บทที่ 83 ยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว

เมื่อมองดูศิษย์พี่ศิษย์น้องที่กำลังฆ่าฟันกันอย่างบ้าคลั่งในสนามรบ หลิ่วซวงและลู่โยวโยวก็พุ่งเข้าไปร่วมวงด้วยอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ช่างเป็นหญิงที่หาญกล้าไม่แพ้ชายชาตรีจริงๆ

"นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมจู่ๆ ถึงได้เปิดศึกกับหุบเขาอินทรีเหินได้? เดี๋ยวก่อน ศิษย์น้องหญิงหลิ่ว พวกเจ้าเดี๋ยวก่อนสิ..."

แม้แต่เสียงร้องเรียกของเจ้าโหรว ศิษย์พี่หญิงใหญ่แห่งยอดเขาหยกนารีที่อยู่ด้านหลัง หญิงสาวทั้งสองก็ยังทำเป็นหูทวนลม

"ตอนนี้เอาไงดี?"

ศิษย์หญิงยอดเขาหยกนารีคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเอ่ยถามเจ้าโหรว ทว่าเจ้าโหรวกลับไม่ตอบโต้ใดๆ เอาแต่จ้องมองเงาร่างสายหนึ่งในสนามรบอย่างเหม่อลอย

เมื่อมองตามสายตาของเจ้าโหรวไป บรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารีก็เปลี่ยนสีหน้าไปทันที พลางร้องอุทานในใจว่าแย่แล้ว

นั่นมันศิษย์พี่เจิ้งผิงนี่นา เขาเองก็อยู่ในสนามรบด้วยรึ? แต่ก็สมควรอยู่หรอก ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขากระบี่เทพ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่ออกไปสู้

ทว่าในเมื่อศิษย์พี่เจิ้งผิงออกไปสู้แล้ว ศิษย์พี่หญิงใหญ่ล่ะ...

และก็เป็นไปตามคาด วินาทีต่อมา ในมือของเจ้าโหรวก็ปรากฏกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง พุ่งตัวเข้าไปหาเจ้าเจิ้งผิงด้วยความรวดเร็ว เข้าร่วมการต่อสู้ในทันที

เจ้าโหรวและเจ้าเจิ้งผิงเป็นเพื่อนรักในวัยเด็ก ทั้งคู่กราบเข้าสำนักเต้าอีในรุ่นเดียวกัน ประสบการณ์ในวัยเด็กก็คล้ายคลึงกันมาก

แอบมีใจให้กันมาตั้งแต่เนิ่นๆ ความผูกพันลึกซึ้ง หากไม่ใช่เพราะยังไม่ได้ทำพิธีแต่งงานกันอย่างเป็นทางการ เกรงว่าคงกลายเป็นคู่รักเซียนที่ใครๆ ต่างก็อิจฉาไปนานแล้ว

"พี่ผิง ข้ามาช่วยแล้ว"

เมื่อเห็นเจ้าโหรวเข้าร่วมการต่อสู้เช่นกัน บรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารีต่างก็รู้ดีว่าต้องเป็นเช่นนี้ ทุกครั้งที่มีเรื่องเกี่ยวกับเจ้าเจิ้งผิง เจ้าโหรวก็มักจะเป็นเช่นนี้เสมอ สูญเสียความเยือกเย็นในยามปกติไปจนหมดสิ้น

"ตอนนี้จะทำยังไงดี?"

"จะทำยังไงได้อีกล่ะ ศิษย์พี่หญิงใหญ่ออกไปแล้ว พวกเราจะมัวยืนดูอยู่ได้อย่างไร"

"ถ้างั้นก็ลุยเลยสิ?"

"ลุย"

"ฆ่าเลย"

ในชั่วพริบตา เสียงร้องตะโกนฆ่าฟันก็ดังขึ้นอีกระลอก ทว่าคราวนี้เป็นเสียงที่แฝงไปด้วยความอ่อนหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของสตรี

เมื่อศิษย์หญิงยอดเขาหยกนารีเข้าร่วมสมรภูมิ เหล่าสัตว์อสูรก็ยิ่งเสียเปรียบหนักเข้าไปใหญ่

บนท้องฟ้า เมื่อเห็นลูกน้องของตนถูกเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่ง ราชันอสูรอินทรีทองก็ปวดใจแทบขาด แผดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น

"บัดซบ บัดซบที่สุด..."

