บทที่ 79 ท่านอาจารย์ ข้าไม่ได้ยินขอรับ

เรือเหาะถูกรีดเค้นจนถึงขีดสุด ราวกับส่งเสียงร้องครวญครางออกมาไม่หยุด

"ศิษย์น้องสาม ถ้าเร่งความเร็วอีก เรือเหาะคงจะพังเป็นชิ้นๆ แล้วนะ"

"ศิษย์พี่ใหญ่วางใจเถอะ ข้ากะจังหวะไว้แล้ว เหลืออีกแค่ไม่กี่พันลี้เท่านั้น เดี๋ยวก็ถึงแล้ว"

"นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องใกล้ถึงหรือไม่ถึง ทว่าเรือเหาะมัน..."

"วางใจเถอะน่าศิษย์พี่ใหญ่ ข้าทำแป๊บเดียวก็เสร็จ ท่านทนอีกนิดก็แล้วกัน"

ไม่มีทีท่าว่าจะลดความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังเร่งความเร็วขึ้นไปอีก

ณ ค่ายแนวประชิดฝั่งทะเล แนวชายฝั่งที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาถูกปกคลุมด้วยค่ายกลขนาดมหึมา ศิษย์หญิงแห่งยอดเขาหยกนารีกว่าสิบคนเดินออกมาจากค่ายกล

ศิษย์พี่หญิงผู้เป็นหัวหน้าบ่นอุบอิบขึ้นมา

"ศิษย์พี่หญิงใหญ่ก็จริงๆ เลย ยอดเขากระบี่เทพเพิ่งจะออกเดินทางเมื่อเช้านี้ไม่ใช่รึ ทำไมถึงให้พวกเราออกมารอแต่ตอนนี้ล่ะ ถึงจะมีเรือเหาะ อย่างเร็วก็ต้องถึงพรุ่งนี้สิ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีศิษย์พี่หญิงใหญ่อาจจะคิดถึงศิษย์พี่เจิ้งผิงแล้วมั้ง"

"ก็เป็นไปได้นะ อย่างไรเสียก็ไม่ได้เจอกันตั้งปีหนึ่งแล้วนี่"

ศิษย์หญิงเหล่านี้มีหน้าที่มารอต้อนรับศิษย์ยอดเขากระบี่เทพโดยเฉพาะ ทว่าหากกะเวลาดู วันนี้คงยังมาไม่ถึงแน่ พวกนางจึงไม่ได้รีบร้อนอะไร ต่างก็พูดคุยหยอกล้อกันไปมา

ทว่าในขณะที่พวกนางกำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น จู่ๆ เรือเหาะสามลำก็พุ่งทะยานมาจากสุดขอบฟ้าราวกับดาวตก

"พวกเจ้าดูนั่นสิ ใช่เรือเหาะของสำนักเต้าอีพวกเราหรือเปล่า?"

"เหมือนจะใช่นะ ทว่าทำไมถึงมาไวขนาดนี้ล่ะ?"

"ไม่น่าจะใช่นะ"

ออกเดินทางเมื่อเช้า ตกเย็นก็มาถึงแล้ว? ความเร็วระดับนี้มันจะหลุดโลกเกินไปหน่อยแล้ว

ยังไม่ทันที่พวกนางจะได้ดึงสติกลับมา เรือเหาะทั้งสามลำก็ร่อนลงจอดอย่างป่าเถื่อนที่ด้านนอกค่ายกล จะเรียกว่าร่อนลงจอดก็คงไม่ถูกนัก น่าจะเรียกว่าพุ่งชนเสียมากกว่า

เสียงดังกึกก้องกัมปนาท ฝุ่นควันคลุ้งกระจายไปทั่ว ทำเอาศิษย์หญิงแห่งยอดเขาหยกนารีตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

เรือเหาะมันขับแบบนี้ได้ด้วยหรือเนี่ย

ยังไม่ทันที่พวกนางจะดึงสติกลับมาได้ จากที่ไกลๆ ทางด้านหลังก็มีเสียงคำรามดังลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว แฝงไปด้วยพลังวิญญาณอันบ้าคลั่ง ทำเอาผู้คนอกสั่นขวัญแขวน

"ศิษย์ทรยศ หยุดเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าหนีไม่พ้นหรอก"

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ศิษย์ยอดเขาหยกนารีต่างก็มึนงงไปหมดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้

จากนั้นก็เห็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพทยอยกระโดดลงมาจากเรือเหาะ ค่อยยังชั่วที่เป็นศิษย์ยอดเขากระบี่เทพ คนไม่ผิดตัว

"เอ่อ..."

ศิษย์ยอดเขาหยกนารีผู้นั้นกำลังจะก้าวเข้าไปทักทาย ทว่ากลับบังเอิญเผชิญหน้ากับเย่ฉางชิง หลิ่วซวง และคนอื่นๆ ที่เดินสวนมาพอดี โดยไม่รอช้า สวีเจี๋ยก็คว้ามือของศิษย์ยอดเขาหยกนารีผู้นั้นไว้แน่น

"ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว รีบเข้าไปในค่ายกลก่อน"

ไม่ผิดจากที่เขาคาดเดาไว้เลยจริงๆ ท่านอาจารย์ตามมาจริงๆ ด้วย หากไม่ใช่เพราะเขาเร่งความเร็วเรือเหาะอย่างบ้าคลั่งตลอดทางโดยไม่สนการสิ้นเปลืองหินวิญญาณล่ะก็ เกรงว่าคงถูกดักหน้าไว้ได้แน่

ท่ามกลางความมึนงงของบรรดาศิษย์ยอดเขาหยกนารี พวกนางก็ถูกดึงเข้าไปในค่ายกลอย่างรวดเร็ว

ส่วนหงจุนที่ไล่ตามมาติดๆ เมื่อเห็นภาพนี้ก็เบิกตากว้าง โดยเฉพาะวินาทีที่เย่ฉางชิงก้าวเข้าไปในค่ายกล หงจุนก็ถึงกับสติแตก

"ศิษย์ทรยศ หยุดเดี๋ยวนี้ หยุดเดี๋ยวนี้สิโว้ย"

น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจเขาเลย หลิ่วซวงดึงมือเย่ฉางชิงพุ่งพรวดเข้าไปในค่ายกลอย่างรวดเร็ว

เมื่อหงจุนมาถึง บรรดาศิษย์ก็เข้าไปในค่ายกลกันหมดแล้ว

มีค่ายกลขวางกั้น แม้จะสามารถมองเห็นและได้ยินเสียงของบรรดาศิษย์ได้ ทว่าหงจุนก็เข้าไปไม่ได้อยู่ดี

ทำเอาเขาร้อนใจจนแทบคลั่ง

เขาจ้องเขม็งไปที่บรรดาศิษย์สายตรงที่มีเจ้าเจิ้งผิงเป็นผู้นำ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปนเต้นตุบๆ พลางตวาดลั่น

"ศิษย์ทรยศ รีบไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้"

"ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านต้องทำถึงเพียงนี้ด้วยเล่าขอรับ?"

เจ้าเจิ้งผิงตอบกลับ

"เลิกพล่ามได้แล้ว ไสหัวออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้"

"ขออภัยท่านอาจารย์ ศิษย์ไม่อาจทำตามคำสั่งได้ขอรับ"

เจ้าเจิ้งผิงไม่สะทกสะท้าน หงจุนจึงหันไปมองหลิ่วซวงที่กำลังดึงมือเย่ฉางชิงไว้แน่น

"ศิษย์ทรยศ ออกมาเดี๋ยวนี้"

ส่วนหลิ่วซวงกลับก้มหน้าเงียบ ไม่เอ่ยคำใด ไม่ตอบรับ ทว่าก็ไม่มีทีท่าว่าจะออกมาเลยแม้แต่น้อย

ไม่นานนัก ชิงสือก็ตามมาสมทบ ทันทีที่มาถึงก็แผดเสียงคำรามลั่น

"หงจุน คืนหวังเหยาศิษย์ข้ามาเดี๋ยวนี้นะ"

"เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง?"

"หวังเหยาน้อยของข้า เมื่อก่อนนางทั้งว่าง่ายและเชื่อฟัง ก็เพราะถูกลูกศิษย์พวกนี้ของเจ้าพาเสียคนนี่แหละ เจ้าคืนลูกศิษย์ข้ามาเดี๋ยวนี้นะ"

"เจ้าป่วยหรือไง มันเกี่ยวอะไรกับข้าเล่า แน่จริงก็เรียกให้ลูกศิษย์เจ้าออกมาเองสิ"

มีค่ายกลขวางกั้นอยู่ ชิงสือมองเห็นหวังเหยายืนอยู่ข้างลู่โยวโยว น้ำตาคนแก่ก็รินไหลพรากพลางเอ่ยขึ้น

"เหยาน้อย ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้าไง"

เมื่อได้ยินคำพูดของชิงสือ หวังเหยาก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจราวกับเด็กที่ทำความผิด ไม่กล้าสบตาอาจารย์

หากเทียบกับพวกสวีเจี๋ยแล้ว หวังเหยาก็นับว่ายังว่าง่ายอยู่บ้าง

เมื่อเห็นดังนั้น ชิงสือก็ยิ่งรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ดูสิ ดูลูกศิษย์ของข้าสิ นางช่างบริสุทธิ์ผุดผ่องเพียงใด เป็นเพราะไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้แหละที่พานางเสียคน

เขาถลึงตาใส่พวกเจ้าเจิ้งผิงอย่างดุร้าย ก่อนจะหันมามองหวังเหยาด้วยสายตาอ่อนโยนพลางกล่าวว่า

"เหยาน้อย อาจารย์รู้ รู้ว่าเจ้าถูกพวกเขาพาเสียคน อาจารย์ไม่โทษเจ้าหรอก พาหนูฉางชิงศิษย์น้องของเจ้าออกมาเถอะนะ เด็กดี เชื่อฟังอาจารย์นะ"

หวังเหยานิ่งเงียบ

"เหยาน้อย เจ้าลืมคำที่อาจารย์เคยสอนไว้แล้วหรือ อาจารย์ไม่มีทางทำร้ายเจ้าหรอกนะ"

"เด็กดีนะเหยาน้อย พาหนูฉางชิงศิษย์น้องของเจ้าออกมาเถอะ"

พร่ำบอกจนน้ำลายแทบจะแห้งเหือด ทว่าหวังเหยาก็ยังคงนิ่งเงียบ ทำเอาชิงสือร้อนรนจนอดไม่ได้ที่จะตวาดขึ้น

"อาจารย์สั่งให้เจ้า พาหนูฉางชิงศิษย์น้องของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้"

สิ้นคำกล่าวนี้ ในที่สุดหวังเหยาก็มีปฏิกิริยา นางเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ สลับกับเย่ฉางชิงที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นก็กัดฟันเอ่ยขึ้นว่า

"ท่านอาจารย์"

เมื่อเห็นหวังเหยายอมเอ่ยปาก ชิงสือก็ดีใจยิ่งนัก คุยกันรู้เรื่องก็ดีแล้ว

"ว่าไง เหยาน้อยไม่ต้องกลัว อาจารย์ไม่โทษเจ้าหรอก ตอนนี้เจ้าพาหนูฉางชิงศิษย์น้องของเจ้าออกมา อาจารย์จะให้เจ้าดูของดีชิ้นใหญ่"

แทบจะทั้งปลอบทั้งหลอก ทว่าหวังเหยากลับส่ายหน้า ในแววตาของนางค่อยๆ ฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาพลางกล่าวว่า

"ท่านอาจารย์ เรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านก็ตัดใจเถอะเจ้าค่ะ ศิษย์ทนไม่ได้จริงๆ หากไม่มีศิษย์น้องฉางชิง ไว้เราค่อยเจอกันใหม่ปีหน้านะเจ้าคะ"

พูดจบ นางก็หันหลังเดินตามหลิ่วซวง ลู่โยวโยว เย่ฉางชิง และคนอื่นๆ เข้าไปในค่ายกลทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ ชิงสือก็ถึงกับสติแตก สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เบิกตากว้างด้วยความโกรธจัดพลางตวาดลั่น

"ศิษย์ทรยศ ศิษย์ทรยศเอ๊ย เจ้าตั้งใจจะยั่วโมโหอาจารย์จนตายหรือไง ศิษย์ทรยศ หยุดเดี๋ยวนี้"

ทว่าไม่ว่าชิงสือจะร้องตะโกนอย่างไร หวังเหยาก็ไม่ตอบกลับอีกเลย ไม่นานนัก คนทั้งหมดก็หายลับไปจากสายตา

เมื่อคนเหล่านั้นจากไปแล้ว บรรดาศิษย์สายตรงที่ยังคงอยู่ ณ ที่นั้นก็เหลือเพียงเจ้าเจิ้งผิงและสวีเจี๋ย

หงจุนหรี่ตาสองข้างลงเล็กน้อย เปลี่ยนจากท่าทีโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เป็นแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ก่อนจะกล่าวกับสวีเจี๋ยว่า

"สวีเจี๋ย อาจารย์จะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย พาเจ้าหนูฉางชิงออกมาแต่โดยดี แล้วอาจารย์จะทำเป็นเหมือนเรื่องก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของหงจุน สวีเจี๋ยก็เผลอสั่นสะท้านอย่างไม่รู้ตัว เขาย่อมรู้ดีว่า นี่คือปฏิกิริยาของอาจารย์หลังจากที่โกรธจนถึงขีดสุด แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง ทว่าจากดวงตาที่หรี่ลงนั้น สวีเจี๋ยราวกับมองเห็นภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ

ทว่าเรื่องมันก็ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้เขาส่งตัวศิษย์น้องฉางชิงออกไป ย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

ฝืนทนต่อแรงกดดันจากอาจารย์ สวีเจี๋ยรีบปั้นหน้าฉงน เอามือป้องหูพลางตะโกนกลับไปหาหงจุนว่า

"หา ท่านอาจารย์ ท่านว่าอะไรนะขอรับ?"

เมื่อเห็นดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหงจุนก็ยิ่งเย็นเยียบขึ้น

"ไอ้หนู เลิกเสแสร้งแกล้งทำต่อหน้าข้าได้แล้ว ข้า..."

"หา ท่านอาจารย์ ท่านว่าอะไรนะ ข้าไม่ได้ยินขอรับ"

"ข้าไม่ได้ยินจริงๆ นะขอรับ"