บทที่ 81 นี่แหละคือสำนักเต้าอี

ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล มีชื่อว่าหุบเขาอินทรีเหิน

สถานที่แห่งนี้คือแหล่งกำเนิดสัตว์อสูรที่ใหญ่ที่สุดทางทิศตะวันออกของทวีปบูรพา อยู่ภายใต้การปกครองของราชันอสูรอินทรีทอง

เดิมทีราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตบังเอิญเดินทางมาที่นี่ เพื่อปรึกษาหารือธุระกับราชันอสูรอินทรีทองพอดี

"ทางฝั่งเผ่าวารีว่าอย่างไรบ้าง?"

"เตรียมการพร้อมแล้ว รอเพียงจังหวะเวลามาถึงก็จะลงมือได้ทันที"

"ดีมาก ช่วงหลายปีมานี้เผ่ามนุษย์ยิ่งมายิ่งมีอำนาจบาตรใหญ่ เผ่าอสูรอย่างพวกเราจำต้องแสร้งโอนอ่อนผ่อนตามพวกมันมาตลอด ครั้งนี้จะต้องพลิกฟ้าคว่ำดินให้จงได้"

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น จู่ๆ บนท้องฟ้าก็มีเสียงคำรามดังลั่นมา

"พยัคฆ์โลหิต ช่วยข้าด้วย..."

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตก็ลุกพรวดขึ้น สีหน้ามืดครึ้มพลางกล่าวว่า

"เป็นพยัคฆ์ทมิฬ"

ในฐานะราชันอสูรแห่งแนวเขาพยัคฆ์ด้วยกัน ความสัมพันธ์ระหว่างพยัคฆ์โลหิตและพยัคฆ์ทมิฬย่อมไม่เลวร้าย รักใคร่กลมเกลียวดั่งพี่น้อง

ยามนี้เมื่อได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือจากราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬ ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตย่อมไม่มีทางนิ่งดูดาย จึงแผดเสียงตวาดลั่นทันที

"บัดซบ เสียงมาจากค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล"

ราชันอสูรอินทรีทองที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ก็รีบลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวพลางกล่าวว่า

"ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตอย่าได้ร้อนใจไป ข้าจะไปกับเจ้าด้วย ต้องช่วยราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬออกมาให้ได้"

จากนั้น ราชันอสูรอินทรีทองก็ส่งเสียงร้องก้องกังวาน เสียงนั้นดังกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขาอินทรีเหิน

"เหล่าอสูรจงฟังคำสั่ง จงตามข้าไปเหยียบย่ำค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ช่วยเหลือราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬ"

สิ้นคำสั่ง ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งหุบเขาอินทรีเหิน เหล่าสัตว์อสูรก็เกิดความโกลาหล ไออสูรพุ่งทะยานเสียดฟ้า

ราวกับเมฆดำทมิฬทะมึนทับเมือง สัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกมาจากทุกสารทิศของหุบเขาอินทรีเหิน ภายใต้การนำของราชันอสูรอินทรีทองและราชันอสูรพยัคฆ์โลหิต พวกมันมุ่งหน้าไปยังค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองสถานที่อยู่ห่างกันไม่ไกลนัก เพียงหนึ่งเค่อ เหล่าอสูรก็มาประชิดค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล

มองเห็นแต่ไกลว่าราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่สลบไศลไม่ได้สติ ถูกหงจุนหิ้วคอไว้ในมือราวกับลูกเจี๊ยบตัวน้อยๆ

ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที แผดเสียงตวาดลั่น

"หยุดเดี๋ยวนี้"

เมื่อมองตามเสียงไป ก็เห็นเพียงบนท้องฟ้าอันห่างไกล มีสัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วน มืดฟ้ามัวดินกำลังพุ่งทะยานเข้ามาหาตนเอง

บินอยู่บนฟ้า วิ่งอยู่บนดิน จำนวนมากมายมหาศาล ราวกับคลื่นยักษ์สีดำทะมึนก็มิปาน

ทว่าต่อภาพนี้ หงจุนกลับไม่มีทีท่าเปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย หมุนตัวก้าวออกไป เผชิญหน้ากับฝูงอสูร

เบื้องหน้าฝูงอสูรนับไม่ถ้วน หงจุนและชิงสือดูเล็กจ้อยลงถนัดตา ไร้กำลังจะต่อกร ราวกับเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่

ในขณะเดียวกัน ภายในค่ายกล เมื่อเห็นฝูงอสูรบุกโจมตี เจ้าเจิ้งผิงก็เรียกกระบี่ยาวออกมาโดยไม่พูดไม่จา หันหลังเดินออกไปนอกค่ายกล

