บทที่ 82 ฆ่าจนบ้าคลั่ง ฆ่าจนบ้าคลั่งไปแล้ว

ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทอง อันที่จริงไม่ได้อยากจะเปิดศึกกับสำนักเต้าอีโดยตรง

ยามนี้กำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของแผนการ หากเปิดศึกใหญ่กับสำนักเต้าอีในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องฉลาด ซ้ำยังอาจทำให้แผนการล้มเหลวไม่เป็นท่า

ที่พูดจาข่มขู่ไปก่อนหน้านี้ หนึ่งเป็นเพราะเห็นราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬถูกซัดจนมีสภาพทุลักทุเลปานนั้น จึงเกิดความโกรธแค้น สองก็เป็นเพราะเรื่องของศักดิ์ศรี อย่างไรเสียทุกคนต่างก็มีหน้ามีตา... ในหมู่สัตว์อสูรล่ะนะ

ทว่าใครจะคาดคิดว่าคนของยอดเขากระบี่เทพจะดุดันปานนี้ พอมาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้ามาฟาดฟันเสียอย่างนั้น ตอนนี้อยากจะหยุดมือก็ยากแล้ว ปัญหาหลักคือจะเปิดปากพูดยังไงนี่สิ

แต่ในจังหวะนี้เอง ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย ไม่รู้ว่าไอ้ลูกเต่าตัวไหนที่ชอบดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่ตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ท่านอาจารย์ มัวยืนบื้ออยู่อีกทำไม จัดการมันเลยสิขอรับ"

และเมื่อได้ยินเช่นนั้น หงจุนยังพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มพลางกล่าวว่า

"ดี อาจารย์จะจัดการมันเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบ หงจุนและชิงสือก็ก้าวเดินเหินอากาศ ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำลงไป กลิ่นอายบนร่างก็ยิ่งพุ่งทะยานขึ้น

มองดูหงจุนและชิงสือที่กำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทองก็ถึงกับชาหนึบ

บัดซบ พวกเจ้าศิษย์อาจารย์มาเล่นตลกอะไรกันที่นี่ เล่นเออออห่อหมกกันเองแล้วก็พุ่งเข้ามาเนี่ยนะ?

"หงจุน เจ้าลองคิดดูให้ดีนะ สำนักเต้าอีกับแนวเขาพยัคฆ์ของข้า..."

ไม่อยากจะลงมือจริงๆ ทว่าก็ยังคงรักษาหน้าตาไม่ยอมก้มหัวให้ ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตจึงทำได้เพียงยกเรื่องส่วนรวมขึ้นมาอ้าง

ทว่าหงจุนใช่คนที่จะเห็นแก่ส่วนรวมอย่างนั้นรึ?

หากเปลี่ยนเป็นยอดฝีมือคนอื่นของสำนักเต้าอี บางทีอาจจะยังมีความเกรงใจอยู่บ้าง ทว่าหงจุนเป็นใครกัน ตาแก่ขี้เมาคนหนึ่ง นับตั้งแต่ยังหนุ่มจนถึงตอนนี้ ก็ไม่เคยเป็นคนที่เห็นแก่ส่วนรวมอยู่แล้ว

ดังนั้น คำพูดเหล่านี้ของราชันอสูรพยัคฆ์โลหิต สำหรับหงจุนแล้วย่อมไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

"จะมัวพล่ามบ้าอะไรอยู่อีก เข้ามาลุยกันเลย"

ไม่ฟังเสียงใดๆ ฟาดกระบี่ออกไปเข้าปะทะกับราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตทันที ในเวลาเดียวกัน ชิงสือก็ไม่ยอมน้อยหน้า ซัดฝ่ามือโจมตีเข้าใส่ราชันอสูรอินทรีทอง

มหาสงครามระหว่างราชันอสูรและปราชญ์เผ่ามนุษย์ปะทุขึ้นอีกครั้ง

ทว่าพลังฝีมือของราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทองนั้น เหนือกว่าราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬอย่างเห็นได้ชัด ทั้งคู่ล้วนบรรลุถึงขอบเขตราชันอสูรขั้นสมบูรณ์แล้ว

หากพูดถึงระดับตบะบารมี ก็ถือว่าสูสีกับหงจุนและชิงสือ

เมื่อเห็นอาจารย์ลงมือในที่สุด สวีเจี๋ยก็หัวเราะแหะๆ ออกมา

"ในเมื่อท่านอาจารย์ยังยอมสนใจข้า นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าข้ายังพอมีทางรอด"

