บทที่ 90 ฉีสยงมาถึง

เสียงร้องตะโกนฆ่าฟันไม่เคยหยุด น้ำซุปกระดูกเคี่ยวก็ไม่เคยขาดตอน สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาก็คือหยาดเหงื่อแห่งความเหน็ดเหนื่อยบนหน้าผากของเย่ฉางชิง

ทว่าเมื่อนึกถึงบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องมากมายที่กำลังอาบเลือดต่อสู้อยู่ในสนามรบ เย่ฉางชิงก็ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด

"อ๊าก น้ำซุปนี้ช่างอร่อยเหลือเกิน ข้ารอดตายแล้ว"

"รอดตายแล้วก็รีบไสหัวกลับไปฆ่าสัตว์อสูรสิ ถึงตาข้าดื่มแล้ว"

เมื่อเห็นเย่ฉางชิงเหงื่อท่วมหน้าผาก หวังเหยาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองออกมาช่วยซับเหงื่อให้ ความอ่อนโยนที่มาอย่างกะทันหันนี้ทำเอาเย่ฉางชิงถึงกับชะงัก

"ศิษย์พี่หญิง..."

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเหยาก็หน้าแดงระเรื่อ อธิบายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"ขะ..ข้าเห็นเหงื่อเจ้าท่วมหน้า ก็เลยช่วยเช็ดให้น่ะ"

มองดูหวังเหยาที่หน้าแดงก่ำ เย่ฉางชิงก็หลุดหัวเราะพรวด ทว่าตอนนี้ไม่มีเวลาให้คิดมาก จึงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

บริเวณทางเข้าค่ายกลมีผู้คนพลุกพล่านไม่ขาดสาย บรรดาศิษย์ต่างแย่งชิงกันดื่มน้ำซุป ส่วนบนสนามรบ บรรดาศิษย์คนอื่นๆ ก็รอคอยไปพลาง พูดคุยสัพเพเหระไปพลาง เป็นระยะๆ ก็ตะโกนขึ้นมาสักประโยค

"เฮ้อ ศิษย์น้องหญิง ข้าจะบอกให้ฟังนะ ปกติแล้วหากอยากจะกินอาหารฝีมือศิษย์น้องฉางชิงสักมื้อเนี่ย มันไม่ง่ายเลยนะ"

"ฆ่า"

"เรื่องราวมันเป็นยังไงล่ะ?"

"ฆ่า"

"ทุกครั้งที่ถึงเวลาอาหาร ก็เหมือนกับการทำสงคราม ต้องแย่งชิงที่นั่งกัน ศิษย์น้องหญิงไม่ใช่ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ เจ้าไม่เข้าใจหรอก"

"ฆ่า"

"ศิษย์พี่ วันหลังข้าไปกินข้าวที่ยอดเขากระบี่เทพของพวกท่านได้ไหม?"

"ฆ่า"

"ไม่ได้หรอก"

"ร้องสิ บิดาเจ้าร้องไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ถึงตาเจ้าบ้างแล้ว"

เตะเข้าที่สัตว์อสูรข้างๆ ไปหนึ่งที พลางตวาดด่าทอ

สัตว์อสูรตนนี้ที่เมื่อครู่ราวกับได้เห็นแสงสว่างจากนรก กำลังร้องไห้ด้วยความยินดีปรีดา จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดแปลบ ถูกดึงกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เมื่อเผชิญหน้ากับศิษย์สำนักเต้าอีที่มีใบหน้ายิ้มแย้ม สัตว์อสูรตนนี้ก็ร้องไห้โฮออกมาประโยคหนึ่ง

"ฆ่า"

เวลานี้ สัตว์อสูรมากมายมีเพียงความปรารถนาเดียว นั่นก็คือขอให้พวกมันตายไวๆ เถอะ คนพวกนี้คือปีศาจร้ายชัดๆ

ไม่ขอสิ่งใดอีกแล้ว ขอเพียงความตายเท่านั้น

ในที่สุด ภายใต้การรอคอยของสัตว์อสูรนับไม่ถ้วน ระฆังช่วยชีวิตก็มาถึง เมื่อมองเห็นราชันอสูรสิบกว่าตนพุ่งทะยานมาจากสุดขอบฟ้าอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นสมรภูมิรบด้านนอกค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลแต่ไกล ก็มีราชันอสูรตนหนึ่งแผดเสียงตวาดลั่นทันที

"หยุดเดี๋ยวนี้"

เสียงตวาดลั่นที่ดังกึกก้องมาอย่างกะทันหัน ทำให้บรรดาศิษย์ต่างก็เงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าไม่ได้มีเพียงราชันอสูรที่มา แต่ยังมีฉีสยง สือซง ป่ายฮวา และยอดฝีมือจากสำนักอื่นๆ อีกมากมาย

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพตอบสนองได้เร็วที่สุด แทงกระบี่เดียวปลิดชีพสัตว์อสูรเบื้องหน้าทันที

ในเมื่อท่านเจ้าสำนักและคนอื่นๆ มาถึงแล้ว ก็คงแสดงละครต่อไปไม่ได้แล้วสิ

ที่ทางเข้าค่ายกล สวีเจี๋ยก็รวดเร็วไม่แพ้กัน ในชั่วพริบตา เขาก็ใช้แหวนมิติเก็บหม้อชามกะละมังไหของเย่ฉางชิงไปจนหมดเกลี้ยง

"สวีเจี๋ย เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย?"

