บทที่ 84 ตำแหน่งเจ้าสำนักนี้ทำต่อไปไม่ไหวแล้ว

สวมชุดรัดรูปสีดำ หน้าอกอวบอิ่มราวกับจะทะลักออกมา ทว่ากลิ่นอายรอบกายกลับเย็นเยียบผิดปกติ

เจวี๋ยอิ่งผู้มีใบหน้าปลาตายไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด ยามนี้กลับเผยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจพลางกล่าว

นี่ไม่ใช่ว่ายอดเขาเงาของพวกเขามีปัญหา หรือว่านางที่เป็นเจ้ายอดเขาเงาอู้หรอกนะ แต่นางไม่รู้เรื่องจริงๆ

ก่อนหน้านี้ไม่มีลางบอกเหตุใดๆ เลย จู่ๆ ก็เป็นแบบนี้ ยอดเขาเงาของพวกเขาก็มึนงงไปตามๆ กัน

เมื่อมองดูเจวี๋ยอิ่งในสภาพนี้ ฉีสยงก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาทันที ตำแหน่งเจ้าสำนักนี่ช่างเป็นภาระที่เหนื่อยยากเสียเหลือเกิน

"ให้คนของยอดเขาเงารีบไปสืบดูให้เร็วที่สุด"

"ข้าส่งคนไปสืบแล้วเจ้าค่ะ"

สืบน่ะต้องสืบอยู่แล้ว แต่ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?

ในขณะที่ฉีสยงกำลังเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ผู้อาวุโสใหญ่ที่เอาแต่จ้องมองแผนที่อยู่ด้านล่างก็ส่งเสียงร้องอุทานออกมาเบาๆ

"เอ๊ะ ทิศทางการเคลื่อนทัพของเผ่าอสูร..."

จากสถานการณ์ความคืบหน้าล่าสุด ผู้อาวุโสใหญ่ก็ค้นพบความผิดปกติได้อย่างเฉียบแหลม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉีสยงก็หันไปมองผู้อาวุโสใหญ่พลางกล่าวว่า

"มีอะไรก็พูดมา"

น้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก ทว่าก็เข้าใจได้ ต่อท่าทีนี้ ผู้อาวุโสใหญ่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาชี้ไปที่แผนที่แล้วกล่าวว่า

"ศิษย์พี่ ท่านไม่สังเกตหรือว่าเป้าหมายของสัตว์อสูรเหล่านี้ตรงกันหมด?"

"หืม?"

"ท่านดูสิ ไม่ว่าจะเป็นเผ่าอสูรจากทิศทางใด ดูจากเส้นทางการเคลื่อนทัพแล้ว พวกมันล้วนมุ่งหน้าไปยังสถานที่เดียวกันทั้งสิ้น"

พูดจบ ผู้อาวุโสใหญ่ยังหยิบพู่กันออกมาวาดเส้นทางการเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรเหล่านี้ลงบนแผนที่

ทุกคนจ้องมองแผนที่ตาไม่กระพริบ ท้ายที่สุด เมื่อเส้นทางการเคลื่อนทัพของเผ่าอสูรทั้งหมดถูกทำเครื่องหมายไว้ มันก็ได้ก่อตัวเป็นจุดตัดจุดหนึ่งบนแผนที่

และจุดตัดนี้ก็ไม่ได้เอนเอียงไปทางไหน ทว่าตรงกับที่ตั้งของค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลพอดี

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉีสยง สือซง ผู้อาวุโสสาม เจวี๋ยอิ่ง และทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็ใจหล่นวูบ

"ไม่มั้ง..."

ฉีสยงอ้าปากค้าง พึมพำออกมา

จะเป็นค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลไปได้อย่างไร ทำไมถึงต้องเป็นค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล

"เอ่อ คงไม่ใช่ว่ายอดเขากระบี่เทพ..."

สือซงเป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาได้ ดูเหมือนว่าจะหาจุดปะทุของเรื่องราวเจอแล้ว สิ่งแรกที่เขานึกถึงก็คือยอดเขากระบี่เทพ เพราะยอดเขากระบี่เทพเพิ่งจะออกเดินทางจากสำนัก มุ่งหน้าไปยังค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลในวันนี้นี่เอง

สิ้นคำกล่าวนี้ ภายในตำหนักก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะสรรหาคำใดมาพูดดี

กว่าจะอัปเปหิยอดเขากระบี่เทพออกไปได้ เดิมทีคิดว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเสียที ทว่าใครจะคาดคิด เพิ่งออกไปไม่ถึงวัน ก็ก่อเรื่องวุ่นวายระดับนี้ขึ้นมาเสียแล้ว

แต่ว่ายอดเขากระบี่เทพไปทำบ้าอะไรมากันแน่? ถึงได้ทำให้เผ่าอสูรคลุ้มคลั่งได้ถึงเพียงนี้

"หรือจะลองติดต่อหงจุนดู?"

