บทที่ 91 มีศิษย์เช่นไรย่อมมีอาจารย์เช่นนั้น

มองตามปลายนิ้วของหงจุนไป ทุกคนก็เห็นบางสิ่งที่ดูไม่ออกเลยว่าเป็นตัวอะไร กำลังเดินโซเซออกมาจากกองซากศพ

ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยรอยรองเท้าสีดำปื้น ใบหน้าก็บิดเบี้ยวผิดรูป อย่าว่าแต่ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์อย่างฉีสยงเลย แม้แต่บรรดาราชันอสูรในยามนี้ก็ยังถึงกับยืนอึ้ง

"นี่มันตัวอะไรเนี่ย?"

"บัดซบ พยัคฆ์ทมิฬ..."

เป็นราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตที่จำได้ก่อนใคร มันแผดเสียงคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าไปหา ประคองร่างราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่กำลังจะล้มลงกับพื้นไว้แน่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

"พยัคฆ์ทมิฬ เจ้าเป็นอะไรไป เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม ตอบข้ามาสิ"

มันเอ่ยถามด้วยความร้อนรน ทว่าราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬกลับรู้สึกหน้ามืดตาลาย สติสัมปชัญญะเลือนลาง ชั่วขณะนั้นยังดึงสติกลับมาไม่ได้

ซ้ำราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตยังเอาแต่ตะโกนอยู่ข้างหู ยิ่งทำเอามันสมองอื้ออึงไปหมด

"เลิกตะโกนได้แล้ว"

กว่าจะเรียกสติกลับมาได้ก็แทบแย่ รู้สึกราวกับว่ากระดูกทั่วร่างแหลกสลาย หากตนเองไม่ใช่ราชันอสูร เกรงว่าคงไม่มีโอกาสลืมตาตื่นขึ้นมาอีกแล้ว

เมื่อมองดูพยัคฆ์โลหิตที่ประคองตนอยู่ด้านข้าง ในดวงตาของพยัคฆ์ทมิฬก็ฉายแววซาบซึ้งใจ ช่างสมกับเป็นพี่น้องร่วมสาบานจริงๆ

ทว่าวินาทีต่อมาเมื่อเหลือบไปเห็นหงจุนบนท้องฟ้า ในดวงตาก็พลันปรากฏแววโกรธเกรี้ยว แผดเสียงตวาดลั่น

"หงจุน..."

เรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนจะสลบไป ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬย่อมไม่มีทางลืมเลือน ทว่ายังไม่ทันที่มันจะเอ่ยปาก หงจุนก็ชิงตวาดขึ้นมาก่อน

"ช่างกล้าหาญนักนะพยัคฆ์ทมิฬ เจ้าจงใจจะปองร้ายศิษย์สำนักเต้าอีของข้า เพื่อยั่วยุให้เกิดสงครามระหว่างมนุษย์และอสูร ทำลายข้อตกลงของทั้งสองเผ่าพันธุ์ เรื่องนี้เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก?"

เดิมทีคิดจะทวงคืนความยุติธรรม ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของหงจุน พยัคฆ์ทมิฬก็ถึงกับมึนงง แผดเสียงคำรามตอบกลับไปโดยสัญชาตญาณ

"ข้าไม่ได้ทำ เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้านะ"

ข้าไปคิดจะฆ่าศิษย์สำนักเต้าอีของเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กันฟะ เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาราชันอสูรต่างก็พากันเอ่ยปาก

"ใช่แล้ว เจ้าบอกว่าใช่ก็ใช่รึ มีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์?"

"พูดปากเปล่า นี่มันคำกล่าวอ้างเลื่อนลอยของเผ่ามนุษย์พวกเจ้าฝ่ายเดียวชัดๆ"

"เอาหลักฐานออกมาสิ"

เมื่อเผชิญกับคำตวาดด่าทอของบรรดาราชันอสูร หงจุนก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"ต้องการหลักฐานงั้นรึ? ได้ ข้าจะให้พวกเจ้า"

พูดจบ หงจุนก็หันไปมองพยัคฆ์ทมิฬพลางเอ่ยถามเสียงต่ำ

"พยัคฆ์ทมิฬ ข้าขอถามเจ้า เหตุใดเจ้าจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่?"

พยัคฆ์ทมิฬในยามนี้ แม้จะได้สติกลับมาแล้ว ทว่าสมองยังคงมึนงงอยู่บ้าง เมื่อได้ยินเช่นนั้น มันจึงตอบกลับไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

"เดิมทีข้าจะไปหาพยัคฆ์โลหิตที่หุบเขาอินทรีเหิน ใครจะไปรู้ว่าระหว่างทางดันมาเจอเจ้าเข้า..."

มันเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกไป เดิมทีคิดว่าอธิบายได้ชัดเจนแล้ว ทว่าใครจะคาดคิด เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หงจุนกลับแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา หันไปมองทุกคนที่อยู่ในนั้นพลางกล่าวว่า

"คำโกหกพกปลมที่หยาบคายเช่นนี้ ทุกท่านเชื่อลงหรือ? คำพูดเช่นนี้เอาไปหลอกเด็กสามขวบยังไม่มีใครเชื่อเลย"

"ความจริงก็คือ พยัคฆ์ทมิฬสืบทราบมาว่า วันนี้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของข้าจะเดินทางมาสับเปลี่ยนกำลังคนที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล จึงตั้งใจมาดักรออยู่กลางทาง โดยมีเจตนาจะดักสังหารศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของข้า"

"จุดประสงค์ก็ชัดเจนอยู่แล้ว นั่นคือต้องการยั่วยุให้เกิดสงครามระหว่างสองเผ่าพันธุ์"

"ลองคิดดูสิ หากวันนี้ตาแก่อย่างข้าไม่ได้ตามมาด้วย ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพมากมายคงถูกฆ่าล้างบางไปแล้ว ถึงตอนนั้นสงครามระหว่างสองเผ่าพันธุ์ย่อมต้องปะทุขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"

"ดังนั้น การกระทำของพยัคฆ์ทมิฬในครั้งนี้ จึงซ่อนเร้นเจตนาร้าย หวังเสี้ยมให้แตกแยก"

"มันไม่ได้เป็นเพียงศัตรูตัวฉกาจของเผ่ามนุษย์เราเท่านั้น ทว่ายังเป็นไส้ศึกของเผ่าอสูรพวกเจ้าอีกด้วย ในใจมันต้องมีความลับที่ไม่อาจบอกใครซ่อนอยู่อย่างแน่นอน ตาแก่อย่างข้าขอเสนอให้ส่งตัวมันให้สำนักเต้าอีของพวกเรา ให้สำนักเต้าอีเป็นผู้ไต่สวนอย่างเข้มงวดเอง"

สิ้นประโยคนี้ พยัคฆ์ทมิฬก็ถึงกับยืนเซ่อไปเลย ข้าไปคิดจะยั่วยุให้เกิดสงครามระหว่างมนุษย์และอสูรตั้งแต่เมื่อไหร่กันฟะ?

อีกอย่าง เจ้าพูดแค่เรื่องเผ่ามนุษย์ของเจ้าก็พอแล้วสิ แล้วข้าไปหักหลังเผ่าอสูรตั้งแต่เมื่อไหร่?

มันมองหงจุนด้วยสายตาโกรธแค้น พยัคฆ์ทมิฬตะโกนลั่นด้วยความโมโห

"มันพูดจาเหลวไหล มันใส่ร้ายข้า มันกำลังใส่ร้ายข้าอยู่นะ... แค่กๆ..."

ด้วยความตื่นเต้น จึงไปกระเทือนถึงบาดแผลเข้า ทำเอามันกระอักเลือดออกมาอีกหลายคำ

เมื่อเผชิญหน้ากับความโกรธเกรี้ยวของพยัคฆ์ทมิฬ หงจุนกลับยกสุราขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"พวกเจ้าดูสิ มันร้อนตัวแล้ว นี่คือปฏิกิริยาของคนที่ถูกตาแก่อย่างข้าพูดแทงใจดำ ความทะเยอทะยานอันโหดเหี้ยมของพยัคฆ์ทมิฬเป็นที่ประจักษ์ชัดแล้ว มันได้ทรยศเผ่าอสูรของพวกเจ้าไปแล้ว หรือพวกเจ้ายังจะโง่งมยอมให้มันหลอกใช้ตามใจชอบอีกงั้นรึ?"

ยิ่งหงจุนทำตัวสบายๆ พยัคฆ์ทมิฬก็ยิ่งโกรธจัด แม้แต่พยัคฆ์โลหิตก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

"หงจุน เจ้าเลิกพูดจายุแยงตะแคงรั่วที่นี่ได้แล้ว"

"ยุแยงตะแคงรั่วงั้นรึ? หึ งั้นข้าขอถามเจ้าหน่อย พยัคฆ์ทมิฬอยู่ดีๆ ทำไมถึงมาปรากฏตัวอยู่บนเส้นทางที่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของข้าต้องเดินผ่านด้วยล่ะ?"

"เมื่อครู่ก็บอกไปแล้วไม่ใช่รึว่าเป็นเรื่องบังเอิญ"

"บังเอิญรึ? ถ้าพูดแบบนี้ พรุ่งนี้ข้าไปเดินเล่นที่แนวเขาพยัคฆ์ของพวกเจ้าสักรอบ ก็ถือเป็นความบังเอิญด้วยงั้นสิ?"

"เรื่องนี้..."

