บทที่ 80 พยัคฆ์คำราม... เมี๊ยว

"ข้าไม่ได้ยิน ท่านอาจารย์ ท่านว่าอะไรนะ ข้าไม่ได้ยินขอรับ"

พูดไปสวีเจี๋ยก็แสร้งทำเป็นเอามือลูบม่านแสงค่ายกลพลางบ่นอุบอิบด้วยสีหน้าฉงน

"แปลกจริง ค่ายกลของค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลอัปเกรดตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย? ถึงกับกันเสียงได้ด้วย"

มองดูสวีเจี๋ยที่เล่นเองเออเอง หงจุนก็หัวเราะออกมา เป็นการหัวเราะเพราะโกรธจนถึงขีดสุด

"ไอ้หนู ข้ารู้ว่าเจ้าได้ยิน อาจารย์จะบอกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย อย่ามาท้าทายขีดจำกัดของอาจารย์อีก ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทันที ส่งตัวเจ้าหนูฉางชิงออกมาให้ข้า ไม่อย่างนั้น..."

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น จู่ๆ บนท้องฟ้าอันห่างไกลก็มีเสียงพยัคฆ์คำรามกึกก้องกัมปนาท สายตาของทุกคนหันไปมองตามเสียง ก็เห็นราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬพุ่งทะยานมาจากแดนไกลด้วยสภาพค่อนข้างทุลักทุเล

ใบหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม ไออสูรพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ด้านหลังยังมีเงาพยัคฆ์ทมิฬขนาดยักษ์ที่สั่นสะเทือนไปทั่วสารทิศ

"ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬ..."

เมื่อเห็นเช่นนั้น บรรดาศิษย์หญิงยอดเขาหยกนารีก็กรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อครู่พวกนางก็มึนงงกันอยู่แล้ว ทว่าตอนนี้แม้แต่ราชันอสูรก็ยังปรากฏตัว วันนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? จะคึกคักเกินไปแล้วมั้ง?

สายตาล็อกเป้าไปที่หงจุนและชิงสือที่อยู่ด้านนอกค่ายกลในทันที ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬแผดเสียงตวาดลั่น

"หงจุน ชิงสือ สำนักเต้าอีของพวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว ข้า..."

ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬโกรธมากจริงๆ ทว่าก็ยังไม่ถึงกับขาดสติ ที่มาที่นี่ก็เพียงแค่อยากให้หงจุนชี้แจงให้กระจ่าง ดังนั้นจึงยังไม่ได้ลงมือโดยตรง

การต่อสู้ระดับราชันอสูรและปราชญ์นั้น ไม่ได้ปะทุขึ้นง่ายๆ เพราะมันง่ายมากที่จะลุกลามกลายเป็นสงครามเต็มรูปแบบระหว่างสองขั้วอำนาจใหญ่

ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็คิดว่าชิงสือคงไม่ลงมือซี้ซั้วเช่นกัน

อย่างไรเสียแนวเขาพยัคฆ์กับสำนักเต้าอี แม้หนึ่งมนุษย์หนึ่งอสูรจะเป็นศัตรูกันโดยธรรมชาติ ทว่าหลายปีมานี้ก็ก่อเกิดเป็นความสมดุลบางอย่าง ไม่มีใครยอมทำลายความสมดุลนี้โดยง่าย

แต่นั่นมันคือสถานการณ์ปกติ ทว่าหงจุนในยามนี้ ถูกบรรดาศิษย์ทรยศของตนเองยั่วโมโหจนใกล้จะสติแตกแล้ว ราวกับภูเขาไฟที่ยังมีชีวิต ขอเพียงมีแรงสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อย ก็พร้อมจะปะทุอย่างรุนแรง

และในยามนี้ การมาเยือนของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬ ย่อมกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทับอูฐจนหลังหักอย่างไม่ต้องสงสัย

ดังนั้นยังไม่ทันที่ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬจะพูดจบ หงจุนก็หันขวับไปมอง แววตาที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจทำเอาราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬถึงกับชะงัก คำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากก็หยุดชะงักไปทันที

เจ้านี่มันมีอะไรผิดปกตินะ

ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่าสภาพของหงจุนไม่ค่อยปกติ ทว่าน่าเสียดาย ยังไม่ทันที่ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬจะคิดตก หงจุนก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้ามันแล้ว ในมือไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ปรากฏกระบี่ยาวที่ดูซอมซ่อ หรือกระทั่งขึ้นสนิมเขรอะเล่มหนึ่ง

"ต้องการคำอธิบายใช่ไหม?"