ล้มตายกันเป็นเบือ สิ้นเสียงคำราม โลหิตแก่นแท้สิบกว่าหยดก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของราชันอสูรอินทรีทอง ก่อนจะพุ่งกระจายไปในทิศทางต่างๆ อย่างรวดเร็ว

นี่คือเคล็ดวิชาส่งสารอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าอสูร ที่เรียกว่าการส่งสารทางสายเลือด

สัตว์อสูรสองตน ขอเพียงสร้างความเชื่อมโยงทางสายเลือดต่อกันได้ ก็จะสามารถใช้เคล็ดวิชานี้ในการส่งสารหากันได้ ยิ่งพลังแข็งแกร่ง ระยะทางก็ยิ่งไกลขึ้น

ผลลัพธ์ของมันก็คล้ายคลึงกับยันต์ส่งเสียงหรือค่ายกลส่งเสียงของผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์นั่นเอง

ราชันอสูรอินทรีทองโกรธจัดจนถึงขีดสุด จึงส่งสารขอความช่วยเหลือจากสัตว์อสูรตนอื่นๆ เมื่อเห็นดังนั้น ชิงสือก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย อยากจะเรียกใครก็เรียกมาเลย มาเท่าไหร่ วันนี้จะฆ่าให้หมด

ส่วนราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตที่อยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจก็รู้สึกว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ทว่าก็โทษราชันอสูรอินทรีทองไม่ได้หรอก อย่างไรเสียเบื้องล่างก็ล้วนเป็นลูกน้องของมันทั้งนั้น ถูกฆ่าล้างบางแบบนี้ ใครจะไปทนได้

อีกทั้งเรื่องนี้ยังมีจุดเริ่มต้นมาจากราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬ ยามนี้ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตจึงไม่อาจถอนตัวออกไปได้ ทำได้เพียงฝืนทนสู้ต่อไป

"หงจุน นี่เจ้าบีบข้าเองนะ"

พูดจบ ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตก็ใช้วิชาส่งสารทางสายเลือดเช่นกัน ติดต่อให้ราชันอสูรตนอื่นๆ มาช่วยสนับสนุน

เผ่าอสูรก็เหมือนกับเผ่ามนุษย์ ภายในเผ่าก็มีการแข่งขันกันเองเช่นกัน ทว่าเมื่อใดที่เป็นปัญหาความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ เผ่าอสูรทั้งหมดก็จะรวมเป็นหนึ่งเดียวเพื่อต่อต้านศัตรูทันที

ชั่วขณะนั้น เผ่าอสูรที่กระจายอยู่ทั่วทวีปบูรพา เมื่อได้รับข่าว ก็ต่างพากันเคลื่อนไหวกันขนานใหญ่

"เผ่ามนุษย์คิดจะเปิดสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์งั้นรึ?"

"สำนักเต้าอีลงมือแล้วรึ? คงวางแผนมานานแล้วสินะ"

"หึ สำนักเต้าอีในยามนี้แม้อำนาจบารมีจะแผ่ขยายไปทั่วฟ้า ทว่าเผ่าอสูรอย่างพวกเราก็ไม่ใช่หมูในอวยที่จะยอมให้เชือดง่ายๆ หรอกนะ ลูกสมุนทั้งหลาย ตามข้าไปเหยียบย่ำค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ช่วยเหลือราชันอสูรอินทรีทอง"

"เหล่าอสูรแห่งแนวเขาพยัคฆ์จงฟังคำสั่ง จงไปเหยียบย่ำค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ช่วยเหลือพยัคฆ์ทมิฬและพยัคฆ์โลหิต"

กลุ่มสัตว์อสูรยักษ์ใหญ่ต่างพากันเคลื่อนไหว ชั่วขณะนั้น ทวีปบูรพาทั้งทวีปก็เดือดดาลขึ้นมาทันที

ตามเทือกเขาและแม่น้ำสายใหญ่ สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ไออสูรอันเข้มข้นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังกึกก้องกัมปนาท ราวกับภาพวาดของวันสิ้นโลกก็มิปาน

เมื่อต้องเผชิญกับความเคลื่อนไหวอันแปลกประหลาดของสัตว์อสูรมากมายเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์ย่อมต้องมีปฏิกิริยาตอบโต้ในทันที

อย่างไรเสียสถานการณ์ในทวีปบูรพาก็เป็นเช่นนี้ สำนักบำเพ็ญเพียรแทบทุกแห่ง ล้วนมีหน้าที่คอยเฝ้าระวังแหล่งกำเนิดสัตว์อสูรแห่งใดแห่งหนึ่งโดยเฉพาะ

เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรเหล่านี้ก่อความวุ่นวายและทำร้ายประชาชนคนธรรมดา

การเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรเหล่านี้ ย่อมไม่อาจหลุดรอดสายตาของสำนักเซียนต่างๆ ไปได้ สำนักแต่ละแห่งจึงรีบสั่งให้บรรดาศิษย์ออกไปสกัดกั้นทันที

"ศิษย์สายนอกและผู้ที่มีระดับสูงกว่าทุกคน จงออกปฏิบัติการ ห้ามปล่อยให้สัตว์อสูรเหล่านี้ก้าวออกจากป่าเขาแม้แต่ก้าวเดียว"

"สกัดกั้นพวกมันไว้ ห้ามให้พวกเดรัจฉานพวกนี้เข้าใกล้เมืองเด็ดขาด"

สำนักมากมายต่างพากันลงมือ สงครามปะทุขึ้นทั่วทุกสารทิศในทวีปบูรพาทันที

แม้แต่สี่สำนักเซียนใหญ่ อย่างเช่น สำนักลั่วเสีย ก็ยังถูกดึงเข้าไปพัวพันด้วย

ยามนี้ ภายในตำหนักใหญ่ของสำนักลั่วเสีย ท่านเจ้าสำนักได้ส่งยอดฝีมือมากมายออกไปสกัดกั้นเผ่าอสูรแห่งเขาจาวานรแล้ว

เขาจาวานรแห่งนี้ก็เหมือนกับแนวเขาพยัคฆ์ เป็นหนึ่งในสี่เผ่าอสูรใหญ่แห่งทวีปบูรพา มีความแข็งแกร่งมาก และสำนักลั่วเสียก็รับหน้าที่ดูแลเผ่าอสูรเขาวานรมาโดยตลอด เหมือนกับที่สำนักเต้าอีรับหน้าที่ดูแลเผ่ามังกรวารีแห่งทะเลบูรพานั่นแหละ

ท่านเจ้าสำนักลั่วเสียในยามนี้มึนงงไปหมดแล้ว ไม่มีวี่แววอะไรเลยจริงๆ จู่ๆ เขาจาวานรก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ราชันอสูรหลายตนพากันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า นำกองทัพอสูรภายใต้สังกัดก้าวออกจากเขาจาวานร ความเปลี่ยนแปลงอันกะทันหันนี้ ทำให้สำนักลั่วเสียตั้งรับไม่ทันเลยแม้แต่น้อย

"ไอ้พวกลิงเหม็นแห่งเขาจาวานรพวกนี้มันบ้าอะไรกันเนี่ย?"

ช่วงนี้ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไรเกิดขึ้นเลยนะ สำนักลั่วเสียกับเขาจาวานรก็ไม่ได้มีการปะทะกันรุนแรงอะไร ทุกอย่างก็ดูปกติ ทว่าไม่รู้ทำไม จู่ๆ ไอ้พวกลิงเหม็นแห่งเขาจาวานรพวกนี้ถึงได้คลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ขบคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ในตอนนั้นเองก็มีคนเข้ามารายงานสถานการณ์อีก

"ว่ามา"

"ท่านเจ้าสำนัก เขาจาวานรคลุ้มคลั่งไปแล้วจริงๆ ขอรับ แปดราชันอสูรออกโรงพร้อมกัน ผู้อาวุโสหลินและคนอื่นๆ ต้านทานไว้ไม่อยู่แล้วขอรับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของท่านเจ้าสำนักลั่วเสียก็กระตุกยิกๆ นี่มันจะเอาให้ตายกันไปข้างเลยใช่มั้ยเนี่ย?

แปดราชันอสูรออกโรงพร้อมกัน คิดจะเปิดสงครามเต็มรูปแบบกับสำนักลั่วเสียของข้าเลยเรอะ?

เรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ๆ แต่ปัญหาก็คือ มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?

ทางฝั่งสำนักลั่วเสียไม่รู้เรื่องราว ทางฝั่งสำนักชิงอวิ๋นและสำนักหวงจี๋เองก็ไม่รู้เรื่องเช่นกัน

ในฐานะสองในสี่สำนักเซียนใหญ่ สำนักชิงอวิ๋นและสำนักหวงจี๋ในเวลานี้ก็กำลังสกัดกั้นสัตว์อสูรอย่างสุดความสามารถเช่นกัน

"ไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้มันกินดินปืนเข้าไปหรือไงเนี่ย?"

"เรื่องนี้มันทะแม่งๆ นะ ไม่ใช่แค่พวกเรา ทั่วทั้งทวีปบูรพาวุ่นวายไปหมดแล้ว เผ่าอสูรแทบทุกกลุ่มเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาพร้อมกัน นี่คิดจะเปิดสงครามระหว่างเผ่ามนุษย์กับเผ่าอสูรเลยหรือ?"

ยามนี้ไม่ใช่ปัญหาของสำนักใดสำนักหนึ่งอีกต่อไปแล้ว แต่ทุกสำนักล้วนกำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรกันทั้งนั้น

สัตว์อสูรพวกนี้ไม่รู้เป็นบ้าอะไร จู่ๆ ก็ทำตัวแบบนี้

ณ สำนักเต้าอี ภายในตำหนักยอดเขาหลัก ฉีสยงและบรรดาผู้อาวุโสหลัก เจ้ายอดเขาทั้งหลาย ล้วนมาประชุมพร้อมหน้ากัน ฉีสยงที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ทั่วทั้งทวีปบูรพาเกิดสงครามขึ้นแล้ว เผ่าอสูรราวกับคลุ้มคลั่งไปแล้ว การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้พวกเราถึงไม่ได้ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย เจวี๋ยอิ่ง ยอดเขาเงาของเจ้าไปทำอะไรอยู่? ทำไมถึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย?"

การที่เผ่าอสูรเคลื่อนไหวครั้งใหญ่โตขนาดนี้ ย่อมต้องมีการเตรียมการมาแต่เนิ่นๆ ทว่าก่อนหน้านี้สำนักเต้าอีกลับไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย

ในฐานะเจ้ายอดเขาเงา เจวี๋ยอิ่งย่อมต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้

ทว่าต่อคำกล่าวนี้ บนใบหน้าตายด้านของเจวี๋ยอิ่งกลับฉายแววความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาอย่างหาดูได้ยาก

"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ นะขอรับ"