บทที่ 86 ดุดันขึ้นมาแล้ว

มองดูศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่เมื่อครู่เพิ่งจะให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่นว่าจะขอสู้ตายไม่ยอมถอย ก็แค่สัตว์อสูรแสนกว่าตน ทว่าตอนนี้กลับหันหลังวิ่งหนี งัดเอาวิชาท่าร่างสารพัดรูปแบบมาใช้จนถึงขีดสุด บรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารีต่างก็เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา

ช่างไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย ทิ้งพวกนางไว้แบบนี้เลยหรือ?

ไอ้พวกผู้ชายเฮงซวย สู้ๆ อยู่ก็หนีกันไปหมด ทิ้งให้พวกผู้หญิงอย่างพวกนางต้องรับหน้าอยู่แนวหน้า ทำเอาเหล่าเทพธิดาน้อยอย่างพวกนางโกรธจนอดไม่ได้ที่จะสบถคำหยาบออกมา

ทางด้านสัตว์อสูรที่อยู่ตรงข้ามเมื่อเห็นเช่นนี้ ก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน ทว่าเมื่อได้สติกลับมา สายตาที่มองไปยังศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"ฮ่าๆ นี่น่ะหรือสำนักเต้าอีของพวกเจ้า? ช่างสมกับเป็นผู้นำฝ่ายธรรมะจริงๆ"

"ถูกพวกพ้องทอดทิ้งแล้วล่ะสิ"

"ฆ่าเลย"

ชั่วขณะนั้น ฝูงสัตว์อสูรพุ่งทะลักเข้ามาดั่งคลื่นทะลัก เมื่อต้องเผชิญกับการปิดล้อมของสัตว์อสูรนับไม่ถ้วน ในใจของศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็เหลือเพียงความขมขื่นอันไร้ที่สิ้นสุด

พวกนางไม่ได้พ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของสัตว์อสูร แต่พ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของพวกเดียวกันเองต่างหาก จะหนีก็หนีไม่พ้น ทำได้เพียงกัดฟันสู้ต่อไป

อีกด้านหนึ่ง ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจำนวนมากได้พุ่งไปถึงทางเข้าค่ายกลแล้ว หวังเหยาและศิษย์หญิงอีกสองสามคนได้ตักน้ำซุปใส่ชามวางเรียงไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

แม้พวกนางก็อยากจะดื่มมากเช่นกัน ทว่าก็ยังแยกแยะความสำคัญก่อนหลังได้ ยามนี้ต้องรับประกันให้บรรดาศิษย์ได้ดื่มก่อนเป็นอันดับแรก

ส่วนเย่ฉางชิงนั้นก็กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารตลอดเวลา เนื่องจากคนมีจำนวนมาก ปริมาณน้ำซุปจึงยังไม่เพียงพอ

"ให้ตายเถอะ อย่าลงไม้ลงมือกันสิ สถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ยังจะเล่นสกปรกอีกรึ?"

"ใครใช้วิชาหัตถ์พันพัววะ? บัดซบเอ๊ย นี่มันในสนามรบนะ ยังจะเล่นสกปรกขนาดนี้อีก?"

"อย่าแย่งกันๆ มีให้ทุกคน"

"อย่าใช้วิชาอาคม อย่าโจมตีคนกันเอง มีให้ทุกคนแน่นอน"

"เฮ้ๆๆ ศิษย์น้องคนนั้น โปรดวางยันต์อาคมในมือของเจ้าลงเดี๋ยวนี้เลย"

"พอได้แล้ว ไม่ได้ยินหรือไงว่ามีให้ทุกคน ต่อแถวหน่อยมันจะตายหรือไง"

"ข้าบาดเจ็บหนัก ถูกกัดไปเจ็ดแผล ถูกตะปบอีกสิบแปดแผล แทบจะทนไม่ไหวแล้ว ให้ข้าดื่มก่อนเถอะ"

"นี่เจ้าไปจูบแลกกลิ่นปากกับสัตว์อสูรมาหรือไง? ถึงได้โดนกัดตั้งเจ็ดแผล ไสหัวไปเลย ข้าโดนฟันตั้งยี่สิบแปดแผล ให้ข้าดื่มก่อนสิ"

ยังคงเป็นฉากที่วุ่นวายโกลาหลเช่นเคย ทว่าแค่ดื่มซุปก็ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไร ศิษย์ข้างหน้าดื่มเสร็จ ศิษย์ข้างหลังก็ได้ดื่มต่ออย่างรวดเร็ว

และพอน้ำซุปตกถึงท้อง ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่เดิมทีบาดเจ็บสาหัส แต่ละคนก็กลับมาคึกคักราวกับฉีดเลือดไก่ ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบในพริบตา

"น้ำซุปนี่มัน..."

