน เพียงแต่พื้นที่ห้องจะกว้างกว่าสักหน่อย ส่วนศิษย์สายตรงนั้น แต่ละคนจะได้เรือนพักส่วนตัวคนละหนึ่งหลัง

เย่ฉางชิงเป็นเพียงศิษย์รับใช้ ทว่ากลับได้รับการจัดสรรเรือนพักที่ใหญ่ที่สุดให้ ซึ่งเดิมทีควรจะเป็นที่พักของเจ้าเจิ้งผิง ทว่ากลับไม่มีผู้ใดคัดค้านเลยสักคน เจ้าเจิ้งผิงเองก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ท้ายที่สุด เย่ฉางชิงจึงตัดสินใจใช้ที่นี่เป็นโรงครัวไปเสียเลย

อย่างไรเสียก็แบ่งเป็นลานหน้าเรือนกับลานหลังเรือนอยู่แล้ว ลานหลังเรือนให้เย่ฉางชิงอยู่อาศัย ส่วนลานหน้าเรือนก็ดัดแปลงเป็นโรงครัวก็ไม่เป็นไร ซ้ำยังช่วยประหยัดเวลาไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาให้ยุ่งยากอีกด้วย

หลังจากจัดการเรื่องที่พักเสร็จสิ้น สรรพคุณของน้ำซุปกระดูกเคี่ยวก็ค่อยๆ หมดฤทธิ์ลง ศิษย์หลายคนได้รับบาดเจ็บไม่น้อย บางคนถึงขั้นลุกจากเตียงไม่ไหว ทำได้เพียงอาศัยโอสถรักษาอาการบาดเจ็บค่อยๆ ฟื้นฟูร่างกายไป

เมื่อเห็นบรรดาศิษย์พี่ล้วนมีบาดแผลเต็มตัว จำเป็นต้องพักฟื้นให้ดี เย่ฉางชิงจึงเอ่ยขึ้นด้วยความหวังดี

"ข้าเห็นศิษย์พี่ทุกท่านล้วนได้รับบาดเจ็บ มื้ออาหารนี้ พวกเรางดไปก่อนสักสองสามวันดีหรือไม่ขอรับ? อย่างไรเสียทุกคนก็สามารถปี้กู่ได้แล้ว รีบใช้เวลาในการรักษาอาการบาดเจ็บเถิด..."

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น จู่ๆ กระแสความน้อยเนื้อต่ำใจอันมหาศาลก็พุ่งทะลักเข้าใส่เย่ฉางชิง เจ้าเจิ้งผิง หลิ่วซวง สวีเจี๋ย ลู่โยวโยว หวังเหยา และบรรดาศิษย์ ต่างก็มองมาที่เขาด้วยสายตาตัดพ้อ

"ข้า... เรื่องนี้..."

"ศิษย์น้องฉางชิง เรื่องนี้ศิษย์พี่คงต้องตำหนิเจ้าเสียหน่อยแล้ว เจ้ากำลังดูถูกใครอยู่กัน? บาดแผลภายนอกเล็กน้อยแค่นี้ จะมาส่งผลกระทบต่อการกินข้าวของศิษย์พี่ได้อย่างไร?"

"ใช่แล้ว นี่มันเรื่องเล็กน้อยมาก คิดถึงปีนั้นตอนที่ศิษย์พี่เพิ่งจะกราบเข้าสำนักเต้าอี ศิษย์พี่ฆ่าฟันมาตั้งแต่ตอนใต้ของแนวเขาพยัคฆ์ไปจนถึงตอนเหนือของเขาจาวานร ไปกลับตั้งแปดรอบ โดยไม่กระพริบตาเลยสักนิด"

บรรดาศิษย์ต่างพากันเอ่ยปากพูด ทว่าเพียงแค่เย่ฉางชิงปรายตามองสภาพของพวกเขา มุมปากก็กระตุกยิกๆ นี่มันแค่บาดแผลภายนอกจริงๆ หรือ?

ศิษย์พี่ท่านที่ถูกฟันเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ ผ้าพันแผลของท่านตอนนี้ยังมีเลือดซึมออกมาอยู่เลยนะ แล้วก็ศิษย์พี่ท่านที่บอกว่าไม่กระพริบตาเลยน่ะ ตาของท่านเหมือนจะบอดไปแล้วนะนั่น

ทว่าบาดแผลเหล่านี้ล้วนสามารถรักษาให้หายได้ อย่างไรเสียก็เป็นการบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนนี่นา อาการบาดเจ็บเล็กน้อยแค่นี้ย่อมไม่นับเป็นอะไร ตาบอดก็ทำให้กลับมามองเห็นได้ แต่เรื่องพักผ่อนก็ยังจำเป็นต้องพักผ่อนอยู่นะ

เพียงแต่ทุกคนต่างก็เรียกร้องอย่างหนักแน่นให้เย่ฉางชิงทำอาหาร ต่างก็อ้างว่าเป็นเพียงบาดแผลภายนอก ท้ายที่สุดเมื่อหมดหนทาง เย่ฉางชิงจึงทำได้เพียงพยักหน้าตอบตกลง