เจ้านี่มันเป็นจอมเจ้าเล่ห์ตัวยง ประโยคเมื่อครู่นี้ ก็แค่หยั่งเชิงดูว่าหงจุนยังโกรธเขาอยู่จริงๆ หรือไม่

หากโกรธจริงๆ อาจารย์คงไม่สนใจเขาแน่ ทว่าหงจุนกลับสนใจ ซ้ำยังยิ้มให้เขาด้วย สวีเจี๋ยจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

คิดไปพลาง ฟันกระบี่สังหารสัตว์อสูรตนหนึ่งไปพลาง จู่ๆ เท้าก็ลื่นไถล ร่างกายเซถลา เกือบจะยืนไม่อยู่

"ตัวอะไรมาสะดุดขาข้าเนี่ย?"

ก้มหน้าลงมอง ก็เห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์นอนอยู่ตรงนั้น บนร่างเต็มไปด้วยรอยรองเท้า เห็นได้ชัดว่าถูกคนนับไม่ถ้วนเหยียบย่ำมา

มองไม่ออกเลยว่าเป็นใคร สิ่งเดียวที่ยืนยันได้ก็คือมันเป็นสัตว์อสูร เพราะบนตัวมีขน

ในเมื่อเป็นสัตว์อสูร ก็เตะเปรี้ยงเข้าให้ ซัดจนปลิวกระเด็นออกไปทันที

"ไสหัวไปให้พ้น เกะกะขวางหูขวางตาจริง"

สวีเจี๋ยจำอีกฝ่ายไม่ได้ ทว่าราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตที่อยู่บนท้องฟ้า เมื่อเห็นภาพนี้กลับตาถลนแทบปริแตก

นั่นมันราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่สลบเหมือดอยู่นะโว้ย

ตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ มันก็เห็นราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬถูกศิษย์ยอดเขากระบี่เทพเหยียบย่ำไปมาแล้ว อย่างไรเสียท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย ใครจะมีเวลาไปสนใจว่าเหยียบโดนตัวอะไรเข้า

อยากจะลงไปช่วย ทว่าก็ไม่มีโอกาส

ยามนี้เมื่อเห็นสวีเจี๋ยเตะราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬจนปลิวกระเด็น ซ้ำยังถูกศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอีกคนกระทืบซ้ำเข้าที่หน้าอย่างแรง ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตก็ตาแดงก่ำ

นั่นมันพี่น้องของมันนะ สายเลือดเดียวกันแท้ๆ ทว่ากลับถูกคนของยอดเขากระบี่เทพย่ำยีถึงเพียงนี้

ช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี ตกลงแล้วใครกันแน่ที่เป็นสัตว์เดรัจฉาน?

ภายนอกค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลกลายเป็นสมรภูมิรบไปหมดแล้ว หากดูจากจำนวน ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด

จำนวนสัตว์อสูรมีมากกว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพถึงสิบเท่าตัว ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพแทบทุกคนต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่จะถูกรุมล้อม

ทว่าคนน้อยไม่ได้หมายความว่าจะแพ้ ในทางกลับกัน ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพกลับเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่ละคนดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย

"ช้า ช้า ช้าเกินไปแล้ว"

ศิษย์สายนอกแห่งยอดเขากระบี่เทพคนหนึ่ง กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับปีศาจเสือดาวระดับอสูรลี้ลับ

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของอีกฝ่าย ศิษย์สายนอกผู้นี้ก็สามารถหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย ราวกับชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ที่กำลังเริงระบำอยู่กลางสมรภูมิรบก็มิปาน

จากนั้นก็ฉวยโอกาสฟาดกระบี่ลงมา สังหารปีศาจเสือดาวตนนี้ลงได้สำเร็จ

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ วิชาท่าร่างได้กลายมาเป็นจุดเด่นของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพไปเสียแล้ว

เมื่อผสานเข้ากับวิชาท่าร่างระดับสัมฤทธิ์ผลใหญ่ที่ทุกคนมี การต่อสู้จึงดูจะไหลลื่นและพลิกแพลงได้อย่างเหลือเชื่อ

แน่นอนว่าก็มีกรณีพิเศษบ้างเช่นกัน

ศิษย์สายนอกอีกคนหนึ่ง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีจากสัตว์อสูรสามตน แม้จะหลบหลีกได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ทว่าการโจมตีจากสัตว์อสูรตนสุดท้าย กลับไม่อาจหลบพ้นได้จริงๆ

ในจังหวะนี้เอง ศิษย์สายนอกอีกคนก็ก้าวเข้ามาช่วยรับการโจมตีนี้ไว้ให้อย่างไม่ลังเล

จากนั้นทั้งสองก็ร่วมมือกันสังหารสัตว์อสูรทั้งสามตนจนสิ้นซาก

"ไม่เป็นอะไรใช่ไหมขอรับศิษย์พี่?"