"เป็นยังไงบ้าง?"

"โคตรอร่อยเลยโว้ย"

"ไสหัวไปเลย ข้าถามว่าสรรพคุณเป็นยังไงต่างหากเล่า"

"ข้ารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่เลย"

"งั้นก็รีบไสหัวไปสิ เกะกะขวางทางข้าอยู่ได้"

"คนข้างหน้ามัวชิมเหล้าอยู่หรือไง? ดื่มให้มันเร็วๆ หน่อย เลือดข้าไหลไม่หยุดแล้วเนี่ย"

แม้จะยังรู้สึกไม่หนำใจ ทว่าก็รู้ดีว่าศิษย์ยอดเขาหยกนารีที่อยู่แนวหน้ากำลังรับแรงกดดันอย่างหนัก ดังนั้นทุกคนจึงไม่กล้าชักช้า วางชามลงแล้วหันหลังกลับไปตะลุยสนามรบอีกครั้งทันที

"ศิษย์น้องหญิง ข้ามาแล้ว"

"เร็วๆๆ จัดการพวกมันให้หมด บางทีอาจจะยังแย่งน้ำซุปก้นหม้อทันนะ"

"ฆ่าเลย"

ชั่วขณะนั้น ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจำนวนมากก็พุ่งกลับเข้าสู่สนามรบ กลิ่นอายความห้าวหาญนั้นแทบจะสูงส่งยิ่งกว่าตอนแรกเสียอีก

บรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารีที่คิดว่าตนเองถูกทอดทิ้ง เมื่อมองดูศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่หวนกลับมาฆ่าฟันด้วยความฮึกเหิม ชั่วขณะนั้นก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

ที่แท้พวกเจ้าก็ไปดื่มซุปมาจริงๆ สินะ

แม้แต่เหล่าสัตว์อสูรในเวลานี้ก็ยังมึนงง ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้ไม่ได้หนีไปหรอกรึ?

ทว่าหลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความโกรธจัด นี่กำลังดูถูกพวกมันอยู่หรือไง? ไปดื่มซุปมาจริงๆ รึ? เจ้าคิดว่าพวกข้ากำลังเล่นขายของกับเจ้าอยู่หรือไง

ทันใดนั้น เหล่าสัตว์อสูรก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ทว่าพวกมันคลุ้มคลั่ง ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพกลับคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าพวกมันเสียอีก

บาดแผลบนร่างกายไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ที่สำคัญกว่านั้นคือ หลังจากได้ดื่มซุปของเย่ฉางชิง ในใจของพวกเขามันช่างเบิกบานเสียนี่กระไร

ผลทางจิตใจดูเหมือนจะยิ่งใหญ่กว่า นี่คือสิ่งที่เย่ฉางชิงก็คาดไม่ถึง

เพียงแค่เผชิญหน้ากัน ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ฟาดกระบี่ออกไป กลิ่นอายความห้าวหาญดุจสายรุ้ง ราวกับไม่ได้บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย ในดวงตายิ่งเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

"ไอ้เดรัจฉาน ปู่ของเจ้ากลับมาแล้ว ไปตายซะเถอะ"

"รับกระบี่"

"ข้าจะบั่นหัวหมาๆ ของเจ้า"

มองดูศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่ดุดันจนเกินพิกัด ศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็ถึงกับชาหนึบ

"ศิษย์พี่หญิง พวกเขา..."

"อืม ดูผิดปกติไปหน่อยใช่ไหมล่ะ"

เมื่อครู่แม้จะดุดัน ทว่าก็ได้รับบาดเจ็บ กลิ่นอายความห้าวหาญย่อมสู้ตอนแรกไม่ได้ ทว่าตอนนี้ มันจะดุดันเกินไปแล้วนะ

เจ้าดูสิ คนเดียวรับมือกับสัตว์อสูรเจ็ดแปดตน ซ้ำยังฆ่าฟันจนฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย แทบจะพลิกฟ้าอยู่แล้ว

น้ำซุปนั่นมีความลับอะไรซ่อนอยู่จริงๆ หรือ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ศิษย์ยอดเขาหยกนารีคนหนึ่งก็กล่าวขึ้น

"ศิษย์พี่หญิง หรือพวกเราจะไปดื่มสักชามดีไหมเจ้าคะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ศิษย์พี่หญิงผู้นั้นก็มองศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่อยู่เบื้องหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงพยักหน้ากล่าว

"อืม ไปดูกันเถอะ"