พยัคฆ์โลหิตถึงกับเถียงไม่ออก หงจุนจึงกล่าวต่อไป

"บนโลกใบนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นเชียวรึ ข้าจะบอกให้ฟัง การที่พยัคฆ์ทมิฬไปปรากฏตัวอยู่ที่นั่น ล้วนมีจุดประสงค์แอบแฝงทั้งสิ้น และเป้าหมายก็คือศิษย์ยอดเขากระบี่เทพของข้า"

"นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด ทว่าเป็นปฏิบัติการที่มีการไตร่ตรองและวางแผนมาเป็นอย่างดี"

"เป็นพยัคฆ์ทมิฬที่จงใจละเมิดข้อตกลงของสองเผ่าพันธุ์อย่างโจ่งแจ้ง"

ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ พยัคฆ์โลหิตจึงรีบเอ่ยแย้ง

"หากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วเหตุใดพยัคฆ์ทมิฬจึงส่งเสียงขอความช่วยเหลือจากข้าล่ะ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หงจุนก็มองราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตด้วยสายตาราวกับมองคนโง่เง่าเต่าตุ่นพลางกล่าวว่า

"บอกว่าสมองเจ้ามีปัญหาก็ยังไม่เชื่อ เมื่อครู่ก็บอกไปแล้วไง หากไม่ใช่เพราะตาแก่อย่างข้า พยัคฆ์ทมิฬก็คงทำสำเร็จไปแล้ว มันไม่ได้คาดคิดว่าตาแก่อย่างข้าจะโผล่มา ทำให้แผนการล้มเหลว ซ้ำยังสู้ข้าไม่ได้ มันถึงได้ร้องขอความช่วยเหลือไงเล่า"

"เรื่องราวกระจ่างชัดแจ้งแล้ว หลักฐานที่พวกเจ้าต้องการข้าก็เอาให้ดูแล้ว ดังนั้นในเรื่องนี้ สมควรที่เผ่าอสูรอย่างพวกเจ้าจะต้องให้คำอธิบายแก่พวกเราต่างหาก"

พูดจบ หงจุนก็หันไปตวาดลั่นใส่บรรดาราชันอสูร

เมื่อเห็นลีลาการพลิกแพลงสถานการณ์เช่นนี้ ฉีสยง ป่ายฮวา และยอดฝีมือจากสำนักใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง ต่างก็มีแววตาพิลึกพิลั่นพาดผ่าน

มีเพียงสือซงเท่านั้นที่แววตาทอประกายความฉลาดหลักแหลมราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสรรพสิ่ง ให้ความรู้สึกเหมือนคนทั้งโลกกำลังมึนเมา มีเพียงข้าที่ตื่นรู้เพียงผู้เดียว

นี่มันเหมือนกับสถานการณ์ของสำนักลั่วเสียในครั้งก่อนไม่มีผิดเพี้ยนเลยไม่ใช่หรือไง

ทว่าครั้งก่อนคนที่ออกโรงคือสวีเจี๋ยศิษย์ของหงจุน ส่วนคราวนี้เปลี่ยนมาเป็นอาจารย์ลงมือเอง

ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกแปลกใจ ว่าทำไมสวีเจี๋ยถึงได้มีฝีปากกล้า พูดจาเป็นฉากๆ ซ้ำยังมีเหตุผลรองรับทุกคำพูด ทำเอาคนเถียงไม่ออกเลยทีเดียว

ยามนี้ดูเหมือนว่าจะหาต้นตอเจอแล้วสินะ สมแล้วที่มีศิษย์เช่นไรย่อมมีอาจารย์เช่นนั้น ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับสวีเจี๋ยแล้ว หงจุนเห็นได้ชัดว่าเฉียบขาดและเก๋าเกมกว่ามาก

อาจารย์ของเจ้า อย่างไรเสียก็ยังคงเป็นอาจารย์ของเจ้าอยู่วันยังค่ำแหละนะ

บรรดาราชันอสูรถูกหงจุนพูดยอกย้อนจนเถียงไม่ออก พยัคฆ์ทมิฬยิ่งโกรธจนกระอักเลือดคำโต เมื่อเห็นดังนั้น หงจุนก็ยังไม่ลืมที่จะพูดสมทบอีกประโยค

"พวกเจ้าดูสิ ข้าพูดไม่ผิดเลยใช่ไหมล่ะ พยัคฆ์ทมิฬไร้คำจะแก้ตัว อับอายจนกระอักเลือดออกมาแล้ว นี่แหละคือหลักฐานชิ้นโบแดง"

????

"ข้าบาดเจ็บจนกระอักเลือดต่างหากเล่า อับอายบิดาเจ้าสิ"

ราชันอสูรตนอื่นๆ ก็หน้าดำทะมึน ทว่าพวกมันย่อมไม่มีทางยอมจำนนง่ายๆ เช่นนี้ จึงมีราชันอสูรตนหนึ่งเอ่ยขึ้นทันที

"หงจุน เลิกพูดจาตลบตะแลงได้แล้ว นี่ก็ยังเป็นเพียงคำพูดของเจ้าฝ่ายเดียวอยู่ดี หากแน่จริงก็เอาหลักฐานที่เป็นชิ้นเป็นอันออกมาสิ"

กัดเรื่องหลักฐานไม่ยอมปล่อย ทว่าสิ้นคำพูด เสียงตะโกนของบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ดังก้องมาจากเบื้องล่าง

"ข้าขอเป็นพยาน"

"ใช่แล้ว ท่านเจ้ายอดเขาพูดถูกเผงเลย เป็นราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬนั่นแหละ เป็นมันนั่นแหละ"

บรรดาศิษย์ต่างก็พากันพูดด้วยความโกรธแค้น ปลายหอกชี้เป้าพุ่งตรงไปยังราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