บทที่ 93 ข้าไม่ได้ทำ

เมื่อมองดูการแสดงของบรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารี ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างก็ลอบยกนิ้วโป้งให้เงียบๆ

ดูสิ ดูซะ นี่แหละที่เรียกว่ามืออาชีพ

ชั่วขณะนั้น ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพหลายคนก็ตระหนักได้ว่าตนเองยังมีข้อบกพร่องอยู่อีกมาก ดังนั้นคนเราน่ะ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ห้ามทะนงตัวเด็ดขาด ต้องเรียนรู้ไปจนแก่จนเฒ่า

ส่วนเย่ฉางชิงนั้น ยิ่งรู้สึกนับถือจนหมดหัวใจ

เดิมทีคิดว่าหลังจากได้เห็นลูกไม้สารพัดรูปแบบของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแล้ว ตนเองก็ถือว่าได้เปิดหูเปิดตามามากพอสมควร ทว่าดูจากตอนนี้แล้ว ในบางแง่มุม ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ยังอ่อนหัดอยู่นะ

นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์กระมัง

เจ้าดูสิ ทักษะการแสดงที่เป็นธรรมชาติ น้ำตาที่สั่งได้ดั่งใจนึก ทำเอาคนจับผิดไม่ได้เลยสักนิด

แม้แต่คนอย่างสือซงยังถูกโน้มน้าว เริ่มสงสัยในความคิดก่อนหน้านี้ของตนเอง

ทว่าในเวลานี้เอง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเจ้าเจิ้งผิงที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าค่ายกลพอดี ดวงตาก็เบิกกว้างสว่างวาบขึ้นมาทันที

ใช่แล้ว ถามเจ้าเจิ้งผิงสิ ต่อให้ศิษย์ยอดเขาหยกนารีจะมีพิรุธ ทว่าเจ้าเจิ้งผิงไม่มีทางมีปัญหาเด็ดขาด ด้วยนิสัยเถรตรงไม่ยอมหักของเขา ไม่มีทางร่วมมือทำเรื่องสกปรกเด็ดขาด

คิดได้ดังนั้น สือซงจึงเอ่ยปากถามทันที

"เจ้าเจิ้งผิง สิ่งที่บรรดาศิษย์พูดมาเป็นความจริงหรือไม่?"

ขอเพียงคำตอบของเจ้าเจิ้งผิงไม่มีปัญหา ทุกอย่างก็เป็นอันกระจ่าง

และเมื่อได้ยินสือซงเรียกชื่อเจ้าเจิ้งผิง หงจุนที่อยู่ด้านข้างก็ไม่หลงเหลือความกังวลเหมือนเช่นกาลก่อนอีกต่อไป กลับยกสุราขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์

ศิษย์พี่รองเอ๊ย ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว เจ้าเจิ้งผิงในยามนี้ ก็เป็นคนที่ผ่านการดื่มซุปมาแล้วเหมือนกัน

เมื่อเผชิญกับคำถามของสือซง เจ้าโหรวก็บีบมือเจ้าเจิ้งผิงแน่นขึ้น ใช่แล้ว ทั้งสองคนจับมือกันมาตลอดทาง สวีเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว มีคู่บำเพ็ญเพียรนี่มันสุดยอดไปเลยเนอะ

ส่วนเจ้าเจิ้งผิงในเวลานี้กลับมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เห็นได้ชัดว่าในใจกำลังต่อสู้อย่างหนัก ทว่าการต่อสู้เช่นนี้ เพียงแค่ประโยคเดียวของเจ้าโหรวก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"พี่ผิง ข้ายังอยากกินอาหารฝีมือศิษย์น้องฉางชิงอยู่นะเจ้าคะ"

"เรียนผู้อาวุโสรอง สิ่งที่บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องพูดมา ไม่มีสิ่งใดเป็นเรื่องเท็จเลยขอรับ"

สิ้นประโยคนี้ หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของสือซงก็คลายลง คราวนี้ไม่มีปัญหาแล้ว เจ้าเจิ้งผิงไม่มีทางโกหกเขาอย่างแน่นอน

หันไปมองบรรดาราชันอสูร ฉีสยงก็เอ่ยปากขึ้นในเวลาเดียวกัน

"ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?"

"ไม่ว่าจะเป็นยอดเขากระบี่เทพหรือยอดเขาหยกนารี ล้วนเป็นศิษย์สำนักเต้าอีของเจ้าทั้งสิ้น จะเอามาเป็นหลักฐานได้อย่างไร?"