ศิษย์น้องที่ได้รับความช่วยเหลือเอ่ยถามศิษย์พี่ที่บาดเจ็บด้วยความเป็นห่วง เมื่อได้ยินดังนั้น ศิษย์พี่ผู้นี้ก็หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจพลางกล่าวว่า

"บาดเจ็บแค่นิดหน่อย หากศิษย์น้องรู้สึกผิด มิสู้ยกตำแหน่งกินข้าวให้ศิษย์พี่สักที่ เพื่อเป็นการตอบแทนดีหรือไม่?"

ศิษย์น้องที่แต่เดิมเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปทันที ไม่ตอบรับใดๆ หันหลังเดินจากไปทันที

หลังจากนั้นศิษย์พี่ผู้นี้ก็ตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน ในช่วงเวลาสำคัญ ศิษย์น้องผู้นี้ก็ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน เข้ามารับการโจมตีของสัตว์อสูรแทนเขาเช่นเดียวกัน

หลังจากนั้น ศิษย์น้องก็เอ่ยปากอย่างราบเรียบ

"คราวนี้ถือว่าหายกัน ไม่มีใครติดค้างใครแล้วนะ"

คิดจะให้ข้ายอมสละตำแหน่งงั้นรึ? ฝันไปเถอะ ข้าคอยจับตาดูเจ้าอยู่ตลอดเวลาแหละ เจ้าช่วยรับการโจมตีให้ข้าครั้งหนึ่ง ข้าก็ช่วยรับการโจมตีให้เจ้าครั้งหนึ่ง หายกันแล้ว

สัตว์อสูรล้มตายภายใต้คมกระบี่ของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพอย่างต่อเนื่อง เมื่อเวลาผ่านไป ความแตกต่างด้านจำนวนของทั้งสองฝ่ายก็หดแคบลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อจำนวนไม่ได้เปรียบอีกต่อไป บรรดาศิษย์ยอดเขากระบี่เทพก็ยิ่งบุกตะลุยราวกับพยัคฆ์หลุดเข้าฝูงแกะ ฆ่าฟันจนบ้าคลั่งไปแล้วจริงๆ

ช่างเป็นภาพที่เลือดไหลนองเป็นสายน้ำ ซากศพเกลื่อนกลาดไปทั่วสารทิศ

ส่วนศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ แม้จะมีผู้บาดเจ็บ ทว่ากลับไม่มีใครสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปเลยแม้แต่คนเดียว

เรื่องนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับการแย่งข้าวกินในยามปกติ

การตะลุมบอนกันอย่างเอาเป็นเอาตายวันละสามเวลา แม้ภายนอกจะดูเหมือนการเล่นสนุกไร้สาระ ทว่าในความเป็นจริงแล้ว นี่คือการฝึกซ้อมรบจริงที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ยิ่งไปกว่านั้น การได้รับบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง ยังทำให้ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพสามารถค้นพบวิธีควบคุมอาการบาดเจ็บ และเรียนรู้ประสบการณ์ว่าบาดเจ็บตรงไหนถึงจะเบาที่สุดด้วยตัวเอง

อย่างเช่น เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีที่ไม่อาจหลบพ้น คนอื่นๆ อาจจะเลือกที่จะตั้งรับตรงๆ

ทว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจะพิจารณาว่า ในเมื่อหลบดาบนี้ไม่พ้น แล้วให้ฟันโดนตรงไหนถึงจะเจ็บน้อยที่สุดล่ะ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ผลลัพธ์ในการต่อสู้ย่อมปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

สถานการณ์เริ่มตกอยู่ภายใต้การควบคุมของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทีละน้อย ทว่าในจังหวะนี้เอง ลู่โยวโยว หลิ่วซวง และบรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารี ก็พากันพุ่งทะยานออกมาจากค่ายกลเช่นกัน

เมื่อได้ยินว่าศิษย์ยอดเขากระบี่เทพกำลังปะทะกับสัตว์อสูรแห่งหุบเขาอินทรีเหินอยู่ด้านนอกค่ายกล หลิ่วซวงและลู่โยวโยวก็ชักกระบี่บุกออกมาทันที

ล้อเล่นหรือไง ยอดเขากระบี่เทพกำลังมีเรื่อง จะขาดพวกนางไปได้อย่างไร