บทที่ 92 พวกเราคือฝ่ายธรรมะ

บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างพากันส่งเสียงสนับสนุนคำพูดของหงจุนอย่างพร้อมเพรียงด้วยท่าทางขึงขังจริงจัง

"ท่านเจ้ายอดเขาพูดถูกแล้ว"

"ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬตั้งใจจะยั่วยุให้เกิดสงครามระหว่างสองเผ่าพันธุ์จริงๆ"

"ใช่แล้วขอรับ ตอนนั้นพวกเรากำลังนั่งเรือเหาะคุยกันอย่างสนุกสนาน จู่ๆ ก็ถูกราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬโจมตี หากไม่ใช่เพราะท่านเจ้ายอดเขามาช่วยไว้ทัน พวกเราคงถูกราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬฆ่าตายไปหมดแล้ว"

"ในเช้าวันที่อากาศแจ่มใส ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอย่างพวกเรากำลังนั่งเรือเหาะไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลด้วยความเบิกบานใจ ทว่าเพิ่งจะเดินทางมาได้ครึ่งทาง ก็มาเจอกับราชันอสูรตนหนึ่ง มันไม่พูดพร่ำทำเพลงก็คิดจะฆ่าพวกเรา ดีที่ท่านเจ้ายอดเขามาช่วยพวกเราไว้"

"วันที่ 8 เดือน 4 ปีฮ่าวถู่ที่ 9963 ในฐานะศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ วันนี้เป็นวันที่ข้าต้องเดินทางไปสับเปลี่ยนกำลังคนที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ทว่าระหว่างทางพวกเรากลับพบราชันอสูร ราชันอสูรตนนี้คิดจะฆ่าพวกเรา มันต้องการใช้พวกเราเป็นเครื่องมือในการยั่วยุให้เกิดสงครามระหว่างมนุษย์และอสูร..."

บรรดาศิษย์ต่างพากันส่งเสียงเจื้อยแจ้ว บางคนถึงกับล้มลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น ร้องโอดโอยไม่หยุด

"ท่านเจ้าสำนัก ดูขาข้าสิขอรับ นี่คือบาดแผลที่ถูกราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬทำร้าย"

"ยังมีข้าด้วย แขนของข้าก็เหมือนกัน บาดแผลนี้ยาวเหยียดมาตั้งแต่ส้นเท้าเลยนะขอรับ"

แค่พูดอย่างเดียวยังไม่พอ ต้องมีบาดแผลมาประกอบฉากด้วย ทว่าศิษย์ยอดเขาหยกนารีที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างเอือมระอา

"ศิษย์พี่แผลของท่านมันตกสะเก็ดแล้วนะ"

"เป็นไปไม่ได้ ศิษย์พี่หญิง ท่านดูให้ดีๆ สิ"

แผลที่เดิมทีตกสะเก็ดไปแล้ว จู่ๆ ก็มีเลือดไหลซึมออกมาอีกครั้ง เมื่อเห็นดังนั้น ศิษย์ยอดเขาหยกนารีต่างก็มุมปากกระตุกยิกๆ ช่างเป็นคนที่ร้ายกาจจริงๆ

"พอได้แล้ว ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่เคยเจอพวกเจ้าเลยด้วยซ้ำ... อั้ก แค่กๆ... พรวด..."

ทนไม่ไหวอีกต่อไป ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬแผดเสียงคำรามลั่น ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต แล้วก็สลบเหมือดไปอีกรอบ

"พวกเจ้าดูสิ ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬฆ่าตัวตายหนีความผิดไปแล้ว"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้น ชั่วขณะนั้น บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างก็ส่งเสียงสนับสนุน

"มันรู้ตัวว่าความลับแตก จึงฆ่าตัวตายหนีความผิด ข้าว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีผู้สมรู้ร่วมคิดอย่างแน่นอน"

"ใช่ ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬต้องฆ่าตัวตายเพื่อปกป้องผู้สมรู้ร่วมคิดแน่ๆ"

"เมื่อครู่นี้ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬบอกว่าจะไปหาพยัคฆ์โลหิตที่หุบเขาอินทรีเหิน ถ้าเป็นแบบนั้น ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัยอย่างหนัก"

"ถูกต้อง หากไม่ใช่ผู้สมรู้ร่วมคิด แล้วทำไมราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตถึงไปปรากฏตัวที่หุบเขาอินทรีเหินได้เหมาะเจาะขนาดนี้? มันต้องไปรอรับราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่นั่น เพื่อให้แน่ใจว่าแผนการจะสำเร็จลุล่วงแน่ๆ"

"ราชันอสูรอินทรีทองก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน"

"นี่คือการซุ่มโจมตีศิษย์สำนักเต้าอีของพวกเราโดยเฉพาะ ท่านเจ้าสำนักห้ามปล่อยให้พวกเดรัจฉานพวกนี้ลอยนวลไปได้นะขอรับ"

"ขอท่านเจ้าสำนักโปรดให้ความเป็นธรรมด้วย"

"ขอท่านเจ้าสำนักโปรดให้ความเป็นธรรมด้วย"

บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างจำแลงกายเป็นยอดนักสืบ วิเคราะห์เป็นฉากๆ จนราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทองกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปเสียอย่างนั้น

คราวนี้ไม่ใช่แค่ศิษย์ยอดเขาหยกนารีที่อ้าปากค้าง แม้แต่ฉีสยงและคนอื่นๆ ก็ยังรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ

ทว่าคนที่ตกตะลึงที่สุดเห็นจะเป็นสือซง เมื่อครู่นี้เขายังคิดว่ามีศิษย์เช่นไรย่อมมีอาจารย์เช่นนั้น

แต่ตอนนี้ เขาอยากจะกล่าวคำว่าขอโทษเหลือเกิน เขาคิดตื้นเกินไปแล้ว นี่มันศิษย์คิดล้างครูชัดๆ

การโยนขี้ของหงจุนยังพอฟังขึ้นอยู่บ้าง ทว่าบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้ นี่มันสาดโคลนใส่กันมั่วซั่วไปหมดเลยนี่หว่า

แถมยังทำเป็นจริงเป็นจังเสียด้วย สือซงล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าริมฝีปากอุณหภูมิ 36 องศาเซลเซียสของพวกศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ทำไมถึงพ่นคำพูดที่หน้าไม่อายขนาดนี้ออกมาได้

"รอให้มีโอกาส ข้าต้องเอาคันฉ่องส่องใจไปส่องยอดเขากระบี่เทพให้ดีๆ เสียแล้ว"

ในฐานะเจ้าหอคุมกฎ สือซงยิ่งรู้สึกว่ายอดเขากระบี่เทพมีปัญหาใหญ่แล้ว ถึงเวลาต้องอัญเชิญคันฉ่องส่องใจออกมาเสียที

ส่วนบรรดาราชันอสูร เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็โกรธจนควันออกเจ็ดทวาร โดยเฉพาะราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทอง

"เหลวไหล เหลวไหลทั้งเพ พ่นแต่คำโป้ปด"

"อินทรีทองอย่างข้าตั้งตนอยู่ในความถูกต้อง ไม่กลัวการใส่ร้ายป้ายสีของพวกเจ้าหรอก"

"หงจุน ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของเจ้าเอามาเป็นพยานไม่ได้หรอก"

"ใช่แล้ว พวกเขาล้วนเป็นคนของเจ้า ย่อมต้องเข้าข้างเจ้าอยู่แล้ว"

เมื่อเห็นบรรดาราชันอสูรยังคิดจะแก้ตัว ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ไม่ยอมลดละทันที

เหอะ ไอ้พวกเดรัจฉานยังคิดจะมาต่อปากต่อคำกับพวกข้างั้นรึ? สงสัยพวกเจ้ายังไม่รู้สินะว่าทั่วทั้งร่างของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอย่างพวกเรา สิ่งที่แข็งที่สุดก็คือปากนี่แหละ

ไม่เชื่อพวกข้างั้นรึ ถ้างั้นศิษย์ยอดเขาหยกนารี พวกเจ้าก็คงเถียงไม่ออกแล้วล่ะสิ

ชั่วขณะนั้น บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างก็หันไปมองศิษย์ยอดเขาหยกนารีที่อยู่ด้านข้าง เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมา ศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็เปลี่ยนสีหน้าไปทันที เอ่ยขึ้นอย่างไม่ลังเล

"ศิษย์พี่ พวกเราคือศิษย์ฝ่ายธรรมะนะ"

"ใช่แล้ว พวกเราคือศิษย์ฝ่ายธรรมะ ดังนั้นเวลาเผชิญหน้ากับเผ่าอสูร ก็ต้องทำทุกวิถีทางไม่เลือกหน้า"

"พวกเรารักษาหน้าตานะ"

"พวกมันเป็นสัตว์อสูรนะ"

"ข้าพูดไม่ออกหรอก"

"งั้นยังอยากจะกินข้าวอยู่ไหมล่ะ? อย่าลืมนะว่าศิษย์น้องฉางชิงก็เป็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของพวกเราเหมือนกัน"

สิ้นประโยคนี้ ร่างอรชรของบรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที พวกนางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"เรื่องนี้ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬเป็นคนก่อจริงๆ เจ้าค่ะ"