ผู้อาวุโสสามเอ่ยอย่างระมัดระวัง เมื่อได้ยินดังนั้น ฉีสยงก็กัดฟันตอบกลับไป

"งั้นก็รีบถามสิ ถามเขาว่ายอดเขากระบี่เทพกำลังทำบ้าอะไรอยู่"

ทันใดนั้นก็หยิบยันต์ส่งเสียงออกมาติดต่อหงจุน ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่ได้รับการตอบกลับจากหงจุน กลับกลายเป็นว่าเจ้าสำนักของสำนักอื่นๆ ต่างก็พากันติดต่อมายังสำนักเต้าอี

"ท่านเจ้าสำนัก เจ้าสำนักลั่วเสียติดต่อมาขอรับ"

"ท่านเจ้าสำนัก เจ้าสำนักชิงอวิ๋นติดต่อมาขอรับ"

"ท่านเจ้าสำนัก เจ้าสำนักหวงจี๋ติดต่อมาขอรับ"

ไม่เพียงแต่สามสำนักเซียนใหญ่เท่านั้น แต่ยังมีอีกไม่ต่ำกว่ายี่สิบสำนัก ที่ทยอยติดต่อมายังสำนักเต้าอีผ่านค่ายกลฉายภาพ

ไม่นานนัก ภายในตำหนักก็ปรากฏม่านแสงค่ายกลขึ้นมาทีละบาน ในม่านแสงนั้นปรากฏภาพของเจ้าสำนักมากมาย และเมื่อเจ้าสำนักเหล่านี้เปิดปากเอ่ย สิ่งที่พวกเขาถามล้วนเป็นคำถามเดียวกันโดยไร้ข้อยกเว้น

"ฉีสยง สำนักเต้าอีของพวกเจ้ามันเรื่องอะไรกัน? ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลเกิดอะไรขึ้น?"

"นั่นสิ ไอ้พวกเดรัจฉานแห่งแนวเขาพยัคฆ์พวกนั้นถึงกับเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อมุ่งหน้าไปยังค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล สำนักเต้าอีของเจ้ากำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่?"

"ฉีสยงเอ๊ย ต่อให้สำนักเต้าอีของเจ้าจะมีแผนการอะไร ก็ควรจะบอกกล่าวพวกเราล่วงหน้าสักคำสิ นี่เล่นเอาพวกเราตั้งตัวไม่ทันเลย"

"ใช่แล้ว ทุกคนล้วนเป็นเผ่ามนุษย์ด้วยกัน มีเรื่องอะไรอย่างน้อยก็ควรส่งข่าวบอกกันบ้างสิ"

ภายในตำหนักกลายเป็นอึกทึกครึกโครมในชั่วพริบตา บรรดาเจ้าสำนักต่างก็คิดว่าสำนักเต้าอีมีแผนการอะไรบางอย่าง ทว่ากลับไม่ได้บอกพวกตน น้ำเสียงจึงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เมื่อเผชิญกับคำซักไซ้ของทุกคน เส้นเลือดที่หน้าผากของฉีสยงก็เต้นตุบๆ จนกระทั่งเสียงซักไซ้ของเจ้าสำนักลั่วเสียดังขึ้นอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ฉีสยง เจ้าพูดอะไรสักคำสิ"

"ให้ข้าพูดอะไร? ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้น ให้พูดอะไร? เจ้าบอกข้ามาสิว่าข้าจะพูดอะไรได้?"

ต่อเรื่องนี้ บรรดาเจ้าสำนักย่อมไม่มีใครเชื่อ

"เจ้าไม่รู้รึ? เจ้าเป็นถึงเจ้าสำนัก ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลก็อยู่ในความดูแลของสำนักเต้าอี เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร?"

"ข้าจะไปรู้หาสวรรค์วิมานอะไรล่ะ ตำแหน่งเจ้าสำนักนี่..."

ในขณะที่กำลังด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว จู่ๆ ก็มีแสงสีทองวาบผ่านเข้ามาจากนอกตำหนัก มันคือจดหมายตอบกลับของหงจุน

ไม่นาน แสงสีทองก็กลายสภาพเป็นยันต์ส่งเสียงร่วงหล่นลงบนมือของผู้อาวุโสสาม ฉีสยงจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เปิดให้ทุกคนฟังพร้อมกันเลย"

เขาเองก็คร้านที่จะอธิบายแล้ว ให้หงจุนพูดกับเจ้าสำนักเหล่านี้เองก็แล้วกัน

เดิมทีคิดว่าในจดหมายตอบกลับ น่าจะมีคำอธิบายสักสองสามประโยค ทว่าเมื่อผู้อาวุโสสามกระตุ้นยันต์ส่งเสียง และเสียงของหงจุนดังก้องขึ้น ทุกคนก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

"ยุ่งอยู่นะโว้ย ไว้สู้เสร็จค่อยว่ากัน รับกระบี่..."