หลังจากจัดการเก็บหม้อชามกะละมังไหให้เข้าที่ ส่วนเรื่องวัตถุดิบทำอาหาร ตอนที่ออกจากสำนักมาเย่ฉางชิงก็ได้เตรียมมาไม่น้อย ต่อให้ไม่พอ ก็ยังสามารถออกไปหาซื้อข้างนอกได้

เขาตุ๋นน้ำซุปกระดูกเคี่ยวขึ้นมาอีกหม้อใหญ่ จุดประสงค์หลักก็เพื่อให้บาดแผลของบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องไม่เจ็บปวดมากนัก และยังทำผัดผักกาดขาวหยกเปรี้ยวหวานอีกหนึ่งอย่าง

เมื่อเวลาอาหารมาถึง นี่คงจะเป็นมื้ออาหารที่มีคนน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของยอดเขากระบี่เทพเลยก็ว่าได้ ซ้ำบรรดาศิษย์ยังดูสุภาพอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีการแก่งแย่งชิงดีใดๆ เกิดขึ้นเลย มีเพียงเสียงทักทายกันอย่างเป็นมิตรดังขึ้นเป็นระยะๆ

"เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ เหยียบเท้าข้าแล้วเนี่ย"

"ขออภัยด้วยขอรับศิษย์พี่ ข้าตาบอด มองไม่เห็นน่ะขอรับ"

"มองไม่เห็นแล้วยังจะมากินข้าวอีกรึ กลับไปนอนพักซะสิ"

"บัดซบเอ๊ย อย่าเบียดสิ เลือดเพิ่งจะหยุดไหล พอโดนเบียดแผลก็ปริแตกอีกแล้วเนี่ย"

"ฮี่ๆ ตอนนี้ถ้าข้าใช้วิชาหัตถ์พันพัวสักหน่อย ข้าก็จะได้ที่หนึ่งในพริบตาเลยไม่ใช่หรือ?"

ยังมีศิษย์ที่คิดจะเล่นตุกติก ทว่าเพิ่งจะขยับตัว เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดก็ดังขึ้น ดึงดูดสายตาเหยียดหยามจากผู้คนรอบข้างไปในทันที

"ข้าว่าสมองของเจ้าคงจะได้รับการกระทบกระเทือนไปด้วย ไปให้หมอตรวจดูดีๆ เถอะ แขนหักไปแล้วยังคิดจะใช้วิชาหัตถ์พันพัวอีก"

ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนอบอุ่นอ่อนโยนเช่นนี้ บรรดาศิษย์ก็กินข้าวกันจนเสร็จ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่จากไป ศิษย์หลายคนยังพากันนำกระดูกที่ถูกแทะจนขาวจั๊วะราวกับถูกฝอยขัดหม้อขัดมา ไม่มีเศษเนื้อติดอยู่เลยแม้แต่นิดเดียวติดไม้ติดมือกลับไปด้วย โดยอ้างชื่ออย่างสวยหรูว่าจะเอาไปให้บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องที่บาดเจ็บสาหัสจนลุกจากเตียงไม่ไหวได้กิน

ภาพนี้ช่างทำเอาผู้คนดูแล้วน้ำตาไหลพรากเลยใช่หรือไม่ล่ะ

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ยอมแบ่งปันอาหารให้ผู้อื่นแล้ว นั่นมันกระดูกท่อนโตเลยนะ แม้จะถูกดูดไปมาตั้งเจ็ดแปดสิบหน จนน้ำซุปในกระดูกถูกดูดจนแห้งเหือดไปหมดแล้ว ทว่าพวกเขากลับยังไม่ลืมพี่น้องของตน ซ้ำยังคิดจะนำกลับไปให้พวกเขาอีก

ในวินาทีนี้ ยอดเขากระบี่เทพได้ตีความหมายของคำว่า รักใคร่กลมเกลียวดุจพี่น้อง ร่วมเป็นร่วมตาย ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เจ้าบาดเจ็บสาหัสนอนซมอยู่บนเตียง ไม่เป็นไร ศิษย์พี่จะห่อข้าวไปให้เจ้าเอง ข้ากินเนื้อ เจ้าแทะกระดูก หากข้ามีเนื้อกินคำหนึ่ง ย่อมต้องมีกระดูกให้เจ้าแทะคำหนึ่งอย่างแน่นอน

มีเพียงเย่ฉางชิงที่ประคองกระบอกชาใบใหญ่ มองดูฉากนี้ด้วยอาการหนังตากระตุกยิกๆ ไม่ใช่สิ กระดูกนั่นมันยังมีรสชาติหลงเหลืออยู่อีกหรือ? เมื่อครู่พวกท่านก็ดูดกันจนแทบจะเกิดควันขึ้นมาอยู่แล้ว ยังจะเอากลับไปอีกรึ?