แม้แต่สวีเจี๋ยที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าเคร่งเครียดพลางกล่าวว่า

"บัดซบ ไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว ศิษย์น้องทั้งหลาย ตามข้าออกไปซัดพวกมันให้หมอบ"

"ฆ่า"

"บุก"

ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพที่ก่อนหน้านี้ยังชิงไหวชิงพริบกับหงจุนอยู่เลย ยามนี้กลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แต่ละคนส่งเสียงโห่ร้องพุ่งทะยานออกไปด้านนอกค่ายกล

เรื่องราวภายในค่ายกล พยัคฆ์โลหิตย่อมไม่ล่วงรู้ สายตาของมันยังคงจับจ้องไปที่หงจุนอย่างไม่วางตา

เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของพยัคฆ์ทมิฬ จิตสังหารก็เดือดพล่านไปทั่วร่างของราชันอสูรพยัคฆ์โลหิต มันตวาดด้วยความโกรธแค้น

"หงจุน ส่งตัวพยัคฆ์ทมิฬมา"

เมื่อได้ยินดังนั้น หงจุนก็ปรายตามองราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่สลบเหมือดไปแล้วด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะโยนทิ้งไปอย่างไม่แยแส ราวกับโยนขยะทิ้งก็มิปาน

"ก็แค่ไอ้ขยะตัวหนึ่ง มีปัญญาก็เข้ามาเอาเองสิ"

"หงจุน เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว หากวันนี้เจ้าไม่ให้คำอธิบายแก่ข้า ข้าไม่มีทางยอมจบเรื่องนี้แน่"

เมื่อต้องเผชิญกับท่าทีของหงจุน ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นี่มันไม่เห็นแนวเขาพยัคฆ์อยู่ในสายตาเลยสักนิด

ราชันอสูรอินทรีทองที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นกัน

"สำนักเต้าอีของพวกเจ้า คงไม่ได้คิดว่าจะสามารถปิดฟ้าข้ามทะเลในทวีปบูรพาแห่งนี้ได้ด้วยมือเดียวหรอกนะ?"

"แล้วมันไม่ใช่หรือไง?"

ต่อคำพูดนี้ หงจุนเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย วันนี้เขาอารมณ์เสียมากๆ เลยล่ะ

สิ้นคำกล่าวนี้ ไม่ว่าจะเป็นราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตหรือราชันอสูรอินทรีทอง ในดวงตาต่างก็ฉายแววจิตสังหารอันเข้มข้นออกมา

"หงจุน ที่นี่ไม่ใช่สำนักเต้าอีของเจ้านะ พวกเจ้ามีแค่สองคน เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ หรือ?"

"ก็ลองดูสิ"

เมื่อเผชิญหน้ากับฝูงอสูรจำนวนนับไม่ถ้วนเบื้องหน้า หงจุนกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าในที่แห่งนี้จะมีเพียงเขากับชิงสือสองคนก็ตาม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชันอสูรอินทรีทองก็หัวเราะออกมาพร้อมจิตสังหารอันเปี่ยมล้น

"ดี ดี ดี ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าก็จะสนองให้ ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเพียงลำพังพวกเจ้าสองคน จะรับมือกับเหล่าอสูรแห่งหุบเขาอินทรีเหินของข้าได้อย่างไร ฆ่าพวกมันซะ"

สิ้นคำสั่งของราชันอสูรอินทรีทอง เหล่าสัตว์อสูรก็แผดเสียงคำรามลั่น ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าโจมตีหงจุนและชิงสือพร้อมกัน

ชั่วขณะนั้นแผ่นดินสั่นสะเทือน เลื่อนลั่น ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการพุ่งชนของเหล่าอสูรราวกับกระแสน้ำหลาก หงจุนกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังกึกก้องไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะตบะบารมีหรือพลังฝีมือจะอยู่ในระดับใด ทว่ากลิ่นอายความดุร้ายนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ในขณะที่ฝูงอสูรกำลังจะพุ่งเข้าประชิดตัวหงจุน ด้านหลังก็มีเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังขึ้นเช่นกัน เห็นเพียงศิษย์ยอดเขากระบี่เทพจำนวนมากถือกระบี่พุ่งทะยานออกมาจากค่ายกล

สวีเจี๋ยที่ก่อนหน้านี้ยังตายเป็นตายก็ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากค่ายกล ทว่าเวลานี้กลับเป็นผู้นำร่วมกับเจ้าเจิ้งผิง พุ่งทะยานออกไปเป็นคนแรก

"ศิษย์น้องทั้งหลาย บุก ซัดพวกมันให้หมอบ"