เจ้าเจิ้งผิงที่กำลังซดน้ำซุปอย่างเอร็ดอร่อยกับเจ้าโหรว หันกลับมาก็ไม่พบอะไรแล้ว จึงจ้องหน้าสวีเจี๋ยด้วยความโกรธ

"ท่านเจ้าสำนักมาแล้วขอรับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวีเจี๋ยก็ชี้ไปบนท้องฟ้า เจ้าเจิ้งผิงก็เข้าใจในทันที ไม่พูดอะไรอีก ซ้ำยังแอบเก็บชามเปล่าในมือเข้าแหวนมิติของตนอย่างเงียบๆ

"ศิษย์พี่สาม ท่านทำอะไรน่ะขอรับ..."

เย่ฉางชิงมองดูหม้อชามกะละมังไหของตนถูกสวีเจี๋ยเก็บไป ก็งุนงงเช่นกัน

"ฮ่าๆ คือว่าศิษย์พี่ช่วยเจ้าเก็บกวาดน่ะ ท่านเจ้าสำนักมาแล้ว ตอนนี้น่าจะไม่มีเรื่องอะไรแล้วล่ะ"

"อ้อ"

เย่ฉางชิงพยักหน้ารับอย่างงงๆ รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทว่าก็บอกไม่ถูกว่าคืออะไร

เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ก็เป็นไปตามคาด ยอดฝีมือของทั้งสองฝ่ายทยอยมาถึงกันแล้ว ส่วนหงจุนและชิงสือก็หยุดการต่อสู้เช่นกัน

ต่างฝ่ายต่างมารวมตัวกัน ลอยตัวอยู่กลางอากาศ จ้องมองซึ่งกันและกัน

ในเมื่อพวกผู้หลักผู้ใหญ่ต่างก็ปรากฏตัวกันแล้ว เรื่องราวต่อจากนี้ก็ย่อมเป็นหน้าที่ของพวกเขาในการตัดสินใจ

ทว่าบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่อยู่เบื้องล่าง ต่างก็กระซิบกระซาบกับศิษย์ยอดเขาหยกนารีที่อยู่ข้างๆ

"ศิษย์น้องหญิง เรื่องของศิษย์น้องฉางชิงห้ามนำไปบอกใครเด็ดขาดเลยนะ"

"ทำไมล่ะ?"

ตอนแรกก็ยังไม่เข้าใจความหมาย ทว่าพอศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ศิษย์น้องหญิง เจ้าคงไม่อยากมีคู่แข่งเพิ่มหรอกใช่ไหม?"

ฝีมือทำอาหารของเย่ฉางชิงนั้นเป็นที่ประจักษ์อยู่แล้ว ความลับเช่นนี้ย่อมต้องเก็บงำไว้ให้ดีสิ

ยิ่งคนรู้น้อย ความกดดันตอนกินข้าวก็ยิ่งน้อยลง

พูดตามตรง ตอนนี้แค่มียอดเขาหยกนารีเพิ่มมาอีกหนึ่ง ก็ทำเอาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทุกคนรู้สึกขัดใจแล้ว หากไม่ใช่เพราะเกิดเหตุฉุกเฉินกะทันหัน พวกเขาก็คงไม่มีทางให้พวกนางรู้เด็ดขาด

แม้ยอดเขาหยกนารีทั้งยอดเขา จะเต็มไปด้วยเทพธิดาน้อยหน้าตาสะสวย การได้ใกล้ชิดพวกนางก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

อย่างไรเสีย ภายในสำนักเต้าอี บรรดาศิษย์ชายจากยอดเขาต่างๆ ล้วนมีความรู้สึกโหยหายอดเขาหยกนารีอย่างบอกไม่ถูก

หลายคนใฝ่ฝันอยากจะสานสัมพันธ์กับศิษย์ยอดเขาหยกนารี

ทว่าพอคิดว่าความลับอันยิ่งใหญ่ที่สุดของยอดเขากระบี่เทพถูกคนอื่นล่วงรู้แล้ว บรรดาศิษย์ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เลยสักนิด

ทว่าเรื่องราวก็ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีหนทางอื่น ทำได้เพียงแค่พยายามไม่ให้คนอื่นรู้เรื่องนี้เพิ่มอีกก็เท่านั้น

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ ศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็ตระหนักได้ในพริบตา ทว่าคำตอบของพวกนางกลับทำเอาบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแทบกระอักเลือด

"ศิษย์พี่ ท่านเองก็คงไม่อยากให้ความลับของยอดเขากระบี่เทพถูกคนอื่นล่วงรู้ใช่ไหมล่ะ?"

สิ้นประโยคนี้ บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ถึงกับเบิกตากว้าง นี่ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า?

มองดูเหล่าเทพธิดาน้อยที่มีรอยยิ้มหวานหยดย้อยไร้เดียงสา ชั่วขณะนั้น ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพสัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายของจิตใจมนุษย์ มันโคตรจะสกปรกเลย

พวกเราอุตส่าห์หวังดีเชิญพวกเจ้ากินซุป ทว่าพวกเจ้ากลับมาข่มขู่พวกเราซะงั้น?

บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยเสียงต่ำ

"ศิษย์น้องหญิง (ศิษย์พี่หญิง) ทำแบบนี้มันจะไม่ค่อยดีมั้ง?"

"พวกเราก็แค่อยากกินข้าวเหมือนกัน ศิษย์พี่ (ศิษย์น้อง) อันที่จริงคนของยอดเขาหยกนารีปากหนักมากนะ ขึ้นชื่อเรื่องเก็บความลับเก่ง ทว่าวันหน้าหากพวกเรายอดเขาหยกนารีอยากจะไปรับประทานอาหารที่ยอดเขากระบี่เทพในช่วงเวลาอาหาร คำขอเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ ศิษย์พี่ (ศิษย์น้อง) คงไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหม?"

ถูกบีบคอเข้าเต็มเปา ซ้ำยังเป็นจุดตาย ขยับตัวไม่ได้เลย ชั่วขณะนั้นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงนิทานเรื่องชาวนากับงูเห่า

จริงด้วยสิ ผู้หญิงยิ่งสวยยิ่งหลอกลวงเก่ง

เมื่อไร้หนทาง บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ทำได้เพียงพยักหน้าตอบตกลง เอาล่ะสิ วันหน้าความกดดันตอนกินข้าวก็ยิ่งมากขึ้นไปอีก

ในขณะที่ศิษย์ยอดเขาหยกนารียิ้มแย้มแจ่มใส ส่วนศิษย์ยอดเขากระบี่เทพหัวใจแตกสลายอยู่นั้น บนท้องฟ้า บรรดาผู้ยิ่งใหญ่ก็ได้เริ่มโต้เถียงกันแล้ว

"ฉีสยง เรื่องนี้เผ่ามนุษย์ของพวกเจ้าต้องให้คำอธิบายแก่พวกเรา"

"คำอธิบายเรื่องอะไร?"

"พวกเจ้าสังหารสัตว์อสูรไปมากมายขนาดนี้ ไม่ควรจะให้คำอธิบายเลยหรือ?"

"ไร้สาระ เรื่องราวยังไม่กระจ่างชัดเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น เจ้าก็จะมาทวงคำอธิบายแล้ว? แล้วถ้าเป็นเผ่าอสูรของพวกเจ้าที่เริ่มก่อนล่ะ?"

"หึ ไม่มีทาง"

แม้เผ่าอสูรกับเผ่ามนุษย์จะเป็นศัตรูกัน ทว่าเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดสงครามเต็มรูปแบบ ทั้งสองฝ่ายก็มีข้อตกลงร่วมกันบางประการ แม้จะเปราะบาง ทว่าในบางครั้งก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง

แน่นอนว่า เงื่อนไขก็คือทั้งสองฝ่ายต้องมีความแข็งแกร่งสูสีกัน มิฉะนั้นหากฝ่ายหนึ่งแข็งแกร่งอีกฝ่ายอ่อนแอ ข้อตกลงอะไรก็ไร้ความหมาย มีเพียงการเกรงขามซึ่งกันและกัน ข้อตกลงถึงจะบังเกิดผล

หลังจากโต้เถียงกันไปมา ต่างฝ่ายต่างก็มีเหตุผลของตนเอง ในที่สุด ฉีสยงก็หันไปมองหงจุนที่ยังคงทำตัวสบายๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซ้ำยังยกเหล้าขึ้นดื่ม ทันใดนั้นก็เกิดความโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที ตวาดลั่น

"หงจุน มันเกิดอะไรขึ้น เจ้าเล่ามาสิ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หงจุนก็ชะงักไป เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำนี่นา? กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง บังเอิญไปเห็นราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่เพิ่งจะฟื้นคืนสติ คลานออกมาจากกองซากศพในสนามรบพอดี ก็ชี้ไปที่มันพร้อมกับตวาดลั่นทันที

"มัน เป็นเพราะมันทั้งหมดเลย"