"อ๊าก หงจุน ข้าจะสู้ตายกับเจ้า"

"อย่างเจ้าน่ะหรือจะคู่ควร?"

สิ้นสุดเพียงเท่านี้ เสียงก็เงียบหายไป ยันต์ส่งเสียงสลายกลายเป็นเถ้าธุลี

เมื่อได้ยินบทสนทนาของหงจุนเมื่อครู่ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้น รวมถึงบรรดาเจ้าสำนักในม่านแสงค่ายกล ล้วนยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

"นี่มันสถานการณ์อะไรเนี่ย?"

"ก็สู้กันอยู่น่ะสิ แค่นี้ก็ฟังไม่ออกรึ"

"เสียงเมื่อครู่นี้เหมือนจะเป็นเสียงของราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตแห่งแนวเขาพยัคฆ์ไม่ใช่หรือ?"

"ก็คล้ายอยู่นะ"

"งั้นที่เผ่าอสูรเร่งรุดไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลก็เพื่อไปช่วยคนงั้นรึ?"

เรื่องราวดูเหมือนจะค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้นมาแล้ว ทว่านั่นก็สำหรับบรรดาเจ้าสำนักเท่านั้น ภายในใจของคนสำนักเต้าอีกลับยังมีปัญหาอีกมากมายที่พวกเขาคิดไม่ตก

นั่นก็คือ ยอดเขากระบี่เทพเพิ่งจะไปถึงค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลวันนี้เองไม่ใช่รึ แล้วทำไมถึงไปเปิดศึกกับเผ่าอสูรได้ล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้จะต้องสู้ ก็ควรจะเป็นการสู้กับเผ่าวารีแห่งทะเลบูรพาสิ แล้วทำไมถึงกลายเป็นราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตแห่งแนวเขาพยัคฆ์ไปได้ล่ะ?

ขบคิดร้อยแปดตลบก็ยังไม่เข้าใจ จนกระทั่งบนที่นั่งประธาน มีเสียงดังตึงสนั่นหวั่นไหว ฉีสยงฟาดฝ่ามือทำลายโต๊ะตรงหน้าจนแหลกละเอียด สีหน้ามืดครึ้มถึงขีดสุดพลางกัดฟันกล่าวว่า

"สือซง ป่ายฮวา ตามข้าไปค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ส่วนเผ่าอสูรพวกนั้น ให้เลือกราชันอสูรออกมาสองสามตนตามไปที่ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล หากไม่ตกลงล่ะก็ งั้นก็สู้กันเลย"

ไม่ว่าค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็ต้องไปดูให้เห็นกับตา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่มีใครคัดค้าน บรรดาเจ้าสำนักก็แสดงความเห็นด้วย

ทันใดนั้น ฉีสยง สือซง และป่ายฮวาเจ้ายอดเขาหยกนารี ทั้งสามคนก็เร่งรุดไปยังค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลอย่างรวดเร็ว

อีกด้านหนึ่ง ที่ด้านนอกค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล หลังจากปลีกเวลาตอบกลับยันต์ส่งเสียงของผู้อาวุโสสามแล้ว หงจุนก็กลับไปปะทะกับพยัคฆ์โลหิตต่อ

หนึ่งคนหนึ่งอสูรต่อสู้กันอย่างสูสีดุเดือด ทว่าเหล่าสัตว์อสูรเบื้องล่างกลับมีสภาพน่าเวทนานัก

ราชันอสูรอินทรีทองปวดใจจนเลือดหยด จบศึกนี้ มันคงได้กลายเป็นแม่ทัพไร้กองทหารแน่ๆ หุบเขาอินทรีเหินก็คงเหลือเพียงชื่อ

โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ทว่าก็หมดหนทาง จนกระทั่งกลุ่มไออสูรอันเข้มข้นกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วจากแดนไกล ราชันอสูรอินทรีทองจึงตวาดลั่นทันที

"ฆ่าพวกมัน ฆ่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้ซะ"

กำลังเสริมของเผ่าอสูรมาถึงแล้ว ยามนี้ราชันอสูรอินทรีทองมีความคิดเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือสังหารศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพวกนี้ให้สิ้นซาก เพื่อล้างแค้นให้กับเหล่าอสูรแห่งหุบเขาอินทรีเหินของมัน