"แล้วเผ่าอสูรของพวกเจ้ามีหลักฐานมายืนยันรึเปล่าล่ะ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาราชันอสูรก็มองลงไปยังสนามรบเบื้องล่าง บัดซบเอ๊ย ไม่มีตัวไหนรอดชีวิตเลยสักตัว จะเอาส้นตีนอะไรมาเป็นหลักฐานเล่า

ในเวลานี้ ฉีสยงก็ตวาดลั่นอีกครั้ง

"เรื่องราวกระจ่างชัดเจนแล้ว เป็นเผ่าอสูรของพวกเจ้าที่มาหาเรื่องก่อน หากไม่ให้คำอธิบาย เผ่ามนุษย์ของข้าไม่มีทางยอมเลิกราแน่"

เมื่อเผชิญกับท่าทีกดดันของฉีสยง ราชันอสูรตนหนึ่งก็ตวาดด้วยความโกรธ

"ฉีสยง นี่มันคำกล่าวอ้างของเจ้าฝ่ายเดียวชัดๆ คิดจริงๆ หรือว่าเผ่าอสูรของข้า..."

"ตกลง เรื่องนี้ถือว่าเผ่าอสูรของพวกข้าผิดเอง จะส่งของชดเชยไปให้ในไม่ช้า"

ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบ ก็ถูกราชันอสูรแห่งแนวเขาพยัคฆ์อีกตนหนึ่งขัดจังหวะ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนที่ราชันอสูรตนอื่นจะได้เอ่ยปาก พยัคฆ์โลหิตที่อยู่ด้านล่างก็แผดเสียงคำรามลั่น

"ข้าไม่ได้ทำ พวกเขากำลังใส่ร้ายข้า ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย"

ถ้าเป็นแบบนี้ ก็เท่ากับยอมรับทุกอย่างเลยไม่ใช่หรือไง ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตไม่ยอมรับ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

ทว่าราชันอสูรแห่งแนวเขาพยัคฆ์ตนนี้กลับไม่พูดอะไรมาก เพียงแค่ส่งสายตาให้มัน จากนั้นก็หันไปพูดกับฉีสยง

"ตอนนี้พอใจหรือยัง?"

"หึ ครั้งนี้ถือว่าแล้วไป หากมีครั้งหน้า เผ่ามนุษย์ของข้าไม่ปล่อยไว้แน่"

"ไป"

ไม่พูดพร่ำทำเพลง บรรดาราชันอสูรก็พาราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่บาดเจ็บสาหัส รวมถึงพยัคฆ์โลหิต อินทรีทอง และซากสัตว์อสูรเกลื่อนพื้น หันหลังเดินจากไปทันที

"เดี๋ยวก่อนสิ ซากพวกนี้เป็นของพวกเรา..."

เมื่อเห็นซากสัตว์อสูรถูกเก็บไป ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ไม่พอใจทันที น่าเสียดายที่บรรดาราชันอสูรไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เก็บกวาดเสร็จก็หายตัวไปในพริบตา

เมื่อบรรดาราชันอสูรจากไป บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็อยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา วัตถุดิบชั้นเลิศตั้งมากมาย เอาไปให้พวกราชันอสูรพวกนั้นก็เสียของเปล่าๆ

"เอาล่ะ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลต่อไป ส่วนศิษย์ยอดเขาหยกนารีให้กลับสำนักพร้อมกัน"

ฉีสยงเอ่ยขึ้นในเวลานี้

ทว่าวินาทีต่อมา ศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็พากันเอ่ยปากแย้งขึ้นมา

"ท่านเจ้าสำนัก ข้าคิดว่าพวกสัตว์อสูรคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่ ข้าคิดว่าค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลควรจะให้ศิษย์สองยอดเขาอยู่ประจำการถึงจะปลอดภัย ดังนั้นศิษย์จึงขออยู่ต่อเจ้าค่ะ"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ สัตว์อสูรพวกนี้ชั่วร้ายนัก ใครจะรู้ว่าพวกมันมีแผนการอะไรซ่อนอยู่ ให้พวกเราประจำการร่วมกับยอดเขากระบี่เทพที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลเถิด เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน"

"ศิษย์ขอร้องท่านเจ้าสำนัก ให้ยอดเขาหยกนารีประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลต่อไปเถิดเจ้าค่ะ"

"ยอดเขาหยกนารีขอรับคำสั่ง ประจำการที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลต่อไปเจ้าค่ะ"

เมื่อเห็นศิษย์ยอดเขาหยกนารีแต่ละคนไม่อยากจะจากไป ฉีสยงก็มุมปากกระตุก ตวาดลั่นด้วยความโกรธ

"เหลวไหล ยังวุ่นวายไม่พออีกหรือไง? รีบขึ้นเรือเหาะกลับสำนักไปให้หมดเลย"

ยังอยากจะพูดอะไรอีก ทว่าป่ายฮวาก็เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ยังไม่ฟังคำสั่งอีก?"