ชั่วขณะนั้น ศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็พุ่งไปยังทางเข้าค่ายกลเช่นกัน

ในขณะเดียวกัน บนท้องฟ้า หงจุนเองก็อยากดื่มซุปเช่นกัน ทว่าราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตกลับพัวพันอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาไม่มีโอกาสเลยแม้แต่น้อย

อีกทั้ง หากหงจุนผละออกไป บรรดาศิษย์เบื้องล่างย่อมไม่อาจต้านทานราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตได้อย่างแน่นอน เรื่องล้อเล่นแบบนี้เขาไม่กล้าเสี่ยงหรอก

อยากดื่ม ทว่าไม่มีโอกาส จะทำยังไงดี?

ขบคิดอยู่นาน จู่ๆ หงจุนก็กล่าวกับชิงสือที่อยู่ด้านข้าง

"ข้าจะไปดื่มซุป เจ้ารับหน้าแทนหน่อยนะ"

???

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิงสือก็มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหัว ราชันอสูรสองตน ข้าจะเอาอะไรไปรับหน้า?

เมื่อเห็นดังนั้น หงจุนก็เดาได้ว่าชิงสือกำลังคิดอะไรอยู่ จึงกล่าวว่า

"ข้าดื่มเสร็จแล้วจะกลับมาสลับกับเจ้า แค่สิบลมหายใจเจ้าก็รับไม่ไหวหรือไง? เจ้าก็แค่บอกมาว่าอยากดื่มไหม"

นี่เป็นวิธีเดียว เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิงสือที่เดิมทียังมีความลังเลอยู่บ้าง ก็พยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

"ตกลง"

ทันใดนั้นหงจุนก็ขยับกายถอยฉากออกไป ส่วนชิงสือก็ดูจังหวะ ซัดฝ่ามือออกไป ดึงราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตเข้าสู่การต่อสู้ในทันที

เวลานี้ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตกำลังมึนงง

เมื่อครู่มันได้ยินอะไรกัน หงจุนที่กำลังต่อสู้กับตนเองอยู่ เพราะจะไปดื่มซุป จึงให้ชิงสือมารั้งตัวมันไว้ รับมือแบบหนึ่งต่อสอง

ชั่วขณะนั้นก็รู้สึกถึงความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตตวาดกร้าว

"หงจุน เจ้าดูถูกข้าหรือ?"

ทว่าหงจุนกลับไม่ตอบอะไรเลย พุ่งตัวทะยานไปยังทางเข้าค่ายกลในทันที

ที่บริเวณทางเข้า หงจุนและบรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารีกำลังแย่งชิงกันชุลมุน

จะว่าไป ศิษย์ยอดเขาหยกนารีเหล่านี้ ตอนแรกยังไม่ถือเป็นเรื่องสำคัญ ทว่าพอดื่มเข้าไปอึกเดียว ก็กลายร่างเป็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพรุ่นที่สองไปในพริบตา

"อร่อย อร่อยมาก"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิน่าล่ะศิษย์ยอดเขากระบี่เทพถึงได้คึกคักราวกับฉีดเลือดไก่"

"ข้าไม่เคยดื่มน้ำซุปที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย"

"ศิษย์น้องฉางชิง เจ้าขาดคู่บำเพ็ญเพียรไหม?"

"อย่างเจ้ายังคิดจะเป็นคู่บำเพ็ญเพียรอีกรึ? ศิษย์น้องฉางชิงมองข้าสิ ข้าเป็นสาวใช้ก็ได้นะ แบบที่ช่วยอุ่นเตียงให้ด้วยน่ะ"

"ศิษย์น้องฉางชิง วันหน้าศิษย์พี่หญิงจะเลี้ยงดูเจ้าเองนะ"

ไม่เพียงแต่ถูกพิชิตด้วยรสชาติเท่านั้น ทว่าสายตาที่มองเย่ฉางชิง ยิ่งร้อนแรงกว่ากันเป็นทอดๆ

เย่ฉางชิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาเคี่ยวน้ำซุป จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตกลงไปในฝูงหมาป่า สายตาอันร้อนแรงนับไม่ถ้วนเหล่านั้น ราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งเป็นก็มิปาน

วาจาสองแง่สองง่ามสารพัด ยิ่งฟังยิ่งทำให้เขาต้องยกมือยอมจำนน

ใครบอกว่าเซียนหญิงในโลกบำเพ็ญเพียรนั้นสำรวมกันเล่า ลองดูศิษย์ยอดเขาหยกนารีพวกนี้สิ ดุดันราวกับหมาป่าพยัคฆ์ร้ายชัดๆ