บทที่ 89 สถานการณ์สู้รบดุเดือดมาก

"เหลวไหลน่า การต่อสู้ที่ฟันกระบี่เดียวก็จบได้ชัดๆ เจ้ากลับจะให้ข้าไว้ชีวิตมันงั้นรึ?"

"ก็แค่เก็บชีวิตมันไว้ชั่วคราว รอให้พวกเราดื่มน้ำซุปจนอิ่มก่อนค่อยฆ่าก็ยังไม่สายนะ"

"เป็นไปไม่ได้ ข้า เจ้าเจิ้งผิง ชั่วชีวิตนี้ไม่ขออยู่ร่วมโลกกับเผ่าอสูร"

ณ มุมหนึ่งของสนามรบ สวีเจี๋ยยืนขวางหน้าเจ้าเจิ้งผิงกับอสูรปฐพีตนหนึ่ง สองศิษย์พี่ศิษย์น้องกำลังเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

เมื่อเห็นว่านิสัยดื้อรั้นดั่งวัวถึกของเจ้าเจิ้งผิงกำเริบขึ้นมาอีก สวีเจี๋ยก็เอ่ยอย่างจนปัญญา

"แล้วท่านอยากดื่มน้ำซุปหรือไม่ล่ะ?"

เขารู้ดีถึงนิสัยของศิษย์พี่ใหญ่ แม้กระทั่งท่านอาจารย์บางครั้งก็ยังเอาเขาไม่อยู่ สวีเจี๋ยรู้ว่าตนเองคงเกลี้ยกล่อมเขาไม่ได้ เดิมทีตั้งใจจะยอมแพ้แล้ว ทว่าใครจะคาดคิด วินาทีต่อมาใบหน้าของเจ้าเจิ้งผิงกลับแดงก่ำ กัดฟันเค้นคำออกมาคำหนึ่ง

"อยาก"

เพียงคำสั้นๆ คำเดียว กลับทำให้สวีเจี๋ยราวกับได้เห็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่สุดในโลกก็มิปาน

ภายใต้สายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของสวีเจี๋ย เจ้าเจิ้งผิงหลบสายตา อธิบายด้วยน้ำเสียงขาดความมั่นใจ

"ข้า... นั่นเป็นเพราะโหรวน้อยอยากดื่มต่างหากล่ะ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว"

"ดี ศิษย์พี่ช่างเปี่ยมด้วยคุณธรรม"

ขนาดเจ้าเจิ้งผิงยังจัดการได้ สวีเจี๋ยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างแท้จริง หลังจากนี้ก็แค่วางใจดื่มซุปได้อย่างสบายใจแล้ว

ศิษย์สำนักเต้าอีมีความเห็นตรงกัน ทว่าสัตว์อสูรที่รอดชีวิตมาได้เหล่านี้กลับงุนงงไปตามๆ กัน

บรรดาศิษย์ที่เดิมทียังมีจิตสังหารพวยพุ่ง ยามนี้กลับห่วงใยดูแลพวกมันเป็นอย่างดี

"เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

ศิษย์ยอดเขาหยกนารีคนหนึ่งมองสัตว์อสูรตรงหน้าแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในดวงตาของสัตว์อสูรตนนี้ก็มีแต่ความว่างเปล่า

เมื่อครู่นี้ปลายกระบี่อยู่ห่างจากตัวมันเพียงศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่งมิลลิเมตร มันสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกจากยมทูตแล้ว ทว่าท้ายที่สุดกลับรอดชีวิตมาได้ ซ้ำศิษย์ยอดเขาหยกนารีผู้นี้ยังมาเป็นห่วงเป็นใยมันอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเผชิญกับสัตว์อสูรบางตนที่บาดเจ็บสาหัส บรรดาศิษย์ถึงกับเอาโอสถรักษาอาการบาดเจ็บของตนเองออกมาป้อนให้พวกมันกิน

"นี่ พี่อสูร เจ้าตื่นสิ อย่าเพิ่งหลับ เจ้าต้องเข้มแข็งเข้านะ"

เสียงตบหน้าฉาดใหญ่สองสามครั้ง ผสานกับโอสถรักษาอาการบาดเจ็บ ทำให้สัตว์อสูรตนนี้ถูกตบจนตื่นขึ้นมาได้ในที่สุด

มันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความมึนงง พบว่ารอบด้านมีศิษย์สำนักเต้าอีหลายคนล้อมรอบอยู่ ปากก็พึมพำอย่างหมดเรี่ยวแรง

"ในปรโลกก็มีศิษย์สำนักเต้าอีด้วยหรือ?"

เมื่อเห็นสัตว์อสูรฟื้นคืนสติขึ้นมาในที่สุด บรรดาศิษย์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ศิษย์น้องหญิงจับตาดูมันให้ดีนะ อย่าให้มันตายล่ะ ศิษย์พี่ขอตัวไปดื่มซุปสักอึกก่อน"

ตามที่ตกลงกันไว้ บรรดาศิษย์ต่างก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปที่ทางเข้าค่ายกลเพื่อดื่มน้ำซุปเหมือนเช่นก่อนหน้านี้

สวีเจี๋ยยืนอยู่หน้าเย่ฉางชิง ดื่มน้ำซุปอย่างสบายอารมณ์ เย่ฉางชิงที่กำลังง่วนอยู่ด้านข้างก็เอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

"ศิษย์พี่สาม ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?"

เดิมทีก็แค่ถามไปอย่างนั้น ทว่าสวีเจี๋ยกลับชะงักไป ทว่าก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว แสร้งทำเป็นสีหน้าเคร่งเครียดพลางกล่าวว่า

"เฮ้อ สถานการณ์สู้รบยังคงดุเดือดมาก ทุกคนกำลังอาบเลือดต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายเลยล่ะ"

"อย่างนั้นหรือขอรับ ถ้าอย่างนั้นดูเหมือนว่าน้ำซุปจะหยุดทำไม่ได้สินะขอรับ"

"ใช่แล้วๆ ศิษย์น้องฉางชิง ลำบากเจ้าแล้ว หากไม่มีน้ำซุปของเจ้า บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องคงทนกันไม่ไหวแน่ๆ"

"ศิษย์พี่สามวางใจเถิด ข้าทราบแล้วขอรับ"

"อืม ลำบากศิษย์น้องฉางชิงแล้วนะ"

เขาตบไหล่เย่ฉางชิงด้วยความซาบซึ้งใจ ชั่วขณะนั้น สวีเจี๋ยรู้สึกราวกับว่าความฝันอันงดงามในอดีตของตนกลายเป็นจริงแล้ว นั่นก็คือการได้กินอาหารฝีมือของเย่ฉางชิงแบบไม่อั้น

ฮ่าๆ คิดไม่ถึงเลยว่าสวีเจี๋ยอย่างข้าจะมีวันนี้

ในใจเบิกบานจนแทบจะบานเป็นดอกไม้ จนกระทั่งเสียงของเย่ฉางชิงดังขึ้น

"เอ๊ะ ศิษย์พี่สาม บาดแผลของท่านเลือดหยุดไหลแล้วไม่ใช่หรือขอรับ? ถ้าเลือดไม่ไหลก็ไม่จำเป็นต้องดื่มน้ำซุปแล้วล่ะ แบ่งให้ศิษย์ที่มีความจำเป็นต้องใช้เถอะขอรับ"

เย่ฉางชิงเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมามองโดยไม่ได้ตั้งใจ และพูดไปตามปกติโดยไม่ได้คิดอะไรมาก ทว่าเมื่อได้ยินเช่นนั้น สวีเจี๋ยก็เริ่มประหม่าขึ้นมาทันที จึงแอบใช้พลังวิญญาณฉีกปากแผลเดิมให้เปิดออก เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาทันที

"หยุดไหลที่ไหนกันเล่า ศิษย์น้องเร็วเข้า ขอน้ำซุปให้ข้าอีกชามเถอะ"

เมื่อเห็นดังนั้น เย่ฉางชิงก็ไม่ได้สงสัยอะไร ยื่นน้ำซุปให้สวีเจี๋ยไปชามหนึ่ง แล้วก็ง่วนกับงานของตนเองต่อไป

เพื่อรับประกันว่าจะมีน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเพียงพอ เย่ฉางชิงจึงไม่กล้าผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย

ส่วนสวีเจี๋ยที่กำลังดื่มน้ำซุปอยู่ก็รู้สึกหวาดเสียวอยู่ในใจ ประเดี๋ยวคงต้องไปบอกทุกคนเสียแล้วว่า จะแสดงละครก็ต้องแสดงให้สมจริง อย่าให้หลุดลอยนวลเด็ดขาด

เมื่อกลับเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง แม้เสียงโห่ร้องฆ่าฟันจะยังคงดังกึกก้อง ทว่าหากสังเกตดูให้ดี จะพบว่าแทบจะเป็นศิษย์สำนักเต้าอีเจ็ดแปดคนล้อมรอบสัตว์อสูรตนหนึ่ง ขาดก็แค่เอาหม้อใบใหญ่มาตั้งเท่านั้น ส่วนปากก็ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

"ไอ้เผ่าอสูรสมควรตาย ข้าจะสู้ตายกับเจ้า"

"ฆ่าเลย"

"วันนี้ถ้าเจ้าไม่ตาย ก็เป็นข้าที่ต้องม้วยมรณา"

ส่วนสัตว์อสูรนั้น ก็ถูกเตะเป็นระยะๆ

"ร้องสิ ข้าร้องจบแล้ว ถึงตาเจ้าบ้าง"

"อ๊าก ฆ่าเลย..."

"บิดาเจ้าไม่ได้กินข้าวมาหรือไง นี่กำลังทำสงครามอยู่นะ ช่วยแสดงความน่าเกรงขามออกมาหน่อยได้ไหม"

"ดูข้านะ ข้าร้องยังไง เจ้าก็ร้องตามอย่างนั้น"

"ฆ่าเลย"

"ฆ่าเลย"

"ใช่แล้ว ร้องแบบนี้แหละ เอาล่ะ"

หากตัดสินจากเสียงเพียงอย่างเดียว นี่จะต้องเป็นมหาสงครามที่ดุเดือดเลือดพล่านอย่างหาเปรียบไม่ได้ ทั้งสองฝ่ายต่างสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

แน่นอนว่า ก็มีสัตว์อสูรที่ทนรับความอัปยศเช่นนี้ไม่ได้

"สำนักเต้าอีของพวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ หากแน่จริง..."

"แน่จริงพ่อเจ้าสิ หุบปากไปเลย"

เกรงว่าเย่ฉางชิงที่อยู่ไกลออกไปจะได้ยิน จึงตบหน้ามันไปฉาดใหญ่ ก่อนจะเอามือปิดปากมันไว้แน่น

"อู้อี้..."

ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ ทำได้เพียงมองดูศิษย์สำนักเต้าอีรอบด้านสองสามคนปรึกษาหารือกัน

"เจ้านี่มันไม่ซื่อสัตย์เลยแฮะ"

"งั้นเปลี่ยนอีกตนไหม?"

"ไม่มีแล้ว เจ้าลองมองไปรอบๆ สิ ยังมีสัตว์อสูรที่รอดชีวิตอยู่อีกหรือ"

"แต่มันไม่ให้ความร่วมมือนี่นา"

"งั้นลองดูอีกครั้งไหม"

"เอาเถอะ เจ้าลองไปเจรจากับมันดูหน่อยสิ"

หันขวับ สายตาล็อกเป้าไปที่สัตว์อสูรตนนี้

"เจ้าเองก็คงไม่อยากมีชีวิตอยู่สู้ตายไปซะดีกว่าหรอกมั้ง..."

หลังจากผ่านการเจรจาอย่างเป็นมิตร ในที่สุดสัตว์อสูรตนนี้ก็ต้องยอมตะโกนคำว่า "ฆ่า" ออกมาด้วยความคับแค้นใจ ทว่าสิ่งที่ตอบแทนมันก็คือการตบหน้าอีกฉาดใหญ่

"บิดาเจ้าสิ ร้องไห้หาพ่อหาแม่หรือไง นี่มันสนามรบนะ เจ้ามาร้องไห้สะอึกสะอื้นแบบนี้มันหมายความว่าไง เอาใหม่ ถ้าร้องไม่ดี ข้าจะตอนเจ้าซะ"

"ฆ่าเลย..."

อ้าปากร้องอีกครั้ง คราวนี้ใช้ได้ ทว่าในดวงตากลับมีน้ำตาแห่งความอัปยศหลั่งรินออกมา

ศิษย์สำนักเต้าอีพวกนี้ รังแกอสูรกันเกินไปแล้ว

ที่ทางเข้าค่ายกล เย่ฉางชิงที่กำลังวุ่นวายอยู่ ย่อมได้ยินเสียงตะโกนฆ่าฟันที่ดังมาจากสนามรบอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

"ดูเหมือนกำลังเสริมของสัตว์อสูรจะไม่น้อยเลย หวังว่าจะต้านทานไว้ได้นะ"

บรรดาศิษย์มากมายล้อมรอบอยู่ด้านข้าง เสียงร้องตะโกนดังกึกก้องไปทั่ว

"เร็วเข้า ขอน้ำซุปหน่อย เลือดหยุดไม่อยู่แล้ว"

"กำลังเสริมของสัตว์อสูรมาอีกแล้ว ข้าถูกสัตว์อสูรสิบตนรุมล้อม กว่าจะสังหารพวกมันได้ทั้งหมดก็แทบแย่"

"ทนไว้พี่น้องทั้งหลาย ศึกนี้เราต้องชนะแน่นอน"

"ศิษย์พี่พูดถูก ขอเพียงมีน้ำซุปให้ข้า ข้าก็จะสามารถสู้ต่อไปได้เรื่อยๆ"

"ถูกต้อง หากน้ำซุปไม่หมดหม้อ เราก็ขอสาบานว่าจะไม่ยอมเลิกรบ"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมา ชั่วขณะนั้น บรรดาศิษย์ต่างก็พากันตะโกนสุดเสียง

"หากน้ำซุปไม่หมดหม้อ ข้าขอสาบานว่าจะไม่ยอมเลิกรบ"

"หากน้ำซุปไม่หมดหม้อ ข้าขอสาบานว่าจะไม่ยอมเลิกรบ"

"หากน้ำซุปไม่หมดหม้อ ข้าขอสาบานว่าจะไม่ยอมเลิกรบ"

กลิ่นอายความห้าวหาญพุ่งทะยานเสียดฟ้า ทำเอาเย่ฉางชิงรู้สึกซาบซึ้งใจไปด้วย ดูเหมือนว่าในฐานะพ่อครัว เขาก็ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์เสียทีเดียวนะ

ในอีกมุมหนึ่งของสนามรบ ศิษย์สำนักเต้าอีเจ็ดแปดคนล้อมรอบสัตว์อสูรตนหนึ่ง เอ่ยด้วยใบหน้า "โอบอ้อมอารี" ว่า

"ร้องต่อไปสิ ไม่อย่างนั้นข้าเอาเจ้าตายแน่"

"พวกเจ้าฆ่าข้าทิ้งเสียเถอะ?"

"อยากตายงั้นรึ? ไม่ได้ยินหรือไง หากน้ำซุปไม่หมดหม้อ เจ้าอยากจะตายก็ยังยากเลย"

"อู้อี้... ฆ่าเลย..."