"ฆ่า"

เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องฆ่าฟันจากด้านหลัง รอยยิ้มบนมุมปากของหงจุนก็ยิ่งกว้างขึ้น

แม้ลูกศิษย์ของตนในบางครั้งอาจจะดื้อรั้นจนเกินเยียวยา ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่หงจุนมั่นใจได้ นั่นก็คือเมื่อถึงคราวเกิดเรื่องจริงๆ ตาแก่กระดูกผุอย่างเขา สามารถเชื่อใจไอ้พวกลูกกระต่ายพวกนี้ได้เต็มร้อย

ดั่งเช่นในเวลานี้ บรรดาศิษย์ก้าวข้ามตนและชิงสือไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เข้าปะทะกับฝูงอสูรอย่างดุเดือด

เจ้าเจิ้งผิงและสวีเจี๋ยที่ทำให้เขาโกรธจนปวดไตเมื่อครู่นี้ ยิ่งเป็นผู้นำทัพพุ่งทะยานออกไปเป็นคนแรก

กระบี่เดียวฟันสัตว์อสูรล้มคว่ำ ในดวงตาของสวีเจี๋ยเต็มไปด้วยจิตสังหาร ไม่มีเค้าโครงของความขี้เล่นเหมือนเมื่อก่อนเลย

ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ศิษย์คนอื่นๆ ก็เช่นกัน

แต่ละคนล้วนจำแลงกายเป็นเทพสังหาร

แตกต่างจากการแย่งชิงในวันธรรมดาอย่างสิ้นเชิง ศิษย์ยอดเขากระบี่เทพในวินาทีนี้ ราวกับกระบี่คมกริบที่หลุดจากฝัก เผยคมกริบอันไร้เทียมทานออกมาให้เห็น

ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทอง เมื่อเห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพพุ่งพรวดออกมาจากค่ายกลอย่างกะทันหัน สีหน้าก็ดำคล้ำราวกับก้นหม้อไปตั้งนานแล้ว

และในเวลานี้ หงจุนก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด

"ตราบใดที่มีศิษย์สำนักเต้าอีอยู่ที่ไหน ตาแก่อย่างข้าก็ไม่มีทางต้องยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยว"

พูดไปพลาง กวาดสายตามองบรรดาศิษย์ที่กำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับฝูงอสูร แววตาก็แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงพลางกล่าวว่า

"ไอ้พวกลูกกระต่ายของบ้านข้าพวกนี้ แม้ในยามปกติจะชอบทำเรื่องให้ตาแก่อย่างข้าต้องปวดหัว ดื้อรั้นซุกซนไปบ้าง"

"ทว่า ตราบใดที่มีพวกเขาอยู่ ตาแก่อย่างข้าก็ไม่ได้ตัวคนเดียว"

"เพราะฉะนั้น..."

พูดจบ หงจุนก็เงยหน้าขึ้น มองไปทางราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทองอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากลับแฝงความหนักแน่นอย่างถึงที่สุด

"พวกเจ้าต้องการคำอธิบายเช่นไร วันนี้ยอดเขากระบี่เทพของข้า จะสนองให้พวกเจ้าทุกอย่าง"

เช่นเดียวกับที่หงจุนคือรากฐานความมั่นใจของศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ บรรดาศิษย์ก็เป็นรากฐานความมั่นใจของหงจุนเช่นกัน

ยอดเขากระบี่เทพที่ในยามปกติดูเหมือนจะไม่ค่อยมีเรื่องราวดีๆ ทว่าเมื่อเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ พวกเขากลับเป็นที่พึ่งพาและไว้วางใจได้มากที่สุด

ในจุดนี้ หงจุนไม่เคยสงสัยเลยแม้แต่น้อย

เมื่อได้ฟังคำพูดของหงจุน ราชันอสูรพยัคฆ์โลหิตและราชันอสูรอินทรีทอง ทั้งสองราชันอสูรก็มีสีหน้าเคร่งเครียด ชั่วขณะนั้นตกอยู่ในสภาวะขี่หลังเสือแล้วลงยาก ใครจะไปรู้ว่ายอดเขากระบี่เทพจะดุดันขนาดนี้ จู่ๆ ก็โห่ร้องพุ่งเข้าใส่เสียอย่างนั้น

และในช่วงเวลาที่พวกมันกำลังลังเลและไม่รู้จะทำอย่างไรดี สวีเจี๋ยที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด กลับหันหน้ามาตะโกนบอกหงจุนว่า

"ท่านอาจารย์ มัวยืนบื้ออยู่อีกทำไม จัดการพวกมันเลยสิขอรับ"