บทที่ 88 สถานการณ์เริ่มจะผิดแปลกไปอีกแล้ว

ในที่สุดก็สมหวังได้ดื่มน้ำซุปอึกนี้เสียที ที่ทางเข้าค่ายกล ชิงสือส่ายหน้าด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้มพลางกล่าวว่า

"ไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ น้ำซุปเช่นนี้มีเพียงบนสวรรค์ ในโลกมนุษย์จะได้ลิ้มลองสักกี่ครั้งกันเชียว"

"ชิงสือ เสร็จหรือยังเนี่ย"

เสียงตะโกนลั่นของหงจุนดังก้องมาจากบนฟ้า ทว่าชิงสือกลับทำเป็นหูทวนลม หลับตาพริ้มดื่มด่ำกับรสชาติอย่างถึงที่สุด

ไม่นาน เสียงด่าทอของหงจุนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"บัดซบเอ๊ย ตกลงเจ้าเสร็จหรือยังฮะ"

"ช่างเป็นน้ำซุปที่รวบรวมรสชาติร้อยแปดพันเก้าในโลกหล้าไว้จริงๆ ยิ่งดื่มก็ยิ่งทำให้คนไม่อาจหักห้ามใจได้เลย"

"เร็วเข้าสิ ข้าจะรับไม่ไหวอยู่แล้วนะโว้ย"

"ดี ดี ดี น้ำซุปแต่ละชามล้วนมีรสชาติเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง มองดูเผินๆ เหมือนจะคล้ายคลึงกัน แต่ความจริงแล้วแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง"

"เลิกเสแสร้งแกล้งทำได้แล้ว รีบไสหัวกลับมาเปลี่ยนให้ข้าเดี๋ยวนี้ ถึงตาข้าดื่มบ้างแล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงด่าทอดังมาจากบนท้องฟ้าไม่หยุดหย่อน บรรดาศิษย์ที่อยู่ด้านข้างก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนชิงสือ

"ท่านผู้อาวุโสใหญ่ เอ่อ... ท่านเจ้ายอดเขากำลังเรียกท่านอยู่นะขอรับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชิงสือก็ตอบกลับไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง

"เปล่าเลย เจ้าฟังผิดแล้ว เขากำลังด่าทอฉะฝีปากกับราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตอยู่ต่างหาก พวกเราอย่าไปรบกวนเขาเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาศิษย์ต่างก็เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา

เดิมทีคิดว่าเพื่อของกิน พวกเขาก็ใช้วิธีสกปรกมากพอแล้ว ทว่าตอนนี้เมื่อนำไปเทียบกับท่านผู้อาวุโสใหญ่แล้ว ช่างเป็นเด็กน้อยเจอของจริงเสียเหลือเกิน

ลูกไม้ตื้นๆ ของพวกเขามันเทียบไม่ติดเลยสักนิด

ดูคนเขาซะก่อน สหายเก่าแก่ของตัวเองกำลังสู้อยู่แบบหนึ่งต่อสอง รับมือกับราชันอสูรถึงสองตน แต่เขากลับมานั่งซดน้ำซุปหลับตาพริ้ม ส่ายหัวไปมา แถมยังวิจารณ์รสชาติเป็นระยะๆ ได้อย่างหน้าตาเฉย โคตรจะสุดยอดเลย

"เฮ้อ ดูเหมือนท่านลุงของข้าจะไม่ได้โกหกข้าจริงๆ ด้วย"

มีศิษย์คนหนึ่งทอดถอนใจ เมื่อได้ยินดังนั้น ศิษย์คนข้างๆ ก็ถามด้วยความสงสัย

"ไม่ได้โกหกเรื่องอะไร?"

"ก่อนหน้านี้ท่านลุงของข้าเคยพูดถึงท่านปู่ของข้าว่า แก่แล้วไม่ยอมตาย ถือว่าเป็นโจร เจ้าดูท่านผู้อาวุโสใหญ่สิ การที่สามารถมีชีวิตอยู่มาได้หลายปีขนาดนี้ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่พวกคนหนุ่มอย่างเราจะเทียบชั้นได้เลยจริงๆ"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ บรรดาศิษย์ก็เบ้ปาก มีคนตบไหล่เขาแล้วกล่าวว่า

"ท่านลุงของเจ้าน่าจะเป็นคนกตัญญูมากสินะ"

"เจ้ารู้ได้ยังไง?"

"เดาเอาน่ะ"

เพราะไม่ได้รับการตอบสนองสักที หงจุนที่อยู่บนท้องฟ้าจึงร้อนรนจนถึงขีดสุด เขาตวัดกระบี่บีบให้ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตถอยร่นไป หันกลับไปมองที่ทางเข้าค่ายกล ชั่วขณะนั้นก็ตาถลนแทบปริแตก

ตนเองสู้เป็นสู้ตายอยู่ที่นี่ ทว่าไอ้แก่บัดซบชิงสือ ดันไปหาเก้าอี้มาจากไหนก็ไม่รู้ นั่งไขว่ห้างราวกับคุณชาย มือประคองชามน้ำซุป ซดเอาๆ อย่างสำราญใจ

"อ๊าก..."

"หงจุน หากวันนี้ข้าไม่ได้ฆ่าเจ้า ข้าก็ไม่ขอใช้ชื่อพยัคฆ์โลหิต..."

ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตที่ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของหงจุน พุ่งเข้ามาโจมตีอีกครั้ง ทว่าเพียงกระบี่เดียวก็ถูกฟันกระเด็นออกไปอีก

"ตาเฒ่าผมขาวหน้าไม่อาย ไอ้โจรเฒ่าเคราเทา วางน้ำซุปของข้าลงเดี๋ยวนี้นะ"

หงจุนแผดเสียงตวาด ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือด เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในที่สุดชิงสือก็เงยหน้าขึ้นมองหงจุน พร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา

"เจ้าจะรีบร้อนไปทำไม ข้ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ เมื่อกี้ซุปมันร้อนไปหน่อย ข้าก็เลยรอให้มันเย็นลงสักนิด"

"ไสหัวมานี่"

สิ่งที่ตอบกลับชิงสือคือเสียงตวาดลั่น

"อย่าเพิ่งรีบดื่มซุปเลย จัดการปัญหาตรงหน้าให้เสร็จก่อนค่อยดื่มช้าๆ เถอะ"

เมื่อชิงสือลงมือ ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทองก็ตกเป็นรองในพริบตา หากต้องสู้แบบตัวต่อตัว พวกมันย่อมไม่ใช่คู่มือของหงจุนและชิงสือ

จากการลงมือของเย่ฉางชิง สถานการณ์ในสนามรบก็ค่อยๆ เอนเอียงมาทางฝั่งสำนักเต้าอี

ช่วยไม่ได้ ศิษย์พวกนี้แต่ละคนดุดันเกินไป สัตว์อสูรรับมือไม่ไหวเลยจริงๆ

แม้จะมีสัตว์อสูรทยอยเดินทางมาสมทบอยู่เรื่อยๆ ทว่าความเร็วในการมาเสริมทัพ ก็ตามไม่ทันความเร็วในการถูกฆ่าทิ้งไปตั้งนานแล้ว

ดังนั้นจำนวนสัตว์อสูรจึงลดน้อยลงเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ กลายเป็นฝ่ายสำนักเต้าอีที่มีจำนวนคนมากกว่าเสียแล้ว

ความกดดันลดฮวบ บรรดาศิษย์สำนักเต้าอียามนี้ฆ่าฟันกันจนบ้าคลั่งไปแล้ว

สามารถพบเห็นศิษย์สำนักเต้าอีถือกระบี่คร่าชีวิตสัตว์อสูรได้ทุกหนทุกแห่ง

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพคนหนึ่ง กำลังจะฟาดกระบี่ปลิดชีพสัตว์อสูรตรงหน้า ทว่าจู่ๆ กลับถูกสวีเจี๋ยห้ามไว้ เขาถามด้วยความฉงน

"ศิษย์พี่สาม ท่านทำอะไรน่ะขอรับ?"

"เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งฆ่า"

"ทำไมล่ะขอรับ?"

นี่มันบนสนามรบนะ เผชิญหน้ากับสัตว์อสูร ท่านกลับบอกไม่ให้ข้าฆ่า? หมายความว่ายังไง จะให้พวกมันพักเหนื่อยสักหน่อย แล้วค่อยมาสู้กันอย่างยุติธรรมงั้นรึ กลัวคนอื่นจะหาว่าสำนักเต้าอีของพวกเราฉวยโอกาสตอนทีเผลอหรือไง?

เขามองสวีเจี๋ยด้วยใบหน้ามึนงง ต่อเรื่องนี้ ในดวงตาของสวีเจี๋ยกลับฉายแววความฉลาดหลักแหลมพลางกล่าวว่า

"เจ้าลองดูสิ ตอนนี้เหลือสัตว์อสูรอีกเท่าไหร่?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม้จะไม่เข้าใจความหมาย ทว่าศิษย์ผู้นี้ก็กวาดสายตามองไปรอบๆ

"ไม่เยอะแล้วนี่ขอรับ อย่างมากที่สุดอีกหนึ่งเค่อก็น่าจะจัดการได้หมดแล้ว"

"ใช่แล้ว การต่อสู้ใกล้จะจบลงแล้ว ทันทีที่การต่อสู้จบลง พวกเราก็จะอดดื่มน้ำซุปนะ"

"บัดซบ..."

สิ้นคำกล่าวนี้ ศิษย์ผู้นี้ก็เบิกตากว้าง ราวกับค้นพบเรื่องราวใหญ่โตบางอย่าง

ใช่แล้ว หากการต่อสู้จบลง พวกเขาก็จะไม่ได้ดื่มน้ำซุปแล้วนี่นา

ชั่วขณะนั้น สายตาที่ศิษย์ผู้นี้มองสวีเจี๋ยก็เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น โชคดีที่เมื่อครู่ศิษย์พี่สามมาห้ามไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นเขาคงเกือบจะทำความผิดพลาดครั้งใหญ่ไปเสียแล้ว

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของศิษย์ผู้นี้ สวีเจี๋ยก็พยักหน้าด้วยความพอใจ เด็กคนนี้สอนได้จริงๆ

"แล้วศิษย์พี่สาม พวกเราควรทำยังไงดีขอรับ?"

เข้าประเด็นสำคัญ สวีเจี๋ยจึงปรับสีหน้าจริงจังแล้วกล่าว

"มีวิธีเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ ต้องไม่ให้การต่อสู้จบลง"

"ไม่ให้การต่อสู้จบลงรึ?"

เขามองไปรอบๆ อีกครั้ง ดูเหมือนจะจัดการยากนะ สัตว์อสูรเห็นได้ชัดว่าไม่มีแรงต่อต้านแล้ว ตอนนี้ก็แค่กวาดล้างระลอกสุดท้าย การต่อสู้ก็จะจบลงแล้วนี่นา

"ไอ้โง่เอ๊ย ควบคุมด้วยกำลังคนน่ะ เข้าใจไหม?"

"อ้อ ควบคุมด้วยกำลังคน?"

ตอนแรกก็ชะงักไป ทว่าวินาทีต่อมาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาเป็นประกายสว่างวาบ พยักหน้ารัวๆ ทันทีพลางกล่าวว่า

"ศิษย์พี่สามปราดเปรื่องนัก ศิษย์น้องเข้าใจแล้วขอรับ"

"เช่นนั้นก็ดี"

จากนั้นสวีเจี๋ยก็รีบเร่งไปยังจุดอื่น มองตามแผ่นหลังของศิษย์พี่สามที่จากไป ศิษย์ผู้นี้ก็หันกลับมามองสัตว์อสูรที่ร่อแร่ใกล้ตายตรงหน้า ในดวงตาจู่ๆ ก็เพิ่มความเมตตาปรานีขึ้นมาสายหนึ่ง

"พี่อสูร เจ้าตายไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ"

หลังจากนั้น บรรดาศิษย์ที่พุ่งทะยานไปทั่วสนามรบก็มีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนสัตว์อสูรที่เดิมทีควรจะถูกกระบี่เดียวปลิดชีพ สุดท้ายกลับรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์

"ศิษย์น้องหญิง ละเว้นชีวิตมันเถิด"

"ศิษย์พี่ นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร...?"

"ฆ่าไม่ได้นะ ถ้าฆ่าแล้วจะเอาซุปที่ไหนมาดื่มล่ะ?"

"จะให้การต่อสู้จบลงเร็วขนาดนี้ไม่ได้ เก็บชีวิตพวกมันไว้ยังมีประโยชน์ใหญ่นะ"

"เจ้าอยากดื่มน้ำซุปไหมล่ะ?"

"อยากสิเจ้าคะ"

"อยากก็ห้ามฆ่า"

"นี่เจ้าสมองหมูหรือไง ลองคิดดูดีๆ สิ ว่าทำไมศิษย์น้องฉางชิงถึงได้ต้มน้ำซุป?"

"เพราะมีการต่อสู้งั้นรึ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ดังนั้นพวกเราจึงปล่อยให้การต่อสู้จบลงเร็วขนาดนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเอาน้ำซุปที่ไหนมาดื่มล่ะ"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณศิษย์พี่มาก"

"โชคดีที่ศิษย์พี่ช่วยเตือนสติทัน ไม่อย่างนั้นศิษย์น้องคงทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไปแล้ว"

บรรดาศิษย์ต่างพากันบอกต่อๆ กันไป ไม่นาน ทิศทางลมบนสนามรบก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อบรรดาศิษย์มองไปยังสัตว์อสูรที่นอนรวยรินเหล่านั้น จิตสังหารในดวงตาก็ลดทอนลงไปมาก สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความเมตตาปรานี ความห่วงใย หรือกระทั่งความกังวล

นี่มันสัตว์อสูรที่ไหนกัน ชัดๆ ว่าเป็นตั๋วแลกข้าวที่มีชีวิตชัดๆ มีพวกมันอยู่ บรรดาศิษย์ถึงจะได้ดื่มน้ำซุปต่อไป

"พี่อสูร เจ้าต้องเข้มแข็งเข้านะ จะมาตายง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด"