บทที่ 87 ความหวานชื่นในสนามรบ

ในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมศิษย์ยอดเขากระบี่เทพถึงได้คลั่งไคล้นัก ยามนี้บรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารีต่างก็หลงใหลในน้ำซุปในมือเช่นกัน ดื่มเท่าไหร่ก็ไม่พอ ไม่พอจริงๆ

ในขณะที่บรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารีกำลังคลั่งไคล้อยู่นั้น เสียงคำรามของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ดังมาจากเบื้องหน้า

"บัดซบเอ๊ย เสร็จหรือยังเนี่ย จะรับไม่ไหวแล้วนะ"

"คนละชามก็พอแล้ว เหลือไว้ให้พวกข้าบ้างสิ"

"ดื่มเสร็จก็ไสหัวมาเปลี่ยนให้พวกข้าบ้าง"

เมื่อเห็นศิษย์ยอดเขาหยกนารีซดเอาซดเอาชามแล้วชามเล่า บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ร้อนรนจนทนไม่ไหว พวกเจ้าดื่มกันแบบนี้ได้ยังไง รีบมารับช่วงต่อเร็วเข้า

แรงกดดันที่แนวหน้าช่างหนักหนาสาหัสจริงๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม้แต่หงจุนก็ยังต้องเอ่ยปากด่าทอ

"ไปๆๆ เวลาไหนแล้ว ดื่มเสร็จก็รีบไสหัวกลับไป"

แม้จะรู้สึกอาลัยอาวรณ์ ทว่าสถานการณ์ก็เป็นเช่นนี้ ศิษย์ยอดเขาหยกนารีจึงจำต้องหันหลังกลับไปตะลุยสนามรบอีกครั้ง

หลังจากได้ดื่มน้ำซุป พวกนางแต่ละคนก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง กลิ่นอายความห้าวหาญพุ่งทะยานดุจสายรุ้ง

เมื่อเห็นศิษย์ยอดเขาหยกนารีกลับมา บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพย่อมไม่ลังเลที่จะหันหลังวิ่งหนีทันที

เดิมทีสัตว์อสูรหกตนกำลังรุมล้อมศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอยู่คนหนึ่ง ทว่ากำลังต่อสู้กันอยู่ดีๆ ศิษย์ผู้นั้นก็พลิกตัวหลบหนีไปเสียอย่างนั้น

จากนั้นก็มีศิษย์ยอดเขาหยกนารีเข้ามาแทนที่

"ศิษย์น้องหญิง รับช่วงต่อด้วยนะ"

"ศิษย์พี่รีบไปเถอะ"

"วางใจได้ ศิษย์พี่ไปแป๊บเดียวเดี๋ยวมา"

สู้ๆ กันอยู่ถึงกับเปลี่ยนตัวกลางคันเนี่ยนะ สัตว์อสูรหลายตนถึงกับยืนงง นี่คิดว่ากำลังแข่งประลองบนเวทีอยู่หรือไง

พวกมันโกรธจัดขึ้นมาทันที ศิษย์สำนักเต้าอีพวกนี้ ไม่เห็นพวกมันเป็นตัวเป็นตนเลยนี่หว่า

ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับการรุมล้อมของสัตว์อสูรหลายตน ศิษย์ยอดเขาหยกนารีผู้นี้กลับไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย ข้าคือคนที่ผ่านการดื่มซุปมาแล้วนะเว้ย

ภาพเช่นนี้สามารถพบเห็นได้ทั่วไปในสนามรบ สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนต่างก็งุนงง จู่ๆ คู่ต่อสู้ของพวกมันก็เปลี่ยนตัวเสียอย่างนั้น

"เหลวไหลสิ้นดี นี่มันบ้าอะไรกัน พวกเจ้าดูศิษย์ยอดเขาหยกนารีสิ นี่กำลังทำสงครามอยู่นะ ทำตัวเป็นเด็กเล่นไปได้"

มีเพียงคนเดียวที่กำลังด่าทออย่างสาดเสียเทเสีย คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือเจ้าเจิ้งผิง ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขากระบี่เทพ

ยามนี้คนที่ยังไม่เคยลิ้มรสฝีมือของเย่ฉางชิง ดูเหมือนจะมีเพียงเขากับเจ้าโหรวเท่านั้น

ทว่าเมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าโหรวที่กำลังต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขากลับมีสีหน้าพิลึกพิลั่นพลางกล่าว

"พี่ผิง ดูเหมือนว่าจะเป็นยอดเขากระบี่เทพของพวกท่านที่เริ่มก่อนนะเจ้าคะ"

สิ้นคำกล่าวนี้ ใบหน้าแก่ๆ ของเจ้าเจิ้งผิงก็แดงก่ำ ทว่าก็ยังคงดึงดันเอ่ยต่อไป

"พวกมันเกินเยียวยาแล้ว ข้าคร้านจะพูด ทว่าโหรวน้อย ยอดเขาหยกนารีของเจ้าจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ เจ้าต้องชี้นำพวกนางให้ดี ให้พวกนางเดินไปในทางที่ถูกที่ควร"

เป็นอย่างนั้นหรือ? มองดูศิษย์ยอดเขาหยกนารีที่กลับเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง แต่ละคนดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย ในใจเจ้าโหรวก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัยขึ้นมา

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากขึ้น

"ข้าว่าน้ำซุปนั่นคงมีอะไรแปลกประหลาดจริงๆ พี่ผิง หรือพวกเราก็ลองไปชิมดูบ้างดีไหมเจ้าคะ?"

ต่างจากเดิมราวกับคนละคน เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเจ้าเจิ้งผิงก็มืดครึ้มลงทันที เตรียมจะปฏิเสธ

ล้อเล่นรึ ข้าคือศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขากระบี่เทพ ยามนี้คือช่วงเวลาความเป็นความตาย บนสนามรบเช่นนี้ จะมาสูญเสียความตั้งใจเพียงเพราะน้ำซุปได้อย่างไร

"ไม่มีทาง วันนี้ข้า เจ้าเจิ้งผิง ต่อให้ต้องตายคาสนามรบ ก็ไม่มีทาง..."

สิบกว่าลมหายใจต่อมา ที่ทางเข้าค่ายกล มองดูน้ำซุปกระดูกเคี่ยวในมือ เจ้าเจิ้งผิงก็มีใบหน้าเคลิบเคลิ้มพลางกล่าวว่า

"โหรวน้อย น้ำซุปนี้หอมจังเลย"

"หอมมากจริงๆ เจ้าค่ะ"

ทนไม่ไหวซดเข้าไปอึกหนึ่ง จากนั้นเจ้าเจิ้งผิงก็ถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"น้ำ... น้ำซุปนี้..."

"เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะพี่ผิง?"

"อร่อยมากเลย โหรวน้อยเจ้าก็ลองชิมดูสิ อร่อยจริงๆ ข้าไม่เคยดื่มน้ำซุปที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย"

เมื่อเห็นเจ้าเจิ้งผิงที่มีนิสัยเถรตรงเผยสีหน้าเช่นนี้ออกมาได้ เจ้าโหรวก็ยิ้มเบาๆ แล้วดื่มไปอึกหนึ่ง จากนั้น ปฏิกิริยาของนางก็ไม่ต่างจากเจ้าเจิ้งผิงเลย

มิน่าล่ะ มิน่าล่ะทุกคนถึงได้คลั่งไคล้นัก มันมีเหตุผลอยู่นี่เอง

"พี่ผิง ที่แท้ยอดเขากระบี่เทพของพวกท่านก็ได้กินของอร่อยเช่นนี้มาโดยตลอดเลยหรือเจ้าคะ"

เป็นเพียงคำพูดที่หลุดปากออกมาโดยไม่ตั้งใจ ทว่าเมื่อเจ้าเจิ้งผิงได้ยินเช่นนั้น ก็ถึงกับอึ้งไป ได้กินมาตลอดเลยรึ? แล้วทำไมข้าถึงไม่เคยได้กินเลยสักครั้งฟะ

สายตาจ้องมองเย่ฉางชิงด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างสุดซึ้ง สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความน้อยเนื้อต่ำใจที่พุ่งเข้ามา เย่ฉางชิงที่กำลังวุ่นวายอยู่ก็เงยหน้าขึ้น สบสายตากับเจ้าเจิ้งผิงพอดี

แม้จะไม่ค่อยคุ้นเคยกับศิษย์พี่ใหญ่ผู้นี้เท่าไหร่นัก ทว่าเย่ฉางชิงก็ยังส่งยิ้มให้ตามมารยาท ถือเสียว่าเป็นการทักทายก็แล้วกัน

ส่วนเจ้าเจิ้งผิงในเวลานี้ รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกลายเป็นสีเทาหม่น ราวกับว่ายอดเขากระบี่เทพทั้งยอดเขาได้ทอดทิ้งเขาไปแล้ว

"พี่ผิง พี่ผิง ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?"

จนกระทั่งเสียงของเจ้าโหรวดังขึ้น เขาถึงได้ดึงสติกลับมา ยิ้มพลางส่ายหน้า

"ไม่เป็นไร น้ำซุปนี่อร่อยมากจริงๆ แถมสรรพคุณระงับปวดก็เยี่ยมยอด โหรวน้อยเจ้ารีบดื่มเยอะๆ สิ"

"อืม พี่ผิงก็เหมือนกัน ดูสิ เลือดยังไหลไม่หยุดเลย"

"ได้สิ"

ทั้งสองคนทำตัวราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามัน ทำเอาคนรอบข้างเห็นแล้วแทบจะเลี่ยนตาย ซ้ำยังมายืนขวางอยู่หน้าโต๊ะ บังทางศิษย์คนอื่นๆ อีก

ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหวเอ่ยขึ้นว่า

"ขอบอกท่านศิษย์พี่ใหญ่ พวกท่านจะโชว์ความหวานกัน รอให้รบเสร็จก่อนไม่ได้หรือ สถานการณ์ตอนนี้มันวิกฤตอยู่นะ"

"นั่นสิ ศิษย์น้องอย่างข้าถูกฟันเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ เลือดไหลไม่หยุดแล้ว ต้องการน้ำซุปสักชามมาต่อชีวิตด่วนเลย"

"หรือพวกท่านจะเขยิบไปด้านข้างสักสองก้าว จะโชว์หวานกันยังไงก็เชิญตามสบาย"

"บนสนามรบก็หนีไม่พ้นอาหารหมาบ้าๆ นี่หรือเนี่ย?"

เมื่อเผชิญกับคำบ่นของบรรดาศิษย์มากมาย เจ้าโหรวเป็นคนหน้าบาง ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที แม้แต่เจ้าเจิ้งผิงเองก็ชักจะทนหน้าหนาต่อไปไม่ไหว

"ศิษย์น้องทุกท่าน ข้า..."

กำลังจะอธิบาย ทว่าจู่ๆ ก็มีแรงกระแทกมหาศาลมาจากทางด้านหลัง ร่างทั้งร่างลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ ตกลงไปกลางสมรภูมิรบ

"จะมัวพล่ามบ้าอะไรอยู่อีก ดื่มเสร็จก็ไสหัวไปสิ"

หงจุนไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเจ้าเจิ้งผิงตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถีบเขากระเด็นออกไปในทันที

มือข้างหนึ่งถือชาม มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มสบายใจ สะใจโว้ย ในที่สุดก็ได้ระบายความโกรธออกมาบ้าง ถือว่าเป็นการเก็บดอกเบี้ยก็แล้วกัน โทษฐานที่กล้าใช้ค่ายกลมากักขังข้า

นี่หงจุนไม่ได้กำลังแก้แค้นอยู่นะ ไม่ได้แก้แค้นจริงๆ นะ

ซดน้ำซุปเข้าไปอึกใหญ่อย่างเบิกบานใจ รู้สึกราวกับว่ามันมีรสชาติหวานหอมกลมกล่อมยิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก

ทั้งได้สั่งสอนลูกศิษย์ ทั้งได้ดื่มน้ำซุปไปตั้งหลายชาม ในขณะที่หงจุนกำลังเบิกบานใจจนลืมตัวอยู่นั้น เสียงของชิงสือก็ดังก้องมาจากบนฟ้า

"หงจุน เจ้าเสร็จหรือยังฮะ"

ชิงสือโกรธจริงๆ ตาเฒ่าคนนี้บอกว่าจะไปดื่มน้ำซุป ให้ข้ารับหน้าไว้ก่อน แล้วค่อยกลับมาเปลี่ยนให้ข้า

เพื่อจะได้ดื่มน้ำซุป ชิงสือก็ตอบตกลง

ทว่าตาเฒ่าคนนี้ พอไปแล้วก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย ปล่อยให้ข้าต้องเผชิญหน้ากับราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทองอยู่คนเดียว

หนึ่งต่อสอง ชิงสือทุ่มเทสุดกำลัง ก็ทำได้เพียงแค่ตั้งรับ ทว่ารอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นคนมาเปลี่ยน ในที่สุดจึงทนไม่ไหวต้องตะโกนด่าทอ

เมื่อได้ยินเสียงด่าทอของชิงสือ หงจุนถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

"เวรล่ะ เกือบลืมไปเลย"

บรรดาศิษย์รอบข้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากก็กระตุกยิกๆ คนเขากำลังสู้เป็นสู้ตายอยู่ตรงนั้น เจ้ากลับลืมเนี่ยนะ?

ซดน้ำซุปในชามจนเกลี้ยง หงจุนก็พุ่งทะยานเข้าหาชิงสือในทันที

จากนั้นทั้งสองก็สลับตัวกัน หงจุนรับศึกหนึ่งต่อสอง ส่วนชิงสือก็ลงไปดื่มน้ำซุป

ภาพนี้ยิ่งทำเอาราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตโกรธจนตัวสั่นเทา หยามเกียรติ นี่มันหยามเกียรติข้าชัดๆ

"อ๊าก หงจุน ข้าจะฆ่าเจ้า"

ทว่าหงจุนกลับไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ตะโกนบอกชิงสือเสียงดังว่า

"เจ้ารีบหน่อยนะ ดื่มเสร็จแล้วรีบกลับมาเปลี่ยนให้ข้าด้วย"

ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิต

"ข้าจะ ￥%#%￥%"