"ตอนที่พวกศิษย์พี่ยอดเขากระบี่เทพนั่งเรือเหาะหนีตายมาที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็ไล่กวดตามมาติดๆ หากไม่ใช่เพราะท่านเจ้ายอดเขาหงจุนและท่านผู้อาวุโสใหญ่ชิงสือมาช่วยไว้ทัน ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬคงได้สังหารหมู่พวกเราไปแล้ว"

"ไม่เพียงแค่นั้น หลังจากที่ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬมาถึงค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล นอกจากจะคิดสังหารศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแล้ว ยังคิดจะ... ยังคิดจะลงมือกับพวกเราด้วย"

"โฮๆๆ ถูกต้องแล้ว มัน... มันถึงกับคิดจะจับพวกเราทุกคนกลับไปที่แนวเขาพยัคฆ์ เพื่อไปเป็นทาสมนุษย์ของมัน"

"ท่านอาจารย์ หากไม่ใช่เพราะท่านเจ้ายอดเขาหงจุนมาช่วยไว้ทัน ท่านคงไม่ได้เห็นหน้าศิษย์อีกแล้ว"

"มัน... มันยังบอกอีกว่า เผ่าพันธุ์เดียวกันมีไว้เพื่อสืบพันธุ์ เผ่าพันธุ์อื่นต่างหากคือรักแท้ โชคดีที่มีท่านเจ้ายอดเขาหงจุน ไม่อย่างนั้นศิษย์คง... โฮๆๆ..."

ช่วงแรกก็ยังปกติอยู่ บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต่างพยักหน้าด้วยความพอใจ คราวนี้คงไม่มีอะไรจะเถียงแล้วสิ

ทว่าพอนานเข้า เนื้อเรื่องก็เริ่มจะผิดเพี้ยนไปแล้ว ทำไมถึงมีทาสมนุษย์โผล่มาได้ล่ะ?

คราวนี้ถึงคราวศิษย์ยอดเขากระบี่เทพต้องยืนอึ้งบ้างแล้ว เมื่อมองดูศิษย์ยอดเขาหยกนารีแต่ละคนที่ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด ร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าเวทนา บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็มึนงงไปหมด

หากพวกเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ตลอด คงหลงเชื่อไปแล้ว ท่าทางเหมือนจริงมาก เหมือนจนเกือบจะเชื่อว่าราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬได้ทำเรื่องพรรค์นั้นจริงๆ

เดี๋ยวนะ ให้พวกเจ้าเป็นพยานเฉยๆ แล้วทำไมต้องเติมแต่งบทละครด้วยเล่า

ทว่าก็ต้องยอมรับ ผู้หญิงเวลาแสดงละคร ดูเหมือนจะมีพรสวรรค์มากกว่าผู้ชายอยู่สามส่วนจริงๆ

ลดความแข็งกระด้างลง เพิ่มความมีชีวิตชีวาเข้าไปอีกนิด

อย่างน้อยป่ายฮวาก็เชื่อสนิทใจโดยไม่ได้คิดอะไรให้มากความ

ประการแรกก็คือ เห็นบรรดาศิษย์ร้องไห้อย่างน่าสงสาร ประการที่สอง ป่ายฮวาก็มีความมั่นใจในตัวศิษย์ยอดเขาของตน

นางให้ความสำคัญกับความประพฤติของศิษย์มาโดยตลอด นอกเหนือจากการฝึกวิชาแล้ว ป่ายฮวายังมักจะสั่งให้พวกนางอ่านหนังสือศึกษาหาความรู้อยู่เสมอ

และศิษย์ยอดเขาหยกนารีแต่ละคนก็ล้วนเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท

ไม่เหมือนกับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ที่แต่ละคนดูเหลาะแหละไม่เอาถ่าน เหมือนกับหงจุนตาแก่ขี้เมาไม่มีผิด

ดังนั้น คำพูดของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ป่ายฮวาอาจจะไม่เชื่อ ทว่าคำพูดของศิษย์ตัวเอง นางแทบไม่มีความสงสัยเลย

ไม่เพียงแต่ป่ายฮวาเท่านั้น แม้แต่ฉีสยงที่อยู่ด้านข้างก็ยังมีสีหน้าสับสน สือซงยิ่งขมวดคิ้วมุ่น

"หรือว่าที่หงจุนพูดจะเป็นเรื่องจริง? ไม่น่าจะใช่สิ คำพูดของตาแก่คนนี้จะเชื่อได้หรือ? แต่ศิษย์ยอดเขาหยกนารีคงไม่โกหกหรอกมั้ง พวกนางไม่เหมือนยอดเขากระบี่เทพนี่นา"