เอ่ยปากพูด ทว่าในน้ำเสียงกลับฟังไม่ออกถึงความผันผวนทางอารมณ์เลยแม้แต่น้อย

ความโกรธ ความแค้น และจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำเอาราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว สภาพของตาแก่คนนี้ในวันนี้มีปัญหาใหญ่แล้ว

"หงจุน เจ้าใจเย็นๆ ก่อน ข้า..."

ไม่กล้าไปกระตุ้นเขาอีก ในใจกำลังคิดว่าจะใช้คำพูดอย่างไร เพื่อแสดงจุดประสงค์ของตนเองอย่างนุ่มนวล ทว่าน่าเสียดาย ไม่รอให้ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬพูดจบ หงจุนก็ฟาดกระบี่ออกไปแล้ว

"เจ้าต้องการคำอธิบาย ข้าก็จะอธิบายให้เจ้าฟัง"

"บัดซบ เจ้าใจเย็นๆ หน่อยสิ หงจุน"

"ตอนนี้ข้าใจเย็นมาก"

คมกระบี่วาดผ่าน เจตจำนงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว ทำเอามิติรอบด้านถึงกับบิดเบี้ยว

เมื่อเผชิญกับกระบี่นี้ของหงจุน ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็รู้สึกเย็นยะเยือกวาบจากแผ่นหลังแล่นขึ้นไปถึงกระหม่อมทันที

แม้จะบอกว่าราชันอสูรและปราชญ์ อยู่ในระดับตบะบารมีขอบเขตเดียวกัน เผ่าอสูร: สัตว์กึ่งอสูร, อสูรสามัญ, อสูรลี้ลับ, อสูรม่วง, อสูรก่อกำเนิด, อสูรปฐพี, อสูรสวรรค์, ราชันอสูร, จักรพรรดิอสูร เผ่ามนุษย์: สัมผัสปราณ, ทะลวงชีพจร, ก่อกำเนิดจินตาน, จื่อฝู่, หยวนอิง, ฝ่าเซียง, เทวะ, ปราชญ์, มหาปราชญ์

ทว่าราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬเป็นเพียงตบะบารมีระดับราชันอสูรขั้นสัมฤทธิ์ผลเล็ก ในขณะที่หงจุนคือขอบเขตปราชญ์ขั้นสมบูรณ์แล้ว แม้จะห่างจากขอบเขตมหาปราชญ์เพียงครึ่งก้าว พลังของทั้งสองก็ยังมีความแตกต่างกันอยู่ดี

ปากก็พูดไป ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็ไม่กล้ารับการโจมตีตรงๆ มันรีบถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว หลบกระบี่ของหงจุนไปได้อย่างฉิวเฉียด

"บัดซบ หงจุน เจ้าใจเย็นๆ หน่อยสิ ข้า..."

ไม่มีโอกาสเลย คำพูดยังไม่ทันจบ หงจุนก็ฟาดกระบี่ออกไปอีกครั้ง ชั่วขณะนั้น มหาสงครามระหว่างราชันอสูรและปราชญ์เผ่ามนุษย์ก็ปะทุขึ้นกลางเวหา

ภายในค่ายกล บรรดาศิษย์ที่เห็นฉากนี้ ต่างก็ลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น โดยเฉพาะสวีเจี๋ย

ท่านอาจารย์ดูเหมือนจะโกรธจัดจริงๆ แฮะ

"จะโทษก็ต้องโทษราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬนี่แหละ เวลาอื่นมีตั้งเยอะแยะไม่มา ดันมาหาเรื่องท่านอาจารย์เอาเวลานี้ นี่มันแกว่งเท้าหาเสี้ยนชัดๆ"

ส่วนศิษย์ยอดเขาหยกนารีนั้นไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ รู้เพียงว่าท่านเจ้ายอดเขากระบี่เทพดูเหมือนจะเสียสติไปแล้ว พูดไม่เข้าหูก็เปิดศึกกับราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬทันที

พวกนางยืนอึ้งอยู่กับที่ ในดวงตาเหลือเพียงความสับสน

ภายใต้คมกระบี่ของหงจุน บนร่างของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็ปรากฏบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกเพิ่มขึ้นมาหลายแห่งอย่างรวดเร็ว

เลือดสดๆ ไหลทะลักไม่หยุด สภาพของมันทุลักทุเลถึงขีดสุด

"หงจุน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ข้ามาไม่ได้ตั้งใจจะลงมือนะ เจ้าหยุดก่อน มีอะไรค่อยๆ พูดกันสิ..."

ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬพูดไม่ออกแล้วจริงๆ ข้าไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษเจ้าหรือยังไง

ทว่าคำพูดเหล่านี้สำหรับหงจุนแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย

การโจมตีในมือไม่ลดละลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับยิ่งบ้าคลั่งและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ท้ายที่สุด ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬก็ถูกหงจุนฟาดกระบี่เข้าที่หน้าอก กระเด็นไปกระแทกกับค่ายกลอย่างแรง

ค่ายกลของค่ายแนวประชิดฝั่งทะเลสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว

ร่างของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬค่อยๆ รูดไถลลงมาตามม่านแสงค่ายกลอย่างน่าเวทนา และตกลงมาอยู่ตรงหน้าพวกสวีเจี๋ยพอดี

ส่วนหงจุนก็คว้าหมับเข้าที่คอของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬ เมื่อมองผ่านค่ายกล ก็ดูราวกับว่าเขากำลังยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับสวีเจี๋ยก็ไม่ปาน

เวลานี้หงจุนมองสวีเจี๋ยที่อยู่ภายในค่ายกลด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ พลางเอ่ยเน้นย้ำทีละคำ

"หากวันนี้เจ้าไม่ยอมส่งตัวเจ้าหนูฉางชิงออกมาให้ข้า จุดจบของมัน ก็คือจุดจบของเจ้า เข้าใจไหม?"

เอื้อก เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้น หงจุนในสายตาของสวีเจี๋ยในเวลานี้ ช่างแตกต่างจากยามปกติราวกับเป็นคนละคน นี่มันวิญญาณร้ายจากขุมนรกชัดๆ

ในขณะเดียวกัน ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่ถูกหงจุนซัดจนปางตาย ลมหายใจรวยริน ก็เอ่ยปากอย่างอ้อแอ้

"รังแกกันเกินไปแล้ว สำนักเต้าอีของพวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว ข้าคือราชันอสูรแห่งแนวเขาพยัคฆ์ เรื่องนี้ข้าไม่มีทางยอมจบง่ายๆ แน่ ไม่มีทางเด็ดขาด... พยัคฆ์โลหิต ช่วยข้าด้วย"

ตอนแรกเสียงยังเบาหวิว หากไม่ตั้งใจฟังอาจจะไม่ได้ยินด้วยซ้ำ ทว่าในตอนท้าย ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬราวกับมีแรงฮึดเฮือกสุดท้าย จู่ๆ ก็แผดเสียงตวาดลั่น

พยัคฆ์คำรามลั่นป่า เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนพัดเป่าเมฆขาวบนท้องฟ้าให้แตกกระจาย ภายใต้การสนับสนุนของพลังอสูร เสียงนั้นดังกึกก้องครอบคลุมไปไกลหลายหมื่นลี้

มนุษย์และเผ่าอสูรนับไม่ถ้วน ต่างก็แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าในเวลานี้

"พยัคฆ์โลหิต ช่วยข้าด้วย"

"พยัคฆ์โลหิต ช่วยข้าด้วย"

"พยัคฆ์โลหิต ช่วยข้าด้วย"

เสียงนั้นดังก้องอยู่นานไม่ยอมจางหาย ทว่าไม่นานเสียงที่ตามมาก็คือเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ณ ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬเพิ่งจะคำรามจบ หงจุนก็ซัดหมัดเข้าที่ท้องของมันอย่างจัง

เลือดสดๆ คำโตพุ่งกระฉูด ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่เพิ่งจะมีแรงฮึดเฮือกสุดท้ายเมื่อครู่ ก็กลับมาหงอยเหงาไร้เรี่ยวแรงอีกครั้งในพริบตา

"ตอนนี้ ภายในสิบลมหายใจ อาจารย์ต้องได้เห็นตัวเจ้าหนูฉางชิง"

หงจุนหันไปมองสวีเจี๋ยพลางเอ่ยเสียงเย็น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวีเจี๋ยก็ยืนอึ้งอยู่กับที่ ราวกับถูกทำให้ตกใจจนโง่งม ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

เมื่อเห็นดังนั้น หงจุนก็ซัดหมัดเข้าที่ท้องของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬอีกหมัด เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาอีกระลอก

"เข้าใจไหม?"

ไม่มีปฏิกิริยา

ซัดหมัดเข้าที่ท้องของราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬอีกครั้ง

"อย่ามาท้าทายความอดทนของอาจารย์อีกนะ"

ไม่มีปฏิกิริยา ซัดไปอีกหมัด ราชันอสูรพยัคฆ์ทมิฬสลบเหมือดไปเลย