"เจ้าค่ะ"

เมื่อเห็นท่านเจ้ายอดเขาเอ่ยปากเช่นนี้ บรรดาศิษย์ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนัก จากนั้นแต่ละคนก็มองเย่ฉางชิงด้วยความอาลัยอาวรณ์

สายตานั้น ราวกับกำลังมองดูชายหนุ่มที่ทอดทิ้งพวกนาง เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความน้อยเนื้อต่ำใจ ทำเอาเย่ฉางชิงถึงกับเหงื่อตก

ศิษย์ยอดเขาหยกนารีขึ้นเรือเหาะด้วยความอาลัยอาวรณ์ ส่วนหงจุนในยามนี้กลับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

"แปลกจัง ศิษย์ทรยศนั่นไปไหนแล้ว? แล้วเจ้าหนูฉางชิงล่ะ?"

เขาย่อมไม่ลืมเย่ฉางชิง ทว่ามองหาจนทั่วก็ไม่พบ ในที่สุดก็เหลือบไปมองในค่ายกลอย่างไม่ตั้งใจ ก็เห็นสวีเจี๋ยดึงเย่ฉางชิงเข้าไปในค่ายกลตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เวลานี้ยังโบกมือให้เขาอยู่เลย

"ศิษย์ทรยศ..."

เลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกระลอก ส่วนสวีเจี๋ยที่อยู่ด้านในค่ายกลกลับยิ้มแฉ่ง เรื่องแค่นี้ทำไมเขาจะคิดไม่ถึงล่ะ ดังนั้นถึงได้รีบดึงศิษย์น้องฉางชิงวิ่งเข้าไปในค่ายกลแต่เนิ่นๆ

"หงจุน เจ้าก็กลับไปพร้อมกับข้าเลย"

กำลังจะก้าวเข้าไป เสียงของฉีสยงก็ดังขึ้น เมื่อได้ยินเช่นนั้น หงจุนก็ฉีกยิ้มพลางกล่าว

"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าเป็นห่วงว่า..."

"ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ไสหัวกลับมาเดี๋ยวนี้"

ฉีสยงไม่เปิดโอกาสให้หงจุนได้อธิบายเลย เขาด่าทอด้วยความโกรธ รู้สึกราวกับว่าอายุขัยของตนกำลังลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เป็นเจ้าสำนักนี่คงทำให้อายุสั้นลงไปหลายร้อยปีแน่ๆ

เมื่อเห็นว่าไม่มีทางต่อรองได้เลย หงจุนจึงทำได้เพียงหันไปถลึงตาใส่สวีเจี๋ยอย่างดุร้าย ส่วนเจ้าเด็กนี่ก็ยังโบกมืออำลาอีก

กัดฟันกรอด หงจุนก็ต้องจำใจเดินตามฉีสยงจากไป

"ไอ้ลูกหมา ฝากไว้ก่อนเถอะ"

เมื่อทุกคนจากไปแล้ว ภายในค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลก็เหลือเพียงศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเท่านั้น

"ไปๆๆ ศิษย์น้องฉางชิง ศิษย์พี่จะพาเจ้าไปดูค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลเอง"

"อย่าเห็นว่าค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลนี้จะดูเรียบง่ายไปสักหน่อย เทียบกับในสำนักไม่ได้ ทว่าที่นี่คือสถานที่ที่พวกเราสามารถทำอะไรตามใจชอบได้อย่างแท้จริงเลยนะ"

"อย่างพวกผู้ดูแล ผู้อาวุโส โดยเฉพาะท่านอาจารย์ พวกเขาเข้ามาไม่ได้หรอก ดังนั้นตลอดหนึ่งปีนี้ พวกเราอยากจะทำอะไรก็ทำ คิดดูสิว่ามันจะวิเศษขนาดไหน"

สวีเจี๋ยยิ้มแฉ่งพลางดึงเย่ฉางชิงเดินเข้าไปในค่ายกล เอ่ยด้วยความตื่นเต้น

เรื่องราวจบลงแล้ว ตลอดหนึ่งปีต่อจากนี้ ก็แค่นอนกินข้าวสบายๆ ได้แล้ว ไม่มีพวกตาแก่พวกนั้น อาหารสามมื้อต่อวัน ข้า สวีเจี๋ย ก็จะได้กินอย่างสบายใจแล้ว