บทที่ 85 น้ำซุปบนสนามรบ

กำลังเสริมเผ่าอสูรของพวกมันมาถึงแล้ว แม้จะไม่มีราชันอสูรคอยบัญชาการ ทว่าจำนวนอสูรตัวเล็กตัวน้อยก็มีไม่ใช่น้อย

เมื่อสิ้นคำสั่งของราชันอสูรอินทรีทอง สัตว์อสูรมากมายที่เพิ่งมาถึงก็พากันกระโจนเข้าสู่สนามรบ

ชั่วขณะนั้น ความกดดันของบรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพและศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างฮวบฮาบ

"สัตว์อสูรเยอะขนาดนี้ จะทำยังไงดี?"

ศิษย์ยอดเขาหยกนารีบางคนมีสีหน้าเคร่งเครียด ศิษย์ทั้งสองยอดเขาของพวกเขารวมกันแล้ว มีจำนวนเพียงสองหมื่นกว่าคนเท่านั้น

ทว่าสัตว์อสูรกลุ่มนี้ตรงหน้า อย่างน้อยๆ ก็มีจำนวนไม่ต่ำกว่าแสนตน ซ้ำยังมีสัตว์อสูรอีกมากมายที่กำลังทยอยเดินทางมาสมทบ แบบนี้จะสู้ยังไงไหว?

"หรือพวกเราจะถอยร่นกลับเข้าไปในค่ายกลก่อน อย่างน้อยก็น่าจะต้านทานสัตว์อสูรได้ส่วนหนึ่งนะ"

นี่นับว่าเป็นวิธีที่ดี ทว่าสิ้นประโยคนี้ ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่อยู่ด้านข้างบังเอิญได้ยินเข้าพอดี จึงเกิดเสียงตวาดด่าทอกลับมาทันที

"ถอยบ้าถอยบออะไร เจ้าคิดจะให้พวกข้าทิ้งท่านเจ้ายอดเขาไว้ไม่สนใจใยดีรึไง?"

"ก็แค่สัตว์อสูรแสนกว่าตน ฆ่าทิ้งก็สิ้นเรื่อง จะถอยทำไม?"

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไม่มีความคิดที่จะถอยเลยแม้แต่น้อย หากพวกเขาถอย แล้วหงจุนกับชิงสือล่ะจะทำอย่างไร? พวกเขาเข้าไปในค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลไม่ได้นะ

ดังนั้น ต่อให้กำลังเสริมของสัตว์อสูรจะมาถึง พวกเขาก็ไม่ถอย ลุยฆ่าฟันต่อไปก็พอ

ถูกด่าทอจนเกิดความรู้สึกผิดในใจ ทว่าไม่ถอยจริงๆ หรือ? อาการบาดเจ็บของพวกเจ้าก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คงได้หมดแรงตายกันพอดี

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ทว่ายามนี้บริเวณทางเข้าค่ายกล เย่ฉางชิงโดยมีหวังเหยาคอยอยู่เป็นเพื่อน ได้ตั้งหม้อเหล็กใบใหญ่หลายสิบใบขึ้นมาแล้ว

เขาที่มาช้าไปหน่อย มองดูการต่อสู้เลือดสาดอยู่ภายนอก ในใจเย่ฉางชิงก็อดเป็นห่วงสถานการณ์ของบรรดาศิษย์พี่ไม่ได้

อยากจะเข้าไปช่วยเหลือ ทว่าด้วยตบะบารมีของเขาในตอนนี้ ต่อให้เข้าร่วมการต่อสู้ ก็ไม่อาจชี้ขาดสถานการณ์ของสมรภูมิรบได้เลย

อีกอย่างตัวเองก็เป็นพ่อครัว พ่อครัวก็ต้องทำในสิ่งที่พ่อครัวควรทำสิ

เย่ฉางชิงตรวจสอบเมนูอาหารที่ตนเองได้รับมาในตอนนี้ ไม่นานก็คิดไอเดียออก

[น้ำซุปกระดูกเคี่ยว ใช้กระดูกสัตว์อสูรนานาชนิดมาเคี่ยวเป็นน้ำซุป มีความยืดหยุ่นสูง สามารถเลือกใช้กระดูกสัตว์อสูรได้ตามใจชอบ นำไปตุ๋นรวมกับโสมสวรรค์ เก๋ากี้ และถั่งเช่า รสชาติกลมกล่อม อุดมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ มีสรรพคุณช่วยระงับปวด ห้ามเลือด และรักษาอาการบาดเจ็บได้ในระยะเวลาอันสั้น]

การรักษาอาการบาดเจ็บอาจจะเป็นเรื่องรอง ทว่าการระงับปวดกับห้ามเลือดนี่สิ ถือว่ามีประโยชน์อย่างมากสำหรับสถานการณ์ในตอนนี้

เมื่อต้องเผชิญกับความเสียเปรียบด้านจำนวน หากศิษย์สำนักเต้าอีสูญเสียพลังต่อสู้เมื่อใด ก็ทำได้เพียงปล่อยให้ศัตรูเชือดเฉือนตามใจชอบ ทว่าหากสามารถรักษากำลังรบของทุกคนไว้ได้ในระยะเวลาหนึ่ง และขจัดความเจ็บปวดจากบาดแผลไปได้อย่างมากล่ะก็ งานนี้มีลุ้นแน่

ส่วนเรื่องการรักษาอาการบาดเจ็บหลังจากนั้น รอให้การต่อสู้จบลง ย่อมมีเวลาเหลือเฟือ

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทำทันที เย่ฉางชิงหยิบหม้อชามกะละมังไหออกจากถุงร้อยเก็บ แล้วให้หวังเหยาไปตามศิษย์ยอดเขาหยกนารีมาสองสามคน เพื่อให้พวกนางไปรวบรวมซากสัตว์อสูรในสนามรบมาให้หมด

นี่มันวัตถุดิบทำอาหารชั้นเลิศที่มีอยู่เกลื่อนกลาดเลยนี่นา

"ศิษย์น้อง เจ้าจะทำอาหารงั้นรึ?"

ทว่าเมื่อเห็นเย่ฉางชิงตั้งหม้อต้มน้ำ ศิษย์ยอดเขาหยกนารีสองสามคนก็ถึงกับยืนเซ่อไปเลย

นี่มันกำลังทำสงครามกันอยู่นะโว้ย เจ้าช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังจะมาคิดเรื่องทำอาหารอยู่อีก?

"ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว รบกวนศิษย์พี่หญิงช่วยข้าทีเถอะขอรับ"

"ใช่แล้ว ฝีมือทำอาหารของศิษย์น้องฉางชิงยอดเยี่ยมมากเลยนะ..."

หวังเหยาที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเสริม

"นี่มันไม่ใช่ปัญหาว่าฝีมือทำอาหารจะดีหรือไม่ดีนะ ทว่ามัน..."

"โอ๊ย ตอนนี้อธิบายไปก็ไม่เข้าใจหรอก พวกท่านทำตามคำสั่งของศิษย์น้องฉางชิงไปก็พอแล้ว"

ท้ายที่สุดภายใต้การเกลี้ยกล่อมของหวังเหยา ศิษย์ยอดเขาหยกนารีสองสามคนนั้นก็ยอมลงมือทำด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น ไม่นานก็นำซากสัตว์อสูรกลับมาได้ไม่น้อย

จากนั้นก็เห็นเย่ฉางชิงตวัดมีดสับอย่างรวดเร็ว มีดอีโต้ในมือของเขากวัดแกว่งไปมาราวกับมีชีวิต ถลกหนังเลาะกระดูก จากนั้นก็โยนลงหม้อ ภายใต้การสนับสนุนของพลังวิญญาณ น้ำซุปหม้อแล้วหม้อเล่าก็ทยอยเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

กลิ่นหอมตลบอบอวล ศิษย์ยอดเขาหยกนารีทั้งหลายได้กลิ่นหอมกรุ่นนี้ แต่ละคนถึงกับน้ำลายสอ

"หอมจังเลย"

"เฮ้ๆๆ นี่มันใช่ปัญหาว่าหอมหรือไม่หอมเรอะ มันเวลาไหนกันแล้ว"

"ศิษย์พี่หญิง ตอนพูดท่านช่วยเช็ดน้ำลายหน่อยได้ไหม จะหยดลงมาอยู่แล้วเนี่ย"

หญิงสาวหลายคนชะเง้อคอมองลงไปในหม้อ ทำเอาแทบอยากจะมุดหัวลงไปในหม้อเสียให้ได้

แม้จะรู้ว่าเวลาไม่เหมาะสม ทว่ามันหอมจริงๆ นะ อยากกินจังเลย

"เสร็จแล้วขอรับ ศิษย์พี่หญิงทุกท่าน รบกวนพวกท่านใช้พลังวิญญาณตะโกนดังๆ ที ว่าศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บ ให้มารับน้ำซุปที่นี่ขอรับ"

???

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเย่ฉางชิง หญิงสาวเหล่านั้นก็ทำหน้างงงวยไปอีกรอบ ไม่ใช่สิ น้ำซุปของเจ้านี่มันหอมแทบขาดใจจริงๆ แต่ตอนนี้นี่มันกำลังอยู่ในสนามรบนะ เจ้ากลับจะให้บรรดาศิษย์มารับน้ำซุปดื่มเนี่ยนะ?

"ศิษย์น้อง แบบนี้มันจะดีหรือ?"

ศิษย์พี่หญิงคนหนึ่งพยายามกลืนน้ำลายเอ่ยถาม นี่กำลังทำสงครามอยู่นะ มันค่อนข้างจะไม่เหมาะสมจริงๆ แหละ

ขี้เกียจอธิบายให้มากความ เย่ฉางชิงจึงตักน้ำซุปแจกพวกนางคนละชามโดยตรง หลังจากได้ลิ้มรสแล้ว หญิงสาวทั้งหมดก็ดวงตาเป็นประกายทันที

"อร่อย อร่อยมาก"

"รสชาติกลมกล่อมสุดๆ ไปเลย"

"กระดูกสัตว์อสูรหลากหลายชนิดถูกนำมาตุ๋นรวมกัน เมื่อผสมผสานกับโสมสวรรค์ เก๋ากี้ และถั่งเช่า รสชาติที่ดูเหมือนจะขัดแย้งกัน เมื่อรวมเข้าด้วยกันกลับ..."

"หยุดๆๆ รบกวนศิษย์พี่หญิงทุกท่านลองสัมผัสถึงสรรพคุณของมันดูสิขอรับ"

ให้ตายเถอะ ที่ให้พวกท่านดื่มก็เพื่อจะให้สัมผัสถึงสรรพคุณของมัน ไม่ใช่รสชาติเสียหน่อย ซ้ำท่านยังวิจารณ์เป็นคุ้งเป็นแควอีก แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ

เมื่อถูกเย่ฉางชิงขัดจังหวะ หญิงสาวเหล่านั้นก็เผลอหดคอด้วยความเขินอาย แล้วตักชิมอีกคำ คราวนี้พวกนางพยายามสะกดกลั้นความคิดฟุ้งซ่าน แล้วตั้งใจสัมผัสถึงสรรพคุณของน้ำซุปชามนี้อย่างจริงจัง

ชั่วพริบตา ดวงตาของหญิงสาวทั้งหมดก็ยิ่งทอประกายเจิดจ้าขึ้น อาการเจ็บปวดจากบาดแผลมลายหายไปในพริบตา สรรพคุณระงับปวดรุนแรงถึงเพียงนี้ ซ้ำแม้อาการบาดเจ็บภายใน ก็ดูเหมือนจะทุเลาลงด้วยเช่นกัน

พวกนางจึงเข้าใจเจตนาของเย่ฉางชิงทันที

ไม่ลังเลอีกต่อไป หญิงสาวทั้งหมดก็รวบรวมพลังวิญญาณ แล้วตะโกนไปยังทิศทางของสนามรบทันที

"ศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บ โปรดมารับน้ำซุปที่ทางเข้าค่ายกลด้วยเจ้าค่ะ"

"ศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บ โปรดมารับน้ำซุปที่ทางเข้าค่ายกลด้วยเจ้าค่ะ"

"ศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บ โปรดมารับน้ำซุปที่ทางเข้าค่ายกลด้วยเจ้าค่ะ"

ภายใต้การขยายเสียงจากพลังวิญญาณ เสียงตะโกนนั้นก็ดังก้องไปทั่วทั้งสนามรบอย่างรวดเร็ว

ชั่วขณะนั้น สัตว์อสูรมากมาย รวมถึงศิษย์ยอดเขาหยกนารีต่างก็ยืนเซ่อไปเลย

นี่มันกำลังต่อสู้กันเป็นตายอยู่นะโว้ย สำนักเต้าอีพวกเจ้าจะมากินซุปบ้าบออะไรกัน? จะให้เอาเหล้ามาเสิร์ฟให้พวกเจ้ากินอิ่มหนำสำราญก่อนแล้วค่อยมาสู้ต่อเลยไหมล่ะ?

สัตว์อสูรบางตน ที่ผ่านการต่อสู้กับผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังเพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก

บัดซบ ข้ากำลังเลือดลมพลุ่งพล่าน จิตสังหารเดือดพล่านอยู่แท้ๆ ผลปรากฏว่าสู้ไปได้ครึ่งทาง สำนักเต้าอีพวกเจ้ากลับมาบอกว่าถึงเวลาดื่มน้ำซุปแล้ว ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย?

ไม่ใช่แค่ฝูงสัตว์อสูรเท่านั้น แม้แต่ศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็ยังงุนงงไม่แพ้กัน

"นี่ทำอะไรกันเนี่ย?"

"ดูเหมือนจะเป็นศิษย์น้องหญิงเฉินกับพวกนางนะ"

"เหลวไหลน่า นี่มันกำลังทำสงครามอยู่นะ จะมาดื่มซุปบ้าอะไรกัน"

"นั่นสิ"

"ศิษย์น้องหญิง เจ้ารับหน้าแทนศิษย์พี่ไปก่อนนะ ศิษย์พี่ขอไปจิบซุปสักคำ เดี๋ยวมา"

ในขณะที่พวกนางกำลังตำหนิการกระทำเช่นนี้อย่างรุนแรง จู่ๆ บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่อยู่รอบด้านก็พากันเอ่ยปากขึ้น และคำพูดก็เหมือนกันเป๊ะ

ขอให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องหญิงยอดเขาหยกนารีช่วยรับหน้าแทนไปก่อน พวกเขาขอไปจิบน้ำซุปเดี๋ยวเดียวก็จะกลับมา

สิ้นคำกล่าวนี้ ศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็ถึงกับชาหนึบไปทั้งตัว รับหน้าบ้าอะไรกัน ข้าจะรับหน้าปอดพวกเจ้าล่ะสิ

"เดี๋ยวสิ ศิษย์พี่ ข้ารับไม่ไหวนะ"

"วางใจเถอะน่า วางใจเถอะ ศิษย์พี่ไปแป๊บเดียว เจ้าทนไว้หน่อยนะ เดี๋ยวมา"

"เฮ้ พวกเจ้าอย่าเพิ่งหนีสิ ข้ารับมือไม่ไหวนะโว้ย"

"กลับมานะ จะให้ข้ารับมือยังไงล่ะเนี่ย?"

"เมื่อกี้ยังประกาศกร้าวว่าสู้ตายไม่ยอมถอยอยู่เลย แล้วตอนนี้พวกเจ้าจะวิ่งหนีทำไมเนี่ย"

"คำพูดที่พวกเจ้าพูดเมื่อกี้เอาไปให้หมากินหมดแล้วหรือไง กลับมาฆ่าต่